|
||||||
|
||||||
|
رفاهزده به كسي ميگويند كه از
نعمت بسيار برخوردار است، ولي هيچ حد و مرزي نميشناسد و هيچ منعي را نميپذيرد.
بنابراين، رفاهزدگى، نوعي تصرف و مصرف كردن ناهنجار و ضد اخلاقي در نعمتهاي الهي
است. صاحبان ثروت، مصرف به شيوه غربي را نشان تمدن و رهايي از عقبماندگي ميدانند.
آنان كه لذتطلبي بدون حد و مرزي دارند، بيش از نيازهاي واقعي خود مصرف ميكنند و
مصرف كردن را ارزش ميدانند. آنها ميكوشند كالاهاي لوكس و تجملي را وارد كشور
كنند و از اين راه، درآمدهاي ارزي كشور را صرف واردات اينگونه كالاها ميكنند. اين
گروه با وارد كردن كالاهاي مصرفي لوكس مانند لوازم آرايشى، لباسهاي بدننما، خودروهاي
سواري پر زرق و برق، تجملگرايي و مصرفزدگي را تبليغ ميكنند.
به طور كلي نميتوان گفت ثروت و
رفاه فراوان فسادانگيز است. با اين حال، از آنجا كه طبع اوليه انسان، راحتي و عيش
و نوش را دوست دارد و ثروت هم مقدمات اين راحتطلبي را فراهم ميآورد، ميگوييم
رفاه زياد، سبب بالا رفتن فرهنگ مصرفي در جامعه ميشود.
رفاهزدگي و افتادن در دام دنيا همواره نابودي جامعهها را
در پي داشته است. در كتاب الحياة آمده است:
|
||||||
|


