سلطان کربلا

قانونگرایی و ولایتمداری

خداوند حکیم بر اساس حکمت و مصالح اجتماعی، انسان‌ها را متفاوت آفریده و هیچ یک از آنان، حتی حضرات معصومین، مانند هم نمی‌باشند. بر این اساس، امام حسین علیه‌السّلام نیز اگرچه از نظر فکری و تشخیصی با سایر معصومین تفاوت داشت و نظرات خویش را در امور مختلف بیان می‌کرد، ولی هرگز نسبت به امامان پیشین مخالفتی نداشت؛ بلکه در برابر پدرش علی و برادرش حسن علیه‌السّلام خاضع بود و یک انسان قانونگرا و ولایتمدار به حساب می‌آمد.

امام حسین و قانونگرای

حسین بن علی علیه‌السّلام در تمام امور اجتماعی مطیع قانون بود، در حفظ و حراست مسلمانان تلاش می‌کرد، در جنگ‌ها و جهاد با کفار شرکت می‌نمود، در جنگ «طبرستان» نقش فرماندهی داشت، [۵۸] در تهاجم به خانه «خلیفه سوم» از رسیدن مهاجمان به داخل خانه جلوگیری می‌کرد، مردم را به حفظ آرامش دعوت می‌نمود و... [۵۹] [۶۰] همچنین در جنگ‌های مولاعلی با منافقان حضور فعال داشت، به برکت فرماندهی او پیروزی‌ها به دست آمد و مخالفت با پدرش را «کفر به خدا و پیامبر» دانست. [۶۱] [۶۲]

ترویج علم و فرهنگ

اسلام، آیین فرهنگ است. آغازین بنای آن، با «علم و قلم» شروع گردیده است. (اولین آیات نازل شده بر پیامبر اسلام، ۵ آیه اول سوره علق است که از علم و قلم بحث می‌کند؛ «علم بالقلم») در نگاه اسلامی، هیچ فضیلت و ارزشی، به ارزش علم و فرهنگ نمی‌رسد [۴۶] [۴۷] و قرآن مجید به صراحت به این موضوع تاکید دارد.... ( «امن هو قانت آناء اللیل... قل هل یستوی الذین یعلمون والذین لایعلمون؟» ) [۴۸]

امام حسین علیه‌السّلام ، علاوه بر فضایل ذاتی، از دوران کودکی در آغوش ارزشمند علم و فرهنگ پرورش یافت و خود پیوسته به این موضوع همت گماشت، جامعه را به سوی آن تشویق کرد و عالمان و معلمان را دوست داشت.

حسین با برادرش امام حسن، در دوران کودکی «کشتی» می‌گرفت. روزی برای داوری به حضور پیامبر خدا رسیدند و از آن حضرت خواستند تا برنده را تعیین نماید.

کیاست و تدبیر

امام حسین علیه‌السّلام علاوه بر فضایل معنوی و اخلاقی، در امور اجتماعی و سیاسی نیز بسیار «کیس» و باهوش بود و به بیان مولا علی علیه‌السّلام از این نظر نیز بهترین مؤمنان به حساب می‌آمد. [۳۵] [۳۶]

اگرچه امام حسن علیه‌السّلام برادر بزرگ امام حسین علیه‌السّلام بود و مسئولیت اجتماعی و حکومتی و امامتی را بر عهده داشت، ولی فوق العاده به افکار و شخصیت حضرت سید الشهداء احترام می‌گذاشت و می‌گفت: با دیدن حسین، به یاد پدرم می‌افتم و مانند پدر احترامش می‌گذارم». («کان الحسن یعظم الحسین، حتی کانه اسن منه! وقال الحسن علیه‌السّلام : انی لاها به کهیبة امیر المؤمنین») [۳۷]

امام حسین علیه‌السّلام ، از جمله مربیان آسمانی است که پیروی واقعی از سیره عملی و اخلاقی آن حضرت، سعادت فرد و جامعه را تضمین می‌نماید و آنان را به سجایای اخلاقی و فضایل انسانی می‌رساند. رسول خدا، اثر اجتماعی و نقش تربیتی امام حسین علیه‌السّلام را به «چراغ هدایت و کشتی نجات» تعبیر نموده، می‌فرماید: «ان الحسین مصباح الهدی وسفینة النجاة؛ [۱] همانا «حسین» چراغ هدایت، و کشتی نجات است».

مقدمه

«انسان» در میان موجودات، ارزشمندترین مخلوق الهی است («ولقد کرمنا بنی آدم». ) [۲] که خداوند او را در هیئت زیبا آفریده («لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم». ) [۳] و به وجود او افتخار نموده است («فتبارک الله احسن الخالقین»). [۴] از سوی دیگر، برای تکامل و پرورش چنین موجودی، بهترین و کامل‌ترین مربیانی را تعیین نموده («لقد من الله علی المؤمنین اذ بعث فیهم رسولا من انفسهم، یتلوا علیهم آیاته، ویزکیهم ویعلمهم الکتاب والحکمة...». ) [۵] تا وی را به شاهراه سعادت برساند؛ زیرا مربی خوب، در رشد و کمال افراد تحت تربیت، اثر والایی دارد.

جلسه بیست و پنجم، (مقابلة جبهة اكنون زده با جبهة معتقد به سُنن )

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر امام و اصحاب و خانواده امامی كه با پذیرفتن مصیبت هایی كه بر این خانواده وارد شد، معنی رسیدن مصیبت به اسلام را كه زیر یك سلسله الفاظ ادعایی پنهان بود، نشان دادند.

جایگاه مصیبت های وارده بر اهل البیت

گاهی این سؤال برایمان پیش می آید كه حكمت و ریشة این‌همه مصیبت برای این خانواده كجاست؟ اگر دقت كنید این یك مسأله طبیعی است كه اگر خانواده ای مظهر اسلام شد، آنهایی كه سنگ بر اسلام می زنند و بنای دشمنی با اسلام را دارند، حتماً باید با این خانواده وارد ستیز بشوند و قصه مصیبت بر خانوادة پیامبر(ع)، قصه نمایش كینه های كسانی است كه زیر الفاظ ادعایی خود، كینه به اسلام را پنهان كرده اند. خانوادة پیامبر(ص) آیینة نمایش كینه های پنهان به اسلام‌اند.

جلسه بیست و چهارم، (كربلا؛ عامل رسوایی دین بی‌نیایش)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام و صلوات بر پیامبر خدا(ص) و اهل‌بیت او كه با زحمت‌ها، مراقبت‌ها، دقت ها و تقواهای خاص و اخصّ خود آنچه را كه خداوند برای بشر فراهم كرده بود، به بشر رساندند و اگر آن‌ها نبودند، پیام خدا، ظرفی برای ارائه به بشر نداشت. بنابراین جفا كاری است اگر از پیام خدا استفاده كنیم و از مظاهر مقدّس ارائه این پیام، غفلت نماییم. یكی از این مظاهر مقدّس، وجود مقدّس حضرت اباعبدالله(ع) است و آن چه كه از پرتو این وجود مقدّس به ما رسیده است، یك ظهور خاصی دارد كه به‌وسیله آن راحت تر می توانیم با پیام‌های غیبی ارتباط برقرار نماییم. این‌جاست كه روایت مشهور پیامبراكرم(ص): «حُسَیْنٌ مِنّی وَ اَنَا مِنْ حُسَیْن» معنایی دیگر پیدا می كند. وجود اباعبدالله(ع) همان پیام دین است كه در جایی خاص، نمایش خاصی پیدا كرده است كه ما دائم در زندگی خود به آن نیاز داریم.

همه دین برای این آمده است تا انسان از پوچی رهایی یابد، و این مسلّم است كه همه انسان‌ها از پوچی متنفّر هستند. مشكل این است كه بعضی ها برای فرار از پوچی به پوچی دیگری متوسل می شوند، شما كم و بیش چنین كسانی را سراغ دارید، كسانی كه دچار تجمّلات می شوند، مگر می خواهند از چه چیزی آزاد شوند؟ از بیخودی و پوچی، ولی باز به پوچی دیگری گرفتار می شوند، و این چنین است كه ارزش دین و در كنار آن ارزش نهضت اباعبدالله(ع) آرام‌آرام برای ما روشن می شود.