|
||||||
|
||||||
|
اگر به چهره افرادي كه در خيابانها
ميبينيم، دقت كنيم، بارها افرادي را با ابروهاي تيغزده، موهاي سيخسيخى، شلوارهاي
تنگي كه تا ديروز آنقدر گشاد بود كه به زور به كمر بسته ميشد، بلوزهاي تنگ با
ماركها و شكلهاي عجيب، شالهايي كه فقط وسط سر را ميپوشانند، ميبينيم. سخني كه
آنها ميگويند اين است كه «مُد است».شايد بتوان ريشه تاريخي مُدگرايي را به زمان
قاجار رساند. از اوايل سلطنت فتحعلي شاه قاجار كه پاي مستشاران خارجي به ايران باز
شد، پديدههاي نوظهور غربي نيز به تدريج به ايرانيان شناسانده شد و آداب و رسوم
فرنگي كه ابتدا از سوي خاندان سلطنتي تقليد شده بود، به مرور در طبقات زيرين
اجتماع نيز نفوذ پيدا كرد. ناصرالدين شاه، نخستين شاه ايران بود كه به طور رسمي به
فرنگ سفر كرده و توانسته بود مظاهر نوپاي تمدن غربي را از نزديك ببيند. او با هديههايي
كه از سفر اروپا براي حرمسراي خود آورد، تغييري در پوشش بانوان طبقات بالاي جامعه
داد. سلطنت پنجاهساله اين شاه مستبد، سرآغاز آشنايي ايرانيان با تمدن غربي بود.
فرستادن افرادي به فرنگ براي تحصيل از سوي عباس ميرزا و بازگشت آنها پس از اتمام
تحصيل به ايران، آشنايي ايرانيان و بهويژه دربار با ماشينآلات صنعتي و غربى، آمدن
سينما توگراف، تأسيس مدرسه جديد دارالفنون و روزنامهها، همه و همه مؤلفههاي اين
آشنايي بودند.
اين جريان تا زمان سلطنت ديكتاتوري رضاشاه ادامه يافت.
رضاشاه كه با كمك انگليس توانسته بود نظام
|
||||||
|


