حضرت قاسم (ع) -مدح و شهادت 

 

باز کامم به مدح تو وا شد

دفتر شعر من مصفا شد

باز شوری به سینه ام افتاد

صدف طبع من گهر زا شد

نی فقط ما اسیر زلف توایم

عاشق تو حسین زهرا شد

نفس تو رسیده اش به مشام

پور مریم اگر مسیحا شد

درسی از تار زلف تو آموخت

یوسف ار این چنین دل آرا شد

بی خبر بود از گل رویت

گر که مجنون اسیر لیلا شد

سرو، گر قامتی چنین دارد

از ازل، پیش پای تو پا شد

نکته دانِ نگاه تو گشته

چشم آهو اگر که زیبا شد

لرزه بر پشت دشت افتاده

قاسم ابن الحسن هویدا شد

بر لبت نام مجتبی آمد

خار در دیدگان اعدا شد

تیغ ها سر به زیر افکندند

چشم ها محو در تماشا شد

قامتت را زره گران آمد

گر چنین، رهسپار سینا شد   

صف دشمن شکافت یک نگهت

برق چشمت عصای موسی شد

با نبرد تو در دل میدان

یاد حیدر دوباره احیا شد

با تکاپو و رقص شمشیرت

راه و رسم نبرد معنا شد

ضرب شصتت کویر را لرزاند

شورشی بین خصم بر پا شد

این همان شیر بیشه ی جمل است

یا که حیدر دوباره پیدا شد؟!

عرق شرمِ قهرمانان ریخت

پیش پایت کویر، دریا شد

از عذارت نقاب تا افتاد

مهر، حیران و ماه، رسوا شد

کی ملامت کنم به گل چینت

بند روبند تو چرا وا شد؟!

مانده ام من چگونه بر تن تو

این همه زخم روی هم جا شد

کمتر از نصف روز، قامت تو

به بلندای قدّ سقا شد!!!

تن تو زیر دست و پای سپاه

چون تنِ اکبر ارباً اربا شد

برگ جان بازیت در این صحرا

با سُم اسب، مهر و امضا شد

کمتر این خاک را تفحص کن

قامتم دیگر از غمت تا شد...

قاسم بن الحسن(ع)

 

ما را برای كسب شهادت دعا كنید

این كار را برای رضای خدا كنید

مانند مجتبی پدرم غصه می خورم

گر كه مرا به  واژۀ صبر آشنا كنید

بابای من كه كرببلا نیست پس شما

فكری به حال این پسر مجتبی كنید

دل نازكم، چه كار كنم!؟ ارث برده ام

با قاسم امام حسن خوب تا كنید

جای زره برای تنم جان فاطمه

لطفی كنید یك كفنی دست و پا كنید

جا مانده ام ز اكبر لیلا، چه می شود!؟

ای تیغ های تشنه مرا هم صدا كنید

من آمدم كه در عوض جنگ نهروان

بغض گلو گرفته یتان را رها كنید

دارم به آرزوی دلم می رسم، چه خوب!

در راه عشق زود سرم را جدا كنید

 

قاسم بن الحسن(ع)

 

ای حسن صورت من وه که چه زیباشده ای

آبروی علی و حضرت زهرا شده ای

مَلَک آمد به زمین خاک رهت بر دارد

رونق نون و قلم، کوثر و طه شده ای

کوه بشکافت ز گلبانگ انا بنُ الحسنت

مَثَلِ هیبت طوفانی مولا شده ای

پیکرت زیر سم اسب صدا کرد حسن

گوییا هم نفس کوچه و بابا شده ای

ای بلندای قدت روشنی دیده من

چه سرت آمده کین سان به برم تا شده ای

چشم های علوی صولت تو خیره شده

من تماشایی و تو گرم تماشا شده ای

خواستی تا که بگویی پسر من هستی

علی اکبر شده ای ارباً اربا شده ای

قد کشیدی گل مولا گل بابا گل من

بگمانم به برِ مادر ما پا شده ای

عبدالله بن الحسن(ع)

 

می‌روم بی‌قرار و بی پروا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

می‌روم که دلم شده دریا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

می‌روم عاقبت به خیر شوم

همدم قاسم و زهیر شوم

واپسین لحظه های عاشورا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

هر دلی در خروش می‌آید

غیرت من به جوش می‌آید

قد و بالام کوچک است اما

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

   

بعد عباس و قاسم و اکبر

آه دیگر پس از علی اصغر

بی فروغ است پیش من دنیا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

صبر کردن دگر حرام شده

آه حجّت به من تمام شده

بشنوید این صدای قلبم را

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

هر طرف تیر و نیزه و دشنه

همه لشکر به خون او تشنه

مانده تنها عموی من تنها

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

منم و بغض ناگزیری که ...

منم و لحظة خطیری که ...

چشم دارد به دست من بابا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

می‌دهم من تمام هستم را

سپرش می‌کنم دو دستم را

در رگم خون مادرم زهرا

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

 

بین طوفان نیزه و خنجر

می‌روم تا شوم چنان اکبر

ارباً اربا ، مقطع الأعضاء

می‌روم لا اُفارِقُ عَمِّی

حضرت قاسم(ع)

 

خوب است هر عاشق قرنی داشته باشد

در دست عقیق یمنی داشته باشد

گر میل به قربان شدنی داشته باشد

بد نیست که معشوق  «لن» ی داشته باشد

این جذبه عشق است که رد کردمت این جا

ور نه پی چشمم نمی آوردمت این جا

تو فرق نداری به خدا با پسر خویش

این گونه عمو را مکشان پشت سر خویش

خوب است نقابی بزنی بر قمر خویش

تا قوم زمینت نزند با نظر خویش

آخر تو شبیه حسنی، حرز بیانداز

تو یوسف صحرای منی، حرز بیانداز 

ماه از روی چون ماه تو وامانده دهانش

زلف تو پریشان شد و دادند تکانش

حق دارد عمو این همه باشد نگرانش

این ازرق شامی و تمام پسرانش

کوچک تر از آنند به جنگ تو بیایند

گر جنگ بیایند به چنگ تو میایند

زن ها چه قدر موی پریشان تو کردند

از بس که دعا بر تو و بر جان تو کردند

وقتی که نظر بر قد طوفان تو کردند...

وقتی که نگه بر تو و میدان تو کردند

گفتند: نبردش چه نبردی است! ماشالله

این طفل حسن زاده چه مردی است! ماشالله

بالای فرس بودی و بانگ جرس افتاد

بانگ جرس افتاد و به رویت فرس افتاد

از هر طرفی بال و پرت در قفس افتاد

سینه ت که صداکرد، عمو از نفس افتاد

از زندگی ات، آه، تو را سیر نکرده؟

چیزی وسط سینه ی تو گیر نکرده؟

میل تو به شوق آمد و ضرب المثلت کرد

آئینه جنگیدن مرد جملت کرد

آنقدر عسل گفتی و مثل عسلت کرد

با زحمت بسیار عمویت بغلت کرد

از بس که عدو سنگ به ظرف عسلت زد

اندام تو در بین عسل ریخت کِش آمد

دور و برت آن قدر شلوغ است که جا نیست

خوبی ضریح تو به این است جدا نیست

بر گیسوی تو خون جبین است، حنا نیست

نه ...بردن این پیکر تو کار عبا نیست

بایدکه کفن پوش بلندت بنمایم

آغوش به آغوش بلندت بنمایم

یک لحظه تو پا شو بنشین... جان برادر

آخر چه کنم ماه جبین... جان برادر؟

تا پا مکشی روی زمین... جان برادر

از کاکل تو مانده همین؟... جان برادر

جسم تو زمین است، عمو می رود از دست

تو می روی از دست، عمو می رود از دست  

حضرت قاسم(ع)

 

زره اندازه نشد پس کفنش را دادند

کم ترین سهمیه از سهم تنش را دادند

قاسم انگار در آن حظه "انا الهو" شده بود

سر این "او" شدنش بود "من"ش را دادند

بی جهت نیست تماماً بغلش کرده حسین

بعد ده سال دوباره حَسنش را دادند

تا که حرز حسنی همره قاسم باشد

عمه ها تکه ای از پیرهنش را دادند

داشت مجذوب کلیم اللهی خود می شد

سنگ ها نیز جواب سخنش را دادند

داشت با ریختنش پای عمو کم شد

چه قدر خوب زکات بدنش را دادند

گفت یعقوب: تن یوسف من را بدهید

گفت یعقوب: ولی پیرهنش را دادند