سلطان کربلا

جلسه شانزدهم، (امام؛ حافظ قداست ها)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

یكی از شیوه های سلوك كه شریعت محمدی(ص) را برای ما قابل فهم و قابل عمل می كند، شیوة سلوكی امام‌حسین(ع) است. از این قاعده غافل نباشید كه اجرای دین باید یك تجسّم و تعیّن خارجی داشته باشد كه اصطلاحاً به آن سبك و شیوه سلوك در آن دین می گویند. مشرب بسیاری از عُرفا به قنبر، غلام حضرت علی(ع) ختم می شود، یعنی قنبر به كمك مولایش امیرالمومنین (ع) روشی را در پیش گرفته كه این روش به قدری مفید است و قدرت رساندن دارد كه عرفا به كمك آن به مقصود خود می رسند. متأسفانه گاهی از این نكته غافل می شویم كه روش خودِ اباعبدالله(ع) در رساندن ما به مقصدمان خیلی مهم است، و بر همه ما واجب است تا با تدبّر در حركات حضرت اباعبدالله(ع) و تحلیل نهضت كربلا راه نجات را پیدا كنیم.

جلسه پانزدهم، (مكتب حسین (ع)، فرهنگ نجات از حقیقت كُشی )

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

مطلب عمده ای كه در خصوص كربلا همواره باید متوجّه باشیم و در هر جلسه متذكر آن شویم، این است كه كربلا اسرار و عمقی دارد كه نباید آن اسرار را نادیده گرفت. همین طور كه قرآن باطنی دارد و حیف است كه فقط در حدّ ظاهرِ قرآن از قرآن استفاده كنیم، كربلا هم باطنی دارد و نوری است برای حیات كلی انسان و حیف است كه شرایطی فراهم نشود تا به باطن این واقعه بزرگ الهی نزدیك شویم، و اساساً هر قدر جامعه سطحی شد، به سطح واقعه كربلا مشغول می شود و اگر خیلی به سطح واقعه كربلا نزدیك شد این دُرّ گرانمایه را آهسته آهسته زمین می گذارد و لذا از بهترین درجه هدایت محروم می شود. كربلا سرُّالله است، باید آماده شد تا خداوند سرّ الهی را آرام آرام به قلب ما برساند. اگر سرّ در كلام آمد، سرّ نیست و اگر سرّ است دیدة سرّبین باید آهسته آهسته گشوده شود.

جلسه چهاردهم، (وقتی شمشیرها دیگر نمی توانند بترسانند)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

قبل از هر چیز برای خودم و عزیزان از حضرت اباعبدلله(ع) كه مقام ظهور رحمت حق است، این تقاضا را دارم كه اولاً: به ما كمك كنند كه وقتی قلبمان به زیارت آن حضرت می رود، زائرانه این زیارت را انجام دهد و واقعاً قصد زیارت آن حضرت را بنماییم، ثانیاً: «وَلاجَعَلَهُ اللّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزیارَتِكَ» و همواره در عهد و زیارت حسینی باشیم.

كربلا سرّ الله اكبر

قبلاً نیز عرض شد كه كربلا از طریق یك امام معصوم تدوین شده است. و بنده تقاضا دارم كه از این نكته غفلت نكنید، همچنان‌كه قرآن كریم از طریق خدای حكیم - مِنْ لَدُنْ حَكیم- ظاهر شده است، كربلا هم از طریق یك امام معصوم -كه قلبش قرآن است- ظاهر شده است. پس همچنان‌كه قرآن ظاهر و باطنی دارد تا هفتصد بطن، عیناً كربلا و سیرة ائمه(ع) هم، بطن هایی دارد و همچنان‌كه اگر فقط به ظاهر قرآن بسنده كنید،كم ترین ثواب و نتیجه نصیبتان می شود، در مورد كربلا نیز همین موضوع صدق می كند. درست است كه قرآن این قدر بركت دارد كه نگاه به خطوطش هم ثواب دارد، ولی این قرآن نیامده كه فقط به خطوطش نگاه كنیم، كربلا هم، بطن و اَبْطَن و بُطونِ بعد از بطون دارد. اگر روی این قضیه التفات دارید حالا این مهم پیش می آید كه نگاهمان به كربلا - مثل نگاهمان به قرآن - نگاهی باشد كه طلب ارتباط با بطن‌های پنهانی و نهانیش را داشته باشد.

جلسه سیزدهم، (راه تحقق حاكمیّت دینی در آینده تاریخ )

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

كربلا، هفتصد بطن دارد

مقام امام همچون قرآن دارای ظاهر و باطن است و به فرمایش پیامبرخدا(ص) قرآن دارای هفتصد بطن است و هر كس از ظاهر به سوی باطن قرآن سیر كرد، در هر مرحله ای از این سیر، بابطنی از قرآن روبه‌رو خواهد شد به‌طوری كه نه ظاهر را حذف می كند و نه به ظاهر بسنده می كند، و از آن جایی كه هر مرحله از ظاهر قرآن حكایت از باطنی دارد و این سیر به سوی باطن همچنان ادامه دارد، هر چه با ظاهر آن بیشتر انس داشته باشیم ولی در ظاهر آن متوقف نشویم، به حقایق عالیة باطنی می رسیم. حال اگر یقین داشته باشیم كه قلب امام، مقام قرآن است و همان است كه خود قرآن در باره‌اش فرمود: با مقام غیبی قرآن تماس ندارند مگر مطهّرون «لایَمَسُّهُ اِلاَّ الْمُطَهَّروُنَ»(89) متوجّه خواهیم شد كه قلب امام هم ظاهری دارد و باطنی، و حركات امام ظاهرِ آن باطن است، وظیفة ماست كه نه ظاهر را به اسم باطن رها كنیم و نه ظاهر را بگیریم و از هفتصد بطن مقام امام محروم شویم، در این حال است كه یقین پیدا می كنیم به كربلا باید با یك آمادگی عمیقی، توجه و نظر كرد.

جلسه دوازدهم، (محبّت اهل بیت عامل تحرّك اصحاب كربلا)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام خدا بر حسین و اصحابش، و لعنت خدا و لعنت همه لعنت كنندگان راستین بر آن‌هایی باد كه با خودخواهی و دنیا دوستی خود، حق واقعی مردم را كه داشتن حاكمانی معصوم بود، ضایع كردند.

تصوّر معنویت همراه با حسین(ع)

«اگر كهكشان در آسمان، راه كعبه را نشان می دهد، حسین(ع) و اصحاب او در آسمانِ انسانیّت كهكشانی هستند كه راه قبله را می نمایانند».(81) واقعة عاشورا دروازه ای از نور است تا مردم به ظلم آباد زندگی دل نبندند و اگر حسین (ع) و اشاره های او در زندگی ما نباشد، خورشیدِ گرما بخش ایمان می میرد و وای اگر ایمان بمیرد.

جلسه یازدهم، (كربلا؛ تابلوی امیدواری در خطرناكترین شرایط)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر حسین(ع) كه مظهر احیای همه فضیلت‌ها است و مسلّم اگر جامعه ای بی حسین شد، در مرگ انسانیّت فرو خواهد رفت و در واقع پوچی خودش را زندگی می پندارد و از زنده بودن هیچ بهره ای نمی برد.

اهمیّت تحلیل حادثة كربلا

همه عزیزانی كه ما در خدمتشان هستیم - یعنی شیعه های مكتب اهل بیت(ع)- كم و بیش حادثه كربلا را می شناسند. ائمه(ع) از ما خواسته اند كه در بارة كربلا فكر كنیم، به ما دستور داده اند كه حتی اگر دو نفر كنار هم می نشینید از فرهنگ اهل بیت صحبت كنید. به فرموده علماء دین آنچه كه در توجه به واقعة كربلا ما را نجات می دهد، تحلیل حادثه كربلاست. همان روزی كه واقعه كربلا به وقوع پیوست، عبیدالله بن زیاد كربلا را تحلیل كرد و گفت: «خدا می خواست كه ما پیروز شویم»، و این هم نوعی تحلیل است! یعنی دشمن نمی گذارد كه ما تحلیل مناسب كربلا را به راحتی به دست آوریم؛ همه می دانند در كربلا چه گذشت، اكثر اخباری كه از كربلا به دست ما رسیده است، شیعه و سنی قبول دارند و در متون تاریخی فریقین مطرح است. اشكال كار در تحلیلِ غلط كربلاست. اگر می خواهید به این نسل و خودتان خدمت كنید، روی سه نكته باید حسّاس باشید؛ یكی این‌كه از خودِ حادثه كربلا به خوبی شناخت و تحلیل صحیحی داشته باشیم تا با تحلیل های غلط، چیزی را حذف یا اضافه نكنیم، بلكه تماماً با خود كربلا روبه‌رو باشیم. دیگر این‌كه باید به این نكته توجه كرد كه كربلا را چه كسی به وجود آورده است؟ آیا صرفاً یك آدم خوب آن نهضت را به‌وجود آورده، یا امام معصومی كه تمام حركات و سكناتش باید برای ما ملاك باشد و به ما الگو بدهد در آن نهضت نقش اصلی را داشته؟

سلسله مباحث «كربلا مبارزه با پوچی‌ها» را در جلد دوم به لطف الهی ادامه خواهیم داد، ولی قبل از آن، به یك نمونه‌ای از این‌كه كربلا شكست‌بردار نیست، و نمی‌توان از آن گذشت، می‌پردازیم.

از اوّل كتاب تا حال از زوایای مختلف این نكته را گوشزد كرده‌ایم كه در حكمت حسینی، شكست معنی ندارد و پایداری و بقاء، جزء اصلی این حكمت است و در دل مباحث روشن شد كه حتّی در دربار یزید، آثار زنده ماندن كربلا نمایان شد. حال در تاریخ با نمونه‌ای بسیار متعالی و روشن و پر رمز و راز؛ یعنی اربعین شهدای كربلا روبه‌رو هستیم.

انسان به‌واقع از حیرت نزدیك است قالب تهی كند، كه هنوز چهل‌روز از آن قلع‌وقمع‌ها نگذشته است، و هنوز صدای شادی پیروزی بر حسین(ع) از در و دیوار كوفه و شام به گوش می‌رسد كه اربعین شهدای كربلا به‌پا می‌گردد و بانگ بلند حسین(ع) در روز عاشورا پس از چهل‌روز در آسمان تمام شهرهای اسلامی گوش‌ها را پر می‌كند.