|
||||||
|
||||||
|
کلوا و اشربوا ولاتسرفوا ان الله
لا يحب المسرفين؛ بخوريد و بياشاميد و اسراف نکنيد همانا خدا اسرافکاران را دوست
ندارد. اسراف در فرهنگ لغات به معناي افراط، فراخ رفتاري، تلف کردن مال و ول خرجي
کردن و يا در مهر مورد زياده روي کردن را آورده اند. و اما درحرمت اسراف و مذموم
بودن آن هيچ بحث و حرفي نيست ولي کلام در اينست که چگونه تشخيص دهيم زياده روي
کرده و اسراف نموديم، يا قدم به ميانه و اعتدال گذارده ايم. علي ـ عليه السلام ـ
راه تشخيص و تميز آن را به ما نشان داده وبراي شخص اسرافکار سه نشانه ذکر مي فرمايند
: « طعامي که در خور او نيست مي خورد، لباسي که در خور او نيست مي پوشد و متاعي که
در خور او نيست مي خرد.»3 بنابراين مهمترين عامل شتافت مرز و حد بين اسرافکار و
شخصي که مسرف نيست شأن و موقعيت اقتصادي شخص است يعني چناننچه خوراک، پوشاک و نوسايلي
که فرد استفاده مي کند فراخور حال وي باشد اسراف نبوده و در غير اين صورت اسم فاعل
اسراف در مورد او تحقق مي پذيرد. ( البته اين قيد شأن و موقعيت مربوط به اصل
استفاده وسايل و متاع مورد نياز است به اين معنا که شخص متمول براي استفاده از وسايل
گران قيمت و خوردنيهاي رنگارنگ اسراف محسوب نمي شود تا زماني که در حد نياز و جزء
وسايل زندگي او باشدو الا چنانچه همين فرد به مصرف گرايي بي رويه روي اورد مثل
استفاده از چندين نوع غذا در يک نوبت و يا خريد وسايلي که هيچگاه به کار نمي آيد يقينا
عمل ااو اسراف است. )
اسراف يکي از گناهان کبيره است
که چون ساير گناهان براي مبارزه با آن ابتدا بايد عوامل پيدايش آن را شناخت و پس
از آن با آثار و عوماقب سوء آن آشنا شد. علل پيدايش اسراف دو عامل ذکر شده است :
1ـ عامل اخلاقي 2ـ عامل رواني.
|
||||||
|


