خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران : محققان دانشگاه مازندران با توليد پلاسماي اتمسفري سرد موفق به استريلاسيون باكتري‌هاي بيماري‌زا با كاربردهاي گندزدايي آب، تصفيه هوا و استراليزاسيون اتاق‌هاي عمل جراحي و استريل زخم‌هاي انساني شدند.

دكتر اباصالت حسين زاده كه به همراه تيم تحقيقاتي خود متشكل از دكتر سعيد ميرزانژاد و دكتر فرشاد صحبت زاده موفق به اجراي طرح استريلاسيون باكتري‌هاي بيماري‌زا با استفاده از پلاسماي اتمسفري در دانشگاه مازندران شدند، در گفت‌وگو با خبرنگار پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،در توضيح پلاسما وروش‌هاي كشتار باكتري‌ها گفت: پلاسما در واقع حالت چهارم ماده و مجموعه‌اي از ذرات باردار است که به وسيله يک منبع انرژي مانند منبع تغذيه الکتريکي در يک محيط توليد مي شود. پلاسماي سرد يا غير حرارتي يکي از انواع پلاسما بوده که مي تواند با استفاده از تخليه گاز به صورت ساده و سريع توليد ‌شود. اکنون تخليه تابان، تخليه هاله اي، تخليه سد دي الکتريک و ديگر روش ها براي توليد پلاسماي سرد استفاده مي‌شوند. ما در پژوهش خود از روش سد دي الکتريک استفاده کرده‌ايم که نوعي تخليه گاز به وسيله قرار دادن سد در ناحيه تخليه است و پلاسماي سرد را به طور موثر توليد مي کند.

وي درباره مزيت روش تحقيق خود نسبت به ساير روش‌ها افزود: استرليزاسيون يعني عاري از هر نوع موجود زنده، كه كشتار موجودات زنده عموما در شرايط بسيار ناگوار با تكنيك‌ها و ابزارهاي خاصي در جهان صورت مي‌گيرد. از مهمترين روش‌هاي كشتار مي‌توان به اتوكلاو نمودن (كشتار در شرايط 125-120 درجه سانيتگراد و در فشار 5/1 اتمسفر)، كوره (كشتار در دماهاي بسيار بالا و بيش از 250 درجه سانتيگراد)، تصفيه (فيلتر نمودن مايعات با ابزارهاي مخصوص)، تابش اشعه ماورا بنفش و يا گاما، استرليزاسيون با استفاده از مواد شيميايي مثل اكسيد اتيلن و يا غيره اشاره كرد.

حسين زاده ادامه داد: استفاده از هر يك از روش‌ها داراي محدوديت‌هايي است. براي مثال استفاده از اتوكلاو و آون براي وسايل و تجهيزات يكبار مصرف از نوع پلاستيك‌ها به عنوان نمونه سرنگ‌ها به گرما حساس هستند، ايجاد آسيب مي‌كند. اكسيد اتيلن نيز گازي كه براي استريل كردن در دماي پايين مورد استفاده قرار مي‌گيرد به خاطر سميت بالا و صرف مدت زمان طولاني (12-48 ساعت) شرايط و مواد ويژه‌اي را مي‌طلبد و كشتار با اشعه‌هاي خطرناك سرطان زا از قبيل گاما، فرابنفش نيز علاوه بر نياز به تجهيزات خاصي و سنگين نياز به تجهيزات بالاي ايمني دارد.از اين رو همه اين موارد سبب شد تا ما به كشتن سريع عوامل بيماريزا، بر مبناي تجهيزات نسبتا ساده،‌فشرده و قابل حمل و نقل برويم كه همان استفاده از پلاسما براي كشتن باكتري است.

عضو هيات علمي دانشگاه مازندران خاطرنشان كرد: تاکنون با طراحي الکترودهايي با ساختار متفاوت از قبيل شانه‌اي، تخت و مخروطي پلاسماي اتمسفري سرد (يا غير حرارتي) را با گاز اکسيژن توليد کرديم چرا که توليد اين نوع از پلاسما سريع و مقرون به صرفه بوده و دستيابي به آن نيز آسان‌تر است.

رييس پژوهشكده بيوتكنولوژي و نانو دانشگاه مازندران افزود: ما بعد از توليد پلاسماي غير حرارتي، اثرباکتري کشي آن را بر حيات بسياري از باکتري‌هاي مسلح و بيماري زا مورد بررسي قرار داديم. آنچه که براي تيم تحقيقاتي ما تعجب آور بود قدرت بالاي کشتار دستگاه هاي طراحي شده و پلاسماي توليد شده با گاز اکسيژن بود.

وي تصريح كرد: همه انواع باکتري‌هاي از نظر سازمان بهداشت جهاني مورد توجه ويژه هستند اما باكتري S. pyogenes يک بيماري زاي رايج و همه گير است و در گلو و پوست انسان ساکن مي شود. اين باکتري که به باکتري گوشت خوار، باکتري بيمارستاني نيز معروف است عفونت‌هاي مختلفي از جمله گلودردهاي چرکين، تب مخملک، زرد زخم، آکنه، باکتريميا و تب رماتيسمي را ايجاد مي کند لذا همواره به زخم‌هاي باز حتي در اتاق‌هاي عمل جراحي، دندان پزشکي و يا جراحي‌هاي سرپايي حمله ور مي شود. بر اساس گزارش وزارت بهداشت آمريکا، سالانه بيش از 10 ميليون عفونت‌هاي مربوط به اين باکتري رخ مي‌دهد و از نگراني‌هاي بزرگ در کشورهاي پيشرفته است. به عنوان مثال اين باكتري گوشتخوار 80 درصد از آلودگي‌هاي بيمارستاني جهان را به خود اختصاص داد. نتايج تحقيق ما نشان داد که پلاسماي غير حرارتي توليد شده قادر است 775 هزار کلني باکتري را در عرض 15 دقيقه بکشد و سطوح را استريل كند و يا اين‌که تعداد سه هزار ميليون باکتري حل شده در محلولي با ضخامت 3-2 ميلي متر را بکشد بي آنکه اثرات مخرب زيست محيطي داشته باشد. نتايج ما نشان داد ساختار مخروطي بسيار موثرتر از ديگر ساختارهايي است که تا کنون در اين آزمايشگاه ساخته شد.

حسين زاده درباره كاربردهاي پلاسماي توليدي توسط تيم تحقيقاتي خود گفت: از پلاسماي توليدي با اين قدرت بالا مي‌توان در گندزدايي آب، تصفيه هوا و استراليزاسيون اتاق‌هاي عمل جراحي استفاده كرد. همچنين مي‌توان براي استريل كردن زخم‌هاي انساني استفاده كرد و تاكنون نتايج جالب توجهي داشته است.

به گفته وي هم اكنون طرح در فاز مطالعاتي و آزمايشگاهي به منظور صنعتي كردن در سطوح مختلف طراحي بصورت ماكرو و ميكرو قرار دارد

30 سال رشد و بالندگي


آموزش عالي نوين در ايران به دنبال آشنايي ايرانيان با فرهنگ و تمدن جديد غرب و درپي تاسيس چندين مدرسه عالي در سال 1313 شمسي و با آغاز به كار دانشگاه تهران شكل گرفت و پس از پشت سر گذاشتن دگرگوني‌هاي فراوان، امروزه به يكي از بخش‌هاي بنيادي نظام سياسي اجتماعي ايران تبديل شده است. مي‌توان گفت زمينه‌ساز ايجاد آموزش عالي ايران تاسيس مدرسه دارالفنون در حدود 150 سال پيش، به همت ميرزاتقي‌خان اميركبير بود. پس از نهضت مشروطيت در سال 1285 هجري شمسي كه دوره‌اي از جنبش نوسازي و پيشرفت‌خواهي ايران آغاز شد، مراكز و موسسات آموزش عالي متعددي در ايران تاسيس شد. از آن جمله مي‌توان به مركز تربيت معلم (1297)، مدرسه طب (1297)، مدرسه داروسازي (1303)، مدرسه عالي حقوق و علوم سياسي (1305)، مدرسه عالي تجارت (1305)، دارالمعلمين عالي (1307) و مدارسي چون فلاحت، دندانسازي، قابلگي و دانشسراي عالي پسرانه اشاره كرد. در واقع تاسيس دانشگاه تهران در تاريخ آموزش عالي پيش از انقلاب اسلامي، نقطه عطفي در روند توسعه آموزش عالي محسوب مي‌شود.

از آن زمان به بعد گسترش آموزش عالي ايران سير صعودي داشته به طوري كه هم‌اكنون بيش از 300 دانشگاه و موسسه آموزش عالي به جذب دانشجو مشغول‌اند. دانشگاه‌هاي ايران امروز ظرفيت‌هايشان را حتي بيش از تقاضاي تحصيل افزايش داده‌اند تا بدين وسيله به سيل مشتاقان تحصيل در دانشگاه پاسخ مثبت دهند. آموزش عالي در ايران شامل دو بخش دولتي و غيردولتي است. در حال حاضر در بخش دولتي كه دربردارنده دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي وابسته به وزارت علوم و ساير سازمان‌هاي دولتي است، تعداد 105 دانشگاه،16 دانشكده، 9 مركز آموزش عالي و 135 آموزشكده فعاليت مي‌كنند و البته علاوه بر دانشگاه آزاد، 29 موسسه آموزش عالي غيرانتفاعي هم در بخش غيردولتي فعال است.

*آموزش عالي ايران 57 تا 87

پس از پيروزي انقلاب اسلامي، پاسخگويي مناسب به افزايش تقاضا براي ورود به دانشگاه با اتكا به ظرفيت‌هاي داخلي مطمح نظر وزارت آموزش عالي وقت قرار گرفت. علاوه بر اين، برنامه‌ريزي براي گسترش و جهت‌دهي، رشته‌هاي دانشگاهي براساس ظرفيت‌هاي منطقه‌اي و جغرافيايي از جمله برنامه‌هاي اين وزارتخانه شد. طبيعي‌ترين عامل افزايش تقاضا براي آموزش عالي، رشد جمعيت است. هنگامي كه جريان گسترش امكانات آموزشي آغاز شد، ديگر در نيمه راه امكان توقف وجود نداشت. زماني كه آموزش ابتدايي عموميت مي‌يابد، توسعه آموزش متوسطه اجتناب‌ناپذير مي‌شود و به همين ترتيب در پي توسعه آموزش متوسطه، بسط و گسترش آموزش عالي قطعي است. در ايران، پذيرش در آموزش عالي الزاما براساس نياز بخش‌هاي اقتصادي به نيروهاي كار متخصص و ماهر گسترش نيافته، بلكه تقاضاي اجتماعي بالا براي استفاده از امكانات آموزشي، سبب افزايش سرمايه‌گذاري در بخش آموزش عالي شده است.

در واقع پيش از پيروزي انقلاب، پايين بودن رشد نرخ جمعيت كشور و ناچيز بودن شمار متقاضيان براي ورود به دانشگاه، نبود بنيان‌ها و بسترهاي آموزشي موفق و استاندارد، استقرار نيمي از جمعيت كشور در روستاها، نبود رابطه منسجم ميان آموزش و پرورش و سطوح آموزش عالي، پايين بودن سطح تخصص در مشاغل، نبود ضرورت ادامه تحصيل براي دسترسي به فضاي كسب و كار كشور و بالاخره نبود برنامه‌ريزي دولت براي توسعه آموزش عالي و پايين بودن سطح فرهنگ خانواده‌ها، همراه با عدم گرايش جوانان به خصوص زنان براي ادامه تحصيل از جمله دلايل كاهش شمار دانشجويان بود. از سوي ديگر نبود بنيادهاي دانش‌محور يا ناچيز بودن تعداد آنها و بي‌اعتنايي به فناوري‌هاي ساخت داخل و رشد اقتصاد تك‌محصولي و وابستگي به اقتصاد محصولي همگي از جمله دلايل تعداد اندك دانشجو و دانشگاه در رژيم گذشته است.

اما در سال‌هاي نخست پيروزي انقلاب اسلامي رشد بالاي جمعيت كشور در دهه 1360 (كه بنابر آمارهاي موجود تا نزديك به 4 درصد نيز رشد داشت) با حدود دو ميليون تولد در سال باعث افزايش جوانان گروه سني 1518 سال، در دهه 70 شد و علاوه بر اين‌كه باعث افزايش تقاضا براي ورود به دانشگاه شده، با رسيدن به سن ازدواج منجر به موج جديد افزايش جمعيت خواهد شد. به طوري كه پيش‌بيني مي‌شود در سال 1400، جمعيت ايران به 97 ميليون نفر برسد.

پذيرش تعداد دانشجو در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي طي 30 سال گذشته حدود 22 برابر رشد، در تعداد دانشجوي شاغل به تحصيل 21 برابر رشد، در تعداد دانش‌آموختگان 17 برابر رشد و در تعداد اعضاي هيات علمي نيز 11 برابر رشد ديده مي‌شود، ضمن اين‌كه تعداد دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي كشور نيز 10 برابر شده است. براساس ارقام موجود در <آمار آموزش عالي ايران> تقريبا هر 7 سال يك بار، تعداد پذيرفته‌شدگان در مراكز آموزش عالي وابسته به وزارت علوم، دو برابر مي‌شود.

از آنجا كه زنان نيمي از جمعيت هر جامعه‌اي را تشكيل مي‌دهند، آموزش و استفاده از توانمندي‌ آنان در تمامي سطوح علمي و اجرايي يك ضرورت اجتماعي است دانشگاه‌ها و مراكز علمي تحقيقاتي به منزله عالي‌ترين مكان علمي، محل اصلي تربيت و به كارگيري زنان كارآزموده و ماهر است. بررسي روند مشاركت زنان در دانشگاه‌ها ازبدو تاسيس آنها تاكنون نشان مي‌دهد كه گرچه به دلايل فرهنگي اجتماعي، زنان ديرتر از مردان در عرصه‌هاي دانشگاهي ظاهر شدند، اما پس از افزايش آگاهي و خواست اجتماعي براي حضور بيشتر، هميشه روند مشاركت آنان همراه با رشد قابل توجهي بوده است. بررسي تركيب جنسي پذيرفته‌شدگان دانشگاه‌ها نشان مي‌دهد كه 7/29 درصد از پذيرفته‌شدگان در سال 7172 را زنان تشكيل مي‌دادند كه اين نسبت در سال تحصيلي 81-80 به 9/51 درصد و بيشتر از 60‌درصد در ميانه دهه 80 افزايش يافته كه رشدي قابل ملاحظه محسوب مي‌شود.

طي برنامه‌هاي توسعه در بخش آموزش عالي، در ابتداي دوره 72 -71 از لحاظ گروه آموزشي، 2/37 درصد پذيرفته‌شدگان در گروه علوم انساني، 9/13 درصد در علوم پايه، 8/6 درصد در گروه كشاورزي و دامپزشكي، 3/20 درصد در گروه فني مهندسي، 6/20 درصد گروه پزشكي و 3/1 درصد در گروه هنر، پذيرفته شده‌اند. در سال تحصيلي 81-80 تعداد پذيرفته‌شدگان نسبت به سال قبل از آن 4/15 درصد افزايش يافت كه در دوره‌هاي روزانه، شبانه و فراگير ثبت‌نام كردند. همچنين، توزيع تعداد پذيرفته‌شدگان دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي، در سال تحصيلي 8081 به تفكيك مقاطع مختلف نشان مي‌دهد كه 04/31 درصد آنان در مقطع كارداني، 7/60 درصد در مقطع كارشناسي، 3/5 درصد در مقطع كارشناسي ارشد،71/1 درصد در مقطع دكتراي حرفه‌اي و 21/1 درصد در مقطع دكتراي تخصصي به دانشگاه‌ها و موسسه‌هاي آموزش عالي كشور راه يافته‌اند.

*تعداد دانشجويان قبل و بعد از انقلاب

روند كلي تعداد دانشجويان طي سال‌هاي 48 تا 74 شمسي نشان‌دهنده اين واقعيت است كه طي اين 27 سال، تعداد دانشجويان از 27 هزار و 268 نفر در سال 48 به 526 هزار و 621 نفر در سال 74، افزايش يافته است به عبارتي در اين دوره زماني تعداد دانشجويان سالانه از رشدي بيش از 24/8 درصد برخوردار بوده است. البته اين ارقام تنها مربوط به بخش دولتي است. دانشگاه‌آزاد نيز توانسته است بخش زيادي از تقاضاي روزافزون آموزش عالي را پاسخ دهد، به طوري كه در سال 1380 حدود 750 هزار دانشجو نيز در اين دانشگاه مشغول به تحصيل بوده‌اند. در اين سال، مجموع دانشجويان شاغل به تحصيل حدود 55/1 ميليون نفر برآورد شد كه به اين ترتيب نسبت دانشجويان كل كشور در هر 100 هزار نفر جمعيت، معادل 2318 نفر خواهد بود.

*تعداد دانش‌آموختگان قبل و بعد از انقلاب

بررسي كلي آمار دانش‌آموختگان آموزش عالي ايران نشان مي‌دهد كه طي سال‌هاي 49 -48تا 80-79 در مجموع يك ميليون و 439 هزار و 280 نفر از دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالي مدرك دريافت كرده‌اند. در مجموع مي‌توان گفت جهت‌گيري آموزش عالي در 30 سال گذشته متحول شده و از توجه به مقاطع پايين تحصيلي و حوزه كارداني و كارشناسي به مقاطع كارشناسي ارشد و دكتري معطوف شده است، ضمن اين كه علت اين تغيير جهت‌گيري را مي‌توان در افزايش تقاضاي جمعيت دانش‌آموخته دانشگاهي براي حركت از مقاطع پايين‌تر و صعود به تحصيلات تكميلي عنوان كرد.

البته در آمار سال تحصيلي 5758 حدود 16 درصد از پذيرفته‌شدگان دانشگاه‌ها مربوط به دانشگاه‌هاي علوم پزشكي بوده كه در آمار سال 8788 لحاظ نشده است. وزارت علوم و تحقيقات اعلام كرده است كه پذيرش دانشجو در مقطع كارداني 23 برابر، در مقطع كارشناسي25 برابر، در مقطع كارشناسي ارشد و دكتراي حرفه‌اي 12 برابر و در مقطع دكتراي تخصصي 15 برابر شده است كه همگي‌ نشان‌دهنده توجه به رشد مقاطع مختلف در دانشگاه‌ها و افزايش تقاضا براي ادامه تحصيل به خصوص در ميان جوانان است. همچنين تعداد دانشجويان كشور در سال تحصيلي 5758 حدود 176 هزار نفر بوده كه با رشد تعداد مراكز آموزش عالي و استفاده از ظرفيت داخلي كشور، تعداد دانشجويان امروز به 3 ميليون و 572 هزار نفر رسيده است.

*افزايش شاخص استاد به دانشجو قبل و بعد از انقلاب

طي 30 سال گذشته، تعداد اعضاي هيات علمي دانشگاه‌ها در مرتبه علمي استادي 2 برابر رشد داشته است. همچنين دانشگاه‌ها در مرتبه علمي دانشيار هم با رشد2 برابري، در مرتبه‌ استادياري با رشد 7/5 برابري و در مرتبه مربي با رشد 9 برابري روبه‌رو بوده است. علاوه بر اعضاي هيات علمي تمام وقت شاغل در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي دولتي و غيردولتي، در حال حاضر تعداد 4078 نفر بورسيه در دانشگاه‌هاي داخل و خارج كشور مشغول به تحصيل هستند كه در صورت فراغت و جذب آنها در دانشگاه‌ها، تعداد اعضاي هيات علمي درآينده نزديك به 36 هزار و 346 نفر خواهد رسيد.همچنين طي اين مدت به‌رغم افزايش تعداد دانشجويان، شاخص دانشجو به هيات علمي هم بهبود يافته و در حال حاضر شاخص دانشجوي حضوري به استاد در بخش دانشگاه‌هاي دولتي 20 به يك و در بخش غيردولتي حدودا 3 به يك است. در مجموع شاخص دانشجو به استاد در دانشگاه‌ها در حال حاضر حدود 27 به يك عنوان مي‌شود كه فاصله چنداني با استانداردهاي بين‌المللي ندارد.موسسات آموزش عالي وابسته به آموزش و پرورش طي اين مدت از 100 به 280 واحد افزايش يافته و در جمع موسسات لحاظ شده است. همچنين در 30 سال گذشته موسسات آموزش عالي غيردولتي شامل236 موسسه غيردولتي و غيرانتفاعي است كه 359 واحد هم به دانشگاه آزاد اختصاص دارد.

*آموزش عالي، نياز به نسل جوان

هرچند گفته مي‌شود آموزش عالي و توسعه آن يك نهضت جهاني است كه به تناسب نياز بشريت براي توسعه علوم و فنون رشد يافته، اما در ايران آموزش عالي و تحصيلات دانشگاهي از جمله بخش‌هايي است كه توانسته به نياز روز مخاطبان اين آموزش‌ها پاسخ مثبت بدهد. به طوري كه ديديم شاخص‌هاي رشد آموزش عالي از موفقيت نسبي برخوردار بوده و حتي رشد تعداد پذيرفته‌شدگان، دانشجويان و دانش‌آموختگان بخش آموزش عالي از نرخ رشد جمعيت بيشتر است. همين امر منجر شده كه ورود به دانشگاه يكي از راه‌هاي ادامه حيات سالم جوانان پس از فارغ‌التحصيلي از دوره آموزش عمومي باشد. اين بخش هنوز راه‌ درازي در پيش دارد و آن توجه به كيفيت دوره‌هاي تحصيلي همپاي توجه به كميت و رشد دوره‌هاست.

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: مركز منطقه‌يي توسعه‌ مراكز رشد و پارك‌هاي علمي يونسكو در ايران طي مراسمي با حضور مسوولان استان اصفهان در شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان افتتاح شد.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، دکتر سعيدآبادي ــ دبيرکل کميسيون ملي يونسکو ــ در پيامي به مناسبت افتتاح مرکز منطقه‌اي يونسکو در شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان با اشاره به تاريخچه ارتباط ميان علم و فن‌آوري و توسعه اقتصادي در يونسکو، آورده است: يونسکو، همواره توجه ويژه‌اي به ظرفيت‌ سازي، ارائه حمايت‌هاي فني، انتقال دانش، حمايت از پژوهش، شبکه‌سازي و تبادل و توزيع اطلاعات داشته و آن را از مهم‌ترين وظايف ايجاد پارك‌هاي علم و فن‌آوري مي‌داند و بر اين اعتقاد است که ايجاد اين پارک‌ها و مراکز وابسته به آنها، زمينه گسترش مبادله تجربيات بين‌المللي را فراهم خواهد كرد.

با توجه به اهداف برنامه پنج‌ساله توسعه جمهوري اسلامي ايران و بر اساس اهداف ترسيم ‌شده در سند چشم‌انداز بيست ساله کشورمان که اعلام مي‌دارد«ضرورت برخورداري از دانش پيشرفته و توانايي در توليد علم و فن‌آوري، متکي بر سهم برتر منابع انساني و سرمايه اجتماعي در توسعه ملي است» و با تاکيد به مأموريت ويژه‌اي که در ارتباط با گسترش پارك‌هاي علم و فن‌آوري بر عهده وزارت علوم، تحقيقات و فن‌آوري گذاشته شده، کميسيون ملي يونسکو در خصوص راه‌اندازي مرکز منطقه‌اي يونسکو در زمينه پارك‌هاي علم و فن‌آوري پيگيري‌هايي به عمل آورد. بر اين اساس هياتي از يونسکو از کشورمان بازديد و گزارشي در مورد توانايي‌هاي جمهوري اسلامي ايران در اين زمينه ارائه کرد.

پس از آن شهرک علمي - تحقيقاتي اصفهان به‌ عنوان نخستين پارك‌ علم و فن‌آوري در ايران با قدمت چندين‌ساله و دارابودن تجربه، تخصص، نيروي انساني براي ميزباني مرکز منطقه‌اي درجه دو وابسته به يونسکو در زمينه توسعه پارك‌هاي علم و فن‌آوري و مراکز رشد انتخاب شد.

اين عضو هيات علمي دانشگاه تهران در پايان پيام خود اضافه مي کند: کميسيون ملي يونسکو طي دو سال گذشته با توانمندي‌هاي جمهوري اسلامي ايران، برنامه‌هاي جديدي را شامل ايجاد سه کرسي دانشگاهي، دو مرکز منطقه‌اي وابسته به يونسکو و يک جايزه بين‌المللي يونسکو به ظرفيت‌هاي قبلي کشورمان اضافه كرده است. اين دستاوردها از جمله تأسيس مرکز منطقه‌اي پارك‌هاي علم و فن‌آوري در شهرک علمي - تحقيقاتي اصفهان، مرهون تلاش همه دست‌اندرکاران، متخصصان، نهادهاي دولتي و غيردولتي و همچنين همت و عزم مسئولان اصفهان به‌خصوص رئيس شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان و همکاران ايشان مي باشد.»

دكتر مصلحي، رييس شهرك علمي و تحقيقاتي اصفهان هم با اشاره به راه‌اندازي مركز منطقه‌ يي توسعه‌ مراكز رشد و پارك‌هاي علمي و فن‌اوري يونسكو در اصفهان در آستانه ششمين جشنواره ملي شيخ بهايي گفت: راه‌اندازي مركز آبان ماه سال گذشته در مجمع عمومي يونسكو مورد تصويب قرار گرفت و موافقتنامه مربوطه در دي ماه 88 بين ايران و يونسكو به امضا رسيد.

وي، آموزش و امكان سنجي ايجاد مراكز رشد در كشورهاي منطقه را از اهداف راه اندازي اين مركز خواند.

اهميت ايجاد مرکز منطقه‌يي توسعه مراکز رشد و پارک‌هاي علم و فن‌آوري يونسکو در ايران

به گزارش ايسنا، از عمر مراکز رشد و پارک‌هاي علم و فن‌آوري در آسيا زمان زيادي نمي‌گذرد، اما با اين وجود شاهد پيشرفت‌هاي زيادي در اين زمينه در منطقه بوده‌ايم. به طوري که برخي از آنها در منطقه غرب آسيا به موفقيت‌هاي چشمگيري دست يافته اند. اين در حالي است که هنوز در برخي از کشورهاي منطقه اين ايده کاملا" جديد بوده و هنوز نيازمند مطالعات گسترده و بسترسازي جهت ايجاد پارک يا مرکز رشد هستند. به عنوان نمونه، در روند بازسازي کشور افغانستان جاي خالي ايجاد پارکهاي علمي و مراکز رشد که تأثير بسزائي در توسعه اين کشور دارد، احساس مي‌شود. يا در ترکمنستان مجموعه پارکها و مراکزرشد ايجاد شده نيازمند توسعه و پيشبرد در راستاي پيشرفتهاي جهاني هستند.

به منظور گسترش فعاليتها در جهت راه‌اندازي مراکز رشد و پارکهاي علم و فن‌آوري در کشورهاي کمتر توسعه يافته منطقه و تبادل تجربه در بين مراکز موجود، ايجاد نهاد منطقه‌اي در اين خصوص لازم و ضروري مي‌باشد.

مرکز منطقه اي توسعه مراکز رشد و پارک‌هاي علم و فن‌اوري يونسکو طي شش سال آينده، منبع اصلي دانش فني مديريت اداره و توسعه پارک هاي علمي و مراکز رشد فناوري در منطقه مي باشد.

با توجه به بازديد هيات هايي از يونسکو و توانمندي شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان، در صد و هشتاد و دومين جلسه هيات اجرايي در پاريس، شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان به عنوان مرکز منطقه اي توسعه مراکز رشد و پارکهاي علم و فناوري انتخاب شد.

از دلايل استقرار اين مرکز در شهرک، تعاملات شهرک با يونسکو، تجربيات شهرک در برگزاري رويدادهاي بين المللي و کارگاه هاي آموزشي، کسب سه دوره جايزه ASPA توسط واحدهاي دانش بنيان مستقر در شهرک و وجود شهرک به عنوان سازمان موسس مراکز رشد و پارک هاي علم و فناوري در ايران مي باشد.

در اين راستا سند همکاري تاسيس مرکز منطقه اي توسعه مراکز رشد و پارکهاي علم و فناوري در شهرک علمي و تحقيقاتي اصفهان بين وزارت علوم، تحقيقات و فناوري و سازمان علمي و آموزشي ملل متحد(يونسکو) در پاريس امضا شده و تمرکز اوليه اين مرکز، کشورهاي عضو سازمان همکاري هاي اقتصادي اکو شامل ايران، ترکيه پاکستان، افغانستان، جمهوري آذربايجان، قزاقستان، ترکمنستان، قرقيزستان، ازبکستان و تاجيکستان مي باشد.

مأموريت مرکز

اين مرکز در نظر دارد با ارائه بهترين آموزشها و مشاوره‌هاي لازم و ظرفيت‌سازي، زمينه توسعه مراکز رشد فن‌آوري و پارک‌هاي علمي در منطقه را فراهم كرده و برقراري ارتباطات بين‌المللي مراکز رشد و پارکها را با همتايان خود در منطقه ميسر كند.

اهداف ايجاد مرکز

به گزارش ايسنا، کمک به پيشبرد اهداف و توسعه پارکهاي علم و فن‌آوري در منطقه جغرافيائي تحت پوشش، کمک به ايجاد و شکل‌گيري مراکز رشد و پارک‌ها در کشورهاي منطقه که در حال حاضر فاقد اين مراکز مي‌باشند، گسترش تعامل پارک‌هاي علم و فن‌آوري منطقه با يکديگر، ظرفيت‌سازي جهت توسعه پارکها و انتقال و ترويج فناوري در منطقه، تعامل و همکاري مراکز مرتبط با يکديگر در سطح ملي، منطقه‌اي و جهاني و ارتقا فعاليتهاي پارکهاي علم و فناوري در اشاعه فرهنگ و توسعه فناوريها و اقتصاد دانش‌بنيان از اهداف عمده مركز منطقه‌يي توسعه‌ مراكز رشد و پارك‌هاي علمي است.

ارکان مرکز

ارکان اصلي مرکز منطقه‌اي مراکز رشد و پارکهاي علم و فناوري شامل شوراي حکام، رئيس مرکز و شوراي اجرائي مي‌باشد.

حوزه جغرافيايي

حوزه جغرافيايي اين مرکز درمرحله اول کشورهاي عضو منطقه اکو شامل ايران، افغانستان، پاکستان، ترکمنستان، ترکيه، جمهوري آذربايجان، قزاقستان، قرقيزستان، ازبکستان، وتاجيکستان مي باشد و درمراحل بعدي با پيشرفت فعاليت هاي آن، ساير حوزه هاي بين المللي و کشورهاي ديگر را نيز تحت پوشش قرار مي دهد.