سلطان کربلا

جلسه نهم، (حسین(ع) دریچه كشف اسرار)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلِیّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَعَلی اولادِ الْحُسَیْنِ﴾

﴿ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْن ﴾

﴿ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْن(ع) ﴾

امام و اصحابش؛ عزیزانی هستند كه به ما نشان دادند در هر شرایطی و هر زمانی حركت دینی و حیات دینی بهترین راه و سعادت‌بخش‌ترین مسیر است و در هر حال هیچ بهانه ای برای ترك كردن زندگی دینی نمی ماند، حتّی اگر حیله های معاویه با آن همه پیچیدگی حاكم باشد و زشتی های یزید به صحنه بیاید.در جلسات گذشته عرض شد كه حكمت و فرهنگ حسینی(ع) حكمت و فرهنگی است كه دشمنانش را اسقاط می كند و در این فرهنگ كوتاه آمدن نسبت به فرهنگ زشت دشمن هرگز وجود ندارد، هر چند قوّة غضبیّه در این فرهنگ میدان‌دار نیست بلكه تعادل حسینی اساس این نهضت است، چه در حادثه كربلا و چه در روز عاشورا و چه در كاروان اسراء و چه در دربار یزید و مقابله حضرت زینب (س) با او، در هیچ‌یك از مراحلِ این نهضت غضب میدان‌دار نیست. عمده آن است كه فرهنگ حسینی خوب شناخته شود تا شكست‌ناپذیری آن روشن گردد. البته؛ شناختن این فرهنگ بسیار سخت است. اگر حضرت نوح(ع) چشم پیامبری دارد - كه دارد - و حقایق تاریخ را می بیند، متوجّه می شویم گریة حضرت نوح (ع) برای امام‌حسین(ع) پیام بزرگی به همراه دارد، و آن این‌كه باید پرده های ظاهر را كنار زد تا مقام حسینی را یافت.(62)

جلسه هشتم، (كشته‌شدگانی كه فرمان می‌رانند)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر تو ای اباعبدالله! ای پدر همة بندگان خدا، و سلام بر همة آن روح‌های بزرگی كه بر ساحت تو فرود آمدند! سلام الهی از طرف من تا قیام قیامت بر تو باد! و خدا نكند این زیارت و ملاقات با مقام منیع شما برای من آخرین تجدید عهد و زیارت باشد كه ما تا آخر بر عهد با شما پایداریم و بدان نیازمندیم.

جمع عزیزی در كربلا دست به دست هم دادند تا صحنه ای بیافرینند كه انسانیّت تا قیام قیامت از آن، شربت زندگی و حیات طیّب بنوشد و برای خود معنویت ذخیره كند و معنی خودش را در همه عرصه‌های زندگی، چه در جنگ و چه در صلح، از دست ندهد.

جلسه هفتم، (كربلا، خالص‌ترین و پایدارترین جبهه حق)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر حسین(ع) و روح‌های پاكی كه درآستانة مقام آن حضرت فرود آمدند و سر بر آن آستان ساییدند و ما با اعلام وفاداری - از طریق سلامی كه می دهیم - خود را زنده نگه می داریم و این وفاداری نسبت به ایجاد كنندگان كربلا، تا آخر، غذای جان ما خواهد بود. لذاست كه از خداوند عاجزانه تقاضا می كنیم «لاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ»؛ خداوند این ارتباط ما با شما را همواره مستدام بدارد، تا دینداری ما مستدام باشد.

جلسه ششم، (كربلا، سرّ اولیاء)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر سلسلة مقدّسی كه راه زندگی دینی را در سخت‌ترین شرایط به ما آموختند، تا نه در دنیا نفله شویم و نه از بهرة حیات و ابدیت خود محروم بمانیم.

در این سلسله مباحث نگاهی به شرایط اجتماعی سیاسی فرهنگی دوران امام‌حسین(ع) می كنیم تا بیشتر بتوانیم عظمت نهضت اباعبدالله(ع) را بشناسیم و با شناختن عظمت این نهضت است كه علاقه و توجّه و حیرت و شیدایی ما به آن حضرت بیشتر می شود و در نتیجه دلمان سالم می گردد. چراكه قلب سلیم، قلبی است كه محبّت معصوم در آن باشد و این محبّت در قلبی است كه نسبت به معصوم عقیدة ضعیف و غلط نداشته باشد.

جلسه پنجم، (كربلا، خالص‌ترین جبهه)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَعْظَم اللّهُ اُجُورَنا بِمُصابِنَا الْحُسَیْن(ع) ﴾

﴿ وَجَعَلَنا وایاكُمْ مِنَ الطالِبین بِثارِه مَعَ اِمامِ المَهدی مِنْ آل‌مُحمّد(صلواة‌الله‌علیه‌وعلی‌آبائه) ﴾

وسعت كربلا

كربلا به وسعت همة انسانیّت است برای تك‌تك انسان‌‌ها، در تمام طول حیاتشان؛ تا هر‌كس خودِ گمشده اش را در هر عرصه ای از عرصه های ابتلاء و امتحان، آن‌گونه كه باید حسینی بشود، بیابد.

امام‌حسین(ع) معنی حیات دینی صحیح را در ظلمت زمین كه همواره ظالمان بر ظلمت آن می افزایند، به ما آموخت، تا ما سرگردان نمانیم. امام‌حسین(ع) معاویه و یزید را به‌عنوان موانعی برای زندگی دینی در مقابل خود دارد تا همة انسان‌‌ها بدانند جهان هرگز بی معاویه و یزید نمی شود و بنا نیست وقتی ظلمت معاویه ای، خود می نمایاند حسین(ع) خانه نشینی پیشه كند و درخشندگی خود را به صحنه نیاورد.

هر سالی كه با كربلا روبه‌رو می شویم، گویا هنوز این صحنه زنده است و به اندازه ای كه ما عوض شده و آمادگی بیشتر یافته ایم حسین(ع) با ما بیشتر سخن دارد.

جلسه چهارم، (عدم انحلال در فرهنگ كفر)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام برهمه آن سرورانی كه راه زندگی كردن را در سخت ترین مراحل، به ما آموختند، تا ما هیچ توجیهی برای رهاكردن زندگی دینی در شرایط سخت نداشته باشیم!

نهضتی فراتاریخی

درجلسات گذشته تأكید شد كه باید شرایطِ فرهنگی- اجتماعیِ زمان حضرت اباعبدالله‌(ع) روشن شود، تا اوّلاً: بفهمیم این نهضت در چه شرایطی شروع شد و شكل گرفت، ثانیاً: این مسئله به خوبی روشن شود كه نهضت اباعبدالله(ع) یك نهضت فراتاریخی است، به‌طوری كه همة تاریخ را فرا گرفته، و قصّه دشمنان اباعبدالله(ع) هم قصّه دشمنان بشریّت است. لذا این جبهه، همیشه گشوده است وثالثاً: باید متوجّه بود كه هركس نتواند دشمن خود رابشناسد، از خود شكست خورده است. و نیز اگر كسی دشمن خود را شناخت و راهی جز راه اباعبدالله(ع) برای مقابله با آن برگزید، بداند كه حتماً چروكیده و مأیوس خواهد گشت و در راستای شكست از خود، از دشمن خود نیز شكست خواهد خورد.

جلسه سوم، (ترس از مرگ، مانع آزادی انتخاب)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام و صلوات بر سیدالشهداء و اولاد و اصحاب آن حضرت كه معنی دیندار ماندن را در همه زمان‌ها به ما آموختند.

كربلا و نجات از گم‌شدگی

كربلا برای ما به اندازه هوشیاری مان پیام دارد، همچنان‌كه هر كس به اندازه ای كه از خود‌خواهی آزاد شده باشد و در طلب درجه ای برتر از وجود است، از قرآن بهرة بیشتری می گیرد، كربلا و نهضت امام‌حسین(ع) نیز همین‌طوراست، چراكه كربلا همچون قرآن بطن ها دارد. هر كس رسیده باشد به این‌كه نباید به زندگی سرد و محدود و غریزی این دنیا دل ببندد و این سؤال برای او وجود داشته باشد كه «ماورای این زندگی غریزی چه چیزی را باید انتخاب كنم تا زندگیم به پوچی و فرسودگی نیفتد؟ حتماً امام(ع) را به عنوان كسی كه زندگی او را در تمام دوران حیاتش معنی می كند، خواهد شناخت و نمی تواند از امام روی برتابد.