سلطان کربلا

نام آن بزرگوار «حسين است و اين اسم به انتخاب پروردگار عالم است مشهورترين كنيه ايشان «ابي‌عبدالله» و مشهورترين القاب ايشان «سيدالشهداء»، «المظلوم ، «الشهيد» مي‌باشد. عمر پربركت آن حضرت پنجاه وهفت سال بود. در سوم شعبان سال چهارم هجرت متولد شد و در دهم محرم الحرام سال شصت و يك هجري در صحراي كربلا به دست لشكريان يزيد بن معاويه به شهادت رسيد. شش ساله بود كه جد بزرگوارش از دنيا رفت سي‌سال با پدر بزرگوار خود زندگي كرد و ده سال بعد از شهادت پدر، با برادر بزرگوارش حضرت امام حسن مجتبي (ع) بود و ده سال هم امامت كرد.حسين (ع) علاوه بر دارا بودن فضائلي كه همه اهل‌بيت دارا هستند، امتيازهاي ديگري هم در ميان ايشان دارد. اولين امتياز اين است كه ائمه طاهرين همه از صلب او هستند. ديگر اين كه تداوم حيات اسلام مرهون شهادت اوست امتياز سوم‌حسين (ع) اين است كه شعله‌هاي محبت او هميشه در دل‌ها باقي خواهد ماند. امتياز چهارم حسين (ع) بر ساير اهل‌بيت اين است كه در تربت او شفاست و استجابت دعا درحرم او - از نظر روايات - مسلّم و قطعي است و آخرين امتياز اين‌كه او عشق و فداكاري و گذشت در راه خدا را عملاً معنا كرد و بايد گفت اگر فداكاري حسين ع) و يارانش در روز عاشورا نبود بسياري از مفاهيم و لغات را نمي‌شد معنا كرد، مفاهيمي هم‌چون ايثار، شهادت رشادت عرفان امر به معروف و نهي از منكر، اصلاح در دين و...

بدعت آن است كه چيزي را در دين وارد كنند كه در دين نيست و يا چيزي را كه كتاب و سنّت حرام كرده‌اند، حلال كنند، و يا آن چه را حلال كرده‌اند، حرام بدانند. به اين عمل از جهت تازه و نو بودن بدعت مي‌گويند.

بدعت‌هاي اهل كتاب‌

هر پيامبري را كه خداوند براي بندگانش مي‌فرستاد و با آنان دين و احكام مي‌آورد،پس از وفات و غيبت آن پيامبر مدت كمي نمي‌گذشت كه شياطين سود جود و فرصت طلب به عنوان‌هاي مختلف احكام آن دين را تحريف و تغيير مي‌دادند و بدعت هايي را در آن مي‌گذاشتند و به نحوي آن بدعت‌ها را توجيه مي‌كردند، و اصطلاحات فريبنده‌اي رابه كار مي‌بردند، مانند مصلحت اهم و مهم مقتضي زمان و از اين قبيل واژه هايي كه مي‌توان به وسيله اين واژه‌ها متدينان بي خرد را اغوا كرد، چنان كه آيات قرآني به اين امر كراراً اشاره مي‌فرمايد: «يحرفون الكلم عن مواضعه .اين بدعت‌ها و تحريف‌ها را به گونه‌اي وارد مي‌كردند، كه نه تنها در احكام و شرايع دين بلكه در مسائل اعتقادي نيز انحراف و بدعت ايجاد مي‌شد مانند: عيسي پسر خدا، و عزير پسر خدا و تثليت و سه گانه بودن خدا كه آيات فراواني در اين زمينه ضمن اشاره به اهل كتاب و رد كردن اين اعتقادات آنان را به كافر بودن محكوم مي‌كند.

شجاعت

«شجاعت»، از نشانه‌های مردانگی و از فضایل و کمالات هر فرد به حساب آید. قرآن مجید و روایات اسلامی، این ویژگی را از علایم ایمان دانسته، واجدین این صفت را در شمار برترین‌ها معرفی نموده‌اند.

شکی نیست که رسول اکرم، در تمام فضایل و کمالات انسانی، از جمله شجاعت، سمبل جامعه بود. او در مورد امام حسین می‌فرماید:

حسینم «شجاعت و سخاوت» را از من به ارث برده است («و اما الحسین فله جراتی و جودی»). [۱۴۲]

در حدیث دیگر، شجاعت امام حسین علیه‌السّلام مورد تحسین و تشویق ملائکه، از جمله جبرئل بوده [۱۴۳] و حضرت امام حسن علیه‌السّلام شجاعت و هیبت سیدالشهداء را نظیر پدرش امیر مؤمنان می‌داند. [۱۴۴]

عفو و گذشت

«عفو و بخشش» از خطای دیگران، یکی از ویژگی‌های انسان‌های بزرگوار است. این صفت به تعبیر قرآن، از نشانه‌های پارسایان و پرهیزکاران به شمار آمده [۱۲۰] و به فرمایش پیامبر اسلام،، عمل به آن، کینه‌ها و کدورت‌ها را از خانواده‌ها و جوامع بشری دور می‌سازد. [۱۲۱] هر انسانی وظیفه دارد خطای برادر دینی اش را نادیده بگیرد؛ جز افرادی که بخشش آنان، باعث جرئت و خلاف بیشتری می‌گردد. [۱۲۲] [۱۲۳]

امام حسین علیه‌السّلام هر چند در برابر زورگویان می‌ایستاد، ولی در برابر لغزش‌های متعارف مردم، واکنشی نشان نمی‌داد و می‌فرمود: «لو شتمنی رجل فی هذه الاذن، واعتذر لی فی الیسری، لقبلت ذلک منه؛ [۱۲۴] [۱۲۵] اگر کسی از سمت راست به من دشنام دهد. سپس در طرف چپم عذرخواهی کند، از او می‌پذیرم.»

جود و بخشش

جود و بخشش، از صفات ارزشمند انسانیت است که خداوند به آن دستور داده [۱۰۳] [۱۰۴] و انجام آن را نسبت به توانگران واجب ساخته (وجوب و استحباب آن از نظر مراتب و موارد، بحث فقهی دارد که در منابع ویژه بحث شده است) و از جمله حقوق لازم مستمندان و مساکین به شمار آورده است. [۱۰۵]

امام حسین علیه‌السّلام علاوه بر کمالات ذاتی و شخصی خویش، در آغوش پرمهر حضرت فاطمه {پرورش یافت که معدن جود و ایثار بود و در شب عروسی، پیراهن تازه اش را به سائل داد و خود با لباس متعارف به دیدار مولا رسید. از سوی دیگر، حسین علیه‌السّلام مسائل تربیتی خویش را از پیامبر اسلام و مولا علی و امام مجتبی فرا گرفت، که هر کدام سمبل جود و کرم بودند.

زهد و بی رغبتی به دنیا

«زهد»، یعنی بی رغبتی به دنیا، که نشانه پارسایی است. پیغمبر اسلام،چنین ویژگی را زیباترین زینت اولیای خدا می‌داند («عن النبی،: قال الله تعالی لموسی علیه‌السّلام : یا موسی! انه لن یتزین المتزینون بزینة ازین فی عینی مثل الزهد») [۸۶] و امیرمؤمنان، علی علیه‌السّلام نیز چنین صفتی را عامل پیروزی در دین و دینداری می‌شناسد. [۸۷] [۸۸]

شایان توجه است که لازمه زهد، فقر و بدبختی نیست؛ بلکه زاهد، کسی است که دنیا و عوارض مادی در او نفوذ نداشته باشد؛ هر چند انسانی توانگر و ثروتمند بوده باشد....

تواضع و فریادرسی

یکی از دستورات مهم دینی، «فریادرسی نیازمندان» و تکریم آنان است. قرآن مجید، بی توجهی به این موضوع را توبیخ نموده، متخلفان را عناصر دنیاگرا و ستمگر معرفی می‌نماید. [۷۱] [۷۲]

پیامبر اسلام، نیز می‌فرماید: «نیازمندان را دوست داشته، با آنان همنشینی کنید». («احبوا الفقراء وجالسوهم») [۷۳] آن حضرت هشدار می‌دهد: گرایش به دنیاگرایی و مجالست با توانگران طغیانگر، شما را به فرهنگ مادی و غیر دینی می‌کشاند («ایاکم ومجالسة الموتی! قیل: یا رسول الله : من الموتی؟ قال: کل غنی اطغاه غناه»). [۷۴] [۷۵]

حسین بن علی علیه‌السّلام با الهام از این آیات و احادیث، با تمام تواضع و ادب در خدمت فقرا و دردمندان بود. او به خانه و زندگی دردمندان سرکشی می‌کرد، مشکل آنان را برطرف می‌نمود، در کنارشان می‌نشست و با آنان غذا می‌خورد و صفا می‌کرد. آن امام کریم، فلسفه روزه داری و چشیدن گرسنگی و تشنگی در فریضه ماه مبارک رمضان را در ارتباط با آنان می‌دانست که توانگران به فکر مستمندان بیفتند («سئل الحسین: لم افترض الله عزوجل علی عبده الصوم؟ فقال علیه‌السّلام : لیجد الغنی مس الجوع، فیعود بالفضل علی المساکین»). [۷۶]