غوغای غم

بار بگشایید اینجا کربلاست 
آب و خاکش با دل و جان آشناست 
بر مشام جان رسد بوی بهشت
به به از این تربت مینو سرشت 
ماه اینجا واله و سرگشته است 
و آن شهاب ثاقب از خود رفته است 
اربعین است اربعین کربلاست 
هر طرف غوغایی از غم‏ها به پاست 
گویی از آن خیمه‏های نیم سوز
خود صدای العطش آید هنوز 
هرکجا، نقشی ز داغ ماتم است
هر چه ریزد اشک در اینجا کم است 
باشد از حسرت در اینجا یادها 
هان به گوش دل شنو فریادها 
تا قیامت کربلا ماتم سراست 
حضرت مهدی «حسان» صاحب عزاست 

حبیب اللّه‏ چایچیان (حسان)

راسخون

خون پاک

چرا گلزار و گلشن گشته غمناک 
چرا گریان ز غم روح الامین است 
مگر از شام آید کاروانی 
که صوتش مُحرق قلب حزین است 
جهان شد از چه‏رو کانون ماتم 
مگر از نو عزای شاه دین است 
حسین آن کو به راه حق پرستی
چو بابش فرد بی مثل و قرین است 
ز هفتاد و دو قربانی که او داد
ز یزدان در خور صد آفرین است 
نیامد مثل او دیگر به گیتی 
که بحر عشق را دُرّی ثمین است 
ز قتل خویشتن احیای دین کرد 
از آن رو محیی دین مبین است 
وجودش مَفْخَر دین نبی شد 
جنابش خاتم دین را نگین است 
خدا بر خون پاکت خون‏بها شد
کسی را جز تو کی قدری چنین است 

ابوالحسن همدانی (طوطی)

راسخون

سوز دل

بسوز ای دل که امروز اربعین است 
عزای پور ختم المرسلین است 
قیام کربلایش تا قیامت 
سراسر درسْ بهر مسلمین است 
دلا کوی حسین عرش زمین است 
مطاف و کعبه دل‏ها همین است 
اگر خیل شهیدان حلقه باشند
حسین بن علی، آن را نگین است 
دل ما در پی آن کاروان است 
که از کرب و بلا، با غم روان است 
چه زنجیری به دست و بازوان است
که گریان دیده روح الامین است 
به یاد کربلا دل‏ها غمین است 

دلا خون گریه کن چون اربعین است (جواد محدثی)

راسخون

محراب محبت

باز در جان جهان یکسره غوغاست حسین 
این چه شوری‏ست که از یاد تو برپاست حسین 
این چه رازی‏ست که صد شعله فرو مرد و هنوز 
روشن از داغ تو ظلمت‏کده ماست حسین 
تا قیامت نرود نقش تو از لوح ضمیر 
حیرتم کشت، بگو این چه معماست حسین 
گر چه شد جوهر عشق از قلم عاطفه پاک 
رقم مِهر تو بر صفحه دل‏هاست حسین 
دامن از شوق تمنّای تو، گلزار صفا 
سینه از آتش سودای تو سیناست حسین 
راهیان حرم قدس تو با شهپر عشق 
همه رفتند و جهان محو تماشاست حسین 
گر نه خون تو ثمر داد به میدان بلا 
این همه شور شهادت به چه معناست حسین 
تا به محراب محبت تو امامی، پیداست 
خاک هر وادی گلرنگ، مصلاست حسین 
غرق در موج مکافات کن اقلیم ضلال 
قطره در قطره خونت همه دریاست حسین (بهمن صالحی)

ارمغان کربلا

دیده خونبار دارد آسمان کربلا 
هست تا در انتظار کاروان کربلا 
روز و شب در انتظار مقدمِ آلِ علی‏ست 
تشنه کامی‏ها به دشتِ بیکران کربلا 
باغبان می‏داند و گلچین، که از سوز عطش 
می‏رود بر بادْ هر گل در خزانِ کربلا 
از گلویِ نازکِ مرغ چمن خون می‏چکد 
بر فرازِ باغ و دستِ باغبان کربلا 
سرپناهش جای گل، خار مغیلان می‏شود
عندلیب خسته بی‏آشیان کربلا 
می‏کندجا بر فراز نی ز بیداد زمان 
مِهر و ماه و اخترانِ آسمانِ کربلا 
از برای دردِ بی‏درمان بیماران عشق
تربت خونِ خدا شد ارمغان کربلا 
همچو «رودی» دامن از اشک بصر دریا کند 
هر که می‏جوید خبر از داستان کربلا 

حسین پروین مهر (رودی)

راسخون

آیینه

آیینه شدی تا که خدا در تو درخشید
خورشیدترین حادثه‏ها در تو درخشید
بر دوست همان روز که با حنجره‏ی خون
گفتی تو «بلی» کرب و بلا در تو درخشید
شد کرب و بلا کعبه‏ی تو، حج تو مقبول
گفتی تو چو لبیّک، بلا در تو درخشید
ای معجزه‏ی سرخ به ایثار تو سوگند

تو خون خدایی، که خدا در تو درخشید (رضا اسماعیلی)

راسخون

لاله‏های غصّه

باز عاشوراییان پیدا شدند 
باز هم سوداییان شیدا شدند 
وقت آن شد عشق خونین‏تر شود
لاله‏های غصه رنگین‏تر شود 
بلبل اینجا ناله‏ها سر می‏کند 
لاله اینجا چشم‏هاتر می‏کند 
اربعین غصه‏های گل کجاست
اربعین ناله بلبل کجاست 
اربعین عشق، عباست چه شد 
اربعین، فریاد احساست چه شد 
اربعین از نینوای خون بگو
اربعین از اعتلای خون بگو 
هان بگو از عشق، از معنای دین
وصف عباس آن مراد مومنین 
ما فدای عشق بی‏آلایش‏ات 
ما به قربان تمام خواهشت 
تو مراد عشق بی پایان شدی 

قبله گاه و معبد پاکان شدی(ساهره غلامی)

راسخون

غروب آتشین

صد نوا خیزد ز نای نینوایت یا حسین 
نغمه‏های عشق باشد در نوایت یا حسین 
می‏زند آتش به قلب دوستانت دم به دم
داستان جانگداز کربلایت یا حسین 
زد شرر بر قلب خونین تو در دشت بلا
داغ مرگ اکبر گلگون‏قبایت یا حسین 
جان فدا کردی به راه مکتب آزادگی 
جان هر آزاده‏ای گردد فدایت یا حسین 
من چه در وصف تو گویم، ای شهید حق که هست 
خون بهای خون تو خون خدایت یا حسین 
کی شود ریزه‏خورخوان خوانین، آن که هست 
ریزه خوار خوان احسان و عطایت یا حسین 
بس که مشتاق حریم با صفایت گشته‏ام 
پر زند مرغ دل من در هوایت یا حسین 
در غروب آتشین دشمن پی غارتگری 

زد شرر از ظلم و کین بر خیمه‏هایت یا حسین (محسن حافظی)ژ

راسخون

خون به

چون تیر عشق جا به کمان بلا کند 
اول نشست، بر دلِ اهل ولا کند 
در حیرتند خیره سران از چه عشق دوست 
احباب را به بند بلا مبتلا کند 
بیگانه را تحمل بار نیاز نیست 
معشوق، ناز خود همه بر آشنا کند 
تن پرور از کجا و تمنّای وصل دوست
دردی ندارد او که طبیبش دوا کند 
آن را که نیست شور حسینی به سر ز عشق 
با دوست کی معامله کربلا کند 
یک باره پشت پا به سرِ ما سوا زند 
تا ز آن میان از این همه خود را سوا کند 
آری کسی که کشته او این بود سزاست 
خود را اگر به کشته خود خون بها کند 
باللّه‏ اگر نبود خدا خون بهای او 

عالم نبود در خورِ نعلین پای او (حجة‏الاسلام نیّر تبریزی)

راسخون

محشر

ای برافروخته از عشق رخت اختر ما 
خاطراتی است ز دریای غمت دفتر ما 
از سرت بر سر نی سرّ خدا سر می‏زد 
ای حسین ای اثر بندگی‏ات بر سر ما 
آتشی بر دل هر خشک وتر انداخته است 
ماجرای لب خشک تو و چشم تر ما 
ز شهیدان به خون خفته کویت ما راست 
خاطراتی که نخواهد رود از خاطر ما 
کاش می‏سوختم از سوز غمت تا شاید
ببرد باد به صحرای تو خاکستر ما 
به سراپای تو ای مظهر ایثار قسم 
که غمت شعله فکنده است ز پا تا سر ما 
دیگران را غم محشر بود و ما را نیست 
چون که آغاز به نام تو شود محشر ما 
سر پرواز به کویت همه داریم ولی 

بسته‏اند ای پسر فاطمه بال و پر ما (سید رضا مؤید)

راسخون