نمانده بهر زینب راه چاره

نمانده بهر زینب راه چاره                                               در این هفت آسمانش یک ستاره

نه چشمی مانده نه نور چشمی                                        نه گوشی مانده و نه گوشواره

الا ای همراهان آهسته نالید                                              که خوابیده در این جا شیر خواره

برای آن که راحت تر بخوابد                                                 ز شام آورده ام یک گاهواره

تو روح زینب و جان ربابی                                               لالائیت می کنم تا تو  بخوابی

دو زائر دل شکسته

چهل روز است حسینم را ندیدم                                     بلایش را به جان و دل خریدم

چهل روز چهل منزل اسیرم                                                   دعا کن در کنار تو بمیرم

چهل روز غم چهل ساله دیدم                                             غم و اندوه دیدم ناله دیدم

سر پر خون تو همراه من بود                                               به هر جا چلچراغ راه من بود

همین جا غرق در غم شد وجودم                                           تن پاک ترا گم کرده بودم

میان نیزه ها دل با ختم من                                                ترا دیدم ولی نشناختم من

اگر امروز برداری سرت را                                          تو هم نشناسی ای گل خواهرت را   

ز جا برخیز ای نور دو دیده                                                 ببین مویم سپید و قد خمیده

روز اربعین ، امام حسین دو زائر دل شکسته داشته ، یکی زینب و دیگری جابر است اما عاشقان ابی عبدالله جابر  برای اولین بار قبر ابی عبدالله را زیارت می کند .

ولی عمه سادات اولین بار در گودال قتلگاه بدن بی سر برادر را در آغوش گرفت بوسه بر رگهای بریده برادر گذاشت . سر به طرف آسمان بلند کرد گفت : خدایا این قربانی را از آل الله قبول بفرما .1در قتلگاه جسم برادر به روی دست                          بگرفت کای خدای من این جا زینب است

قربانی تو است بکن از کرم قبول                              کاری چنین ز عهدة ایمان زینب است

اربعین شهدا

بنازم آنکه دائم گفتگوی کربلا دارد                            دلی چون جابر اندر جستجوی کربلا دارد

بیاد کاروان اربعین با گریه می گوید                           به هر جا هست زینب رو بسوی کربلا دارد

بیاد آن لب تشنه هنوز این عاشق خسته                   به کف جامی لبالب از سبوی کربلا دارد

اگر دست قضا مانع شد از رفتن به پابوسش              همی بوسیم خاکی را که بوی کربلا دارد

اگر خاک رهش بنشست بر روی گنه کاری                 گرامی می شود چون آبروی کربلا دارد

بیاد آن قافلة دل شکسته ای که روز اربعین آمد کربلا ، شما دیدید اربعین شهدا ، با چه عظمتی ، پدر و مادر و خانواده شهدا را کنار مزار می برند مراقب شان بودند ، دلداری می داند  . اما دلها بسوزد برای این قافله ، تا چشم این زن و بچه به قبرها افتاد خودشان را از بالای شترها به زمین انداختند هر کسی قبری را بغل گرفت ، عمه سادات هم آمد کنار برادر ، یادش میاد خاطرات روز عاشورا ، یادش میاد آن روزی که وارد کربلا شد با چه عزت و احترامی علی اکبر ، قاسم ، عباس زینب را پیاده کردند ، حالا هر چه نگاه می کند نه قاسمی دارد  ، نه عباس ، نه علی اکبری دارد ، حسین جان من زینبم ، برادر یادتِ آن روزی که آمدم گودی قتلگاه ، خیره خیره ، به بدنت نگاه می کردم نمی شناختم از روی تعجب گفتم آیا تو حسین منی ؟ حسین جان امروز تو زینب را نمی شناسی ، برادر اگر این جا نا محرم نبود اثر تازیانه را روی بدنم نشانت می دادم . برادر همه عزیزانت را آوردم اما سراغ رقیه ات را از خواهر نگیر ، که در خرابه شام جان داد .

خواهرت از ره رسیده

خیز و از جا خواهرت از ره رسیده یا حسین                          آمده گوید برایت آنچه دیده یا حسین

بعد از آنکه رأس پاک تو شد از پیکر جدا                         یک جهان رنج وبلا برمن رسیده یا حسین

چونکه تیر ماتم آمد جمع ما پاشیده شد                من شکسته سر شدم تو بریده سر یا حسین

روضه اربعین

باز آمدم ای همسفر ، ای تشنه کامم                     من زینبم پیروز بر گشته ز شامم

با کودکان خسته ات باز آمدم من                             با یک دل پر غصه و راز آمدم من

خواهم عزای روز عاشورا بگیرم                                شاید خدا لطفی کند اینجا بمیرم

اینجا تنت را استخوان بشکسته دیدم              بر سینه ات شمر لعین بنشسته دیدم

دیدم نهاده خنجرش زیر گلویت                                آن لحظه دیدی من آمدم روبرویت

روز اربعین اهل بیت وارد کربلا شدند ، مثل برگ خزان زده ، از بالای شترها روی زمین افتادند ، یکی می گوید: حسینم ، یکی می گوید: برادرم ، یکی می گوید : پسرم ، عمه سادات زینب روضه می خواند گفت :

هُنا ذُ بِحَ الحسینَ بِسَیفِ شمرٍ                                                       هُنا قَد تَرَّبُوا مِنُُهُ الجَبینا

گفت : اینجا همان جائی است که شمر سر حسینم را جدا کرد ، اینجا همان جایی بود که پیشانی او را بر خاک زمین نهادند .

هُنا العَباسُ فی یومٍ عَبوسٍ                                                      حِیالَ الماءِ قَد اَمسی رَهِینا ً

(آمد کنار نهر علقمه ، زنها بیایید ، بنی اسد بیایید ، اینجا همان جایی است که روز عاشورا عباسم را جدا کردند )اینجا همان جایی است که روز عاشورا عباس را کنار فرات نگه داشته شد نگذاشتند به خیمه بیاید .

هُنا ذَبَحوا لرَّضِیعَ بِسَهمٍ حِقدِ                                                          فَما رَحِمُوا الصّغارَ المُرضَعِینا

همین جا بود با تیر کینه ، سر علی اصغر شیر خوار را بریدند ، حتی به کودکان شیر خوار رحم نکردند .

هُنا مَزَقوا الخِیامَ و حَرِّ قُوها                                                             و َ قُسِّمَ فَیثُنا فِی الخائِنِینا

همین جا بود که خیمه ها را آتش زدند ،اموال ما را به غارت بردند1

ز داغ تو، پریشانم

ز داغ تو، پریشانم، حسین جانم، حسین جانم

ببین از دیده گریانم، حسین جانم، حسین جانم

ز جا خیز ای امید من، ببین موی سفید من

ز بعدت ای شهیدِ من، نه سر مانده نه سامانم

تو با رأس جدا از تن، زدی آتش به قلب من

چه سازم در بر دشمن، خزان گردیده بوستانم

آمدم از دشت و صحرا، با اسارت

آمدم از دشت و صحرا، با اسارت    تا کنم گلهای پرپر را زیارت

ای حسین جان، ای حسین جان، ای حسین جان (2)

ای برادر جان من بر لب رسیده (2)     از فراقت قامتِ خواهر خمیده

ای حسین جان، ای حسین جان، ای حسین جان (2)

ماه من در خون همین جا دست و پا زد    گه مرا گه مادر خود را صدا زد

ای حسین جان، ای حسین جان، ای حسین جان (2)

شَستم اینجا جسم یارم اشک دیده      بوسه بگرفتم ز رگهای بریده

ای حسین جان، ای حسین جان، ای حسین جان (2)

باغبان دشت خون بی سر شد اینجا      یک گلستان ماه من پرر شد در اینجا

ای حسین جان، ای حسین جان، ای حسین جان (2)

از مـــــــزار حسین می رسد این پیام

از مـــــــزار حسین می رسد این پیام (2)

زینبــــــــــــــــــــم آمدی، و علیک السلام

خـــــــــــــــسته جانی چرا، خواهر با وفا

یــــا حسین، یا حسین، یا حسین، یا حسین

قــــــــــــامتِ زینبت، ای برادر خمید (2)

این چهل روز صبر، خون ز چشمم چکید

بـــــــی تو غم ها نشد، یک دم از من جدا

یـــــا حسین، یا حسین، یا حسین، یا حسین

بــــــــــــــــــــــا وفا زینبم، خواهرم آمدی

بهـــــــــــر دیـــــــــــدار من، کربلا آمدی

بـــــــــــــــــــــــــا برادر بگو، سخن آشنا

یـــــا حسین، یا حسین، یا حسین، یا حسین

بــــــــــی تو این اربعین، شد چهل سال غم

تــــــــــــــــــــــــو شهید جفا، من اسیر ستم

من کــــــــــــه پیمان خویش با تو کردم وفا

یـــــــا حسین، یا حسین، یا حسین، یا حسین

(آشفته)

گلهــایِ پرپرم کو؟ (2)       حسین بــرادرم کو؟ (2)

شهیدِ بی سرم کو؟ (2)       حسین بــرادرم کو؟ (2)

ای خــاکِ گشته گلگون       سروِ صنو برم کو؟ (2)

مـــــن آمدم بگوئید (2)      آن یـــــــــاس پرپرم کو؟

مــــن زینب حزینم (2)      دل خستـــه و غمینم (2)

تنهــــــا چه سازم اینجا       یاران بـــــــــرادرم کو؟

ای وادی شـــفق گـــون      می پرسم از تــــو اکنون

شمشاد غــرق در خون      یعنی که اکبرم کــــــــو؟

مشک و عَـــــلَم فتاده      بـــــــر خاک و روبرویم
سقای تشنه کامــــــــان      نـــــــــــــخلِ تناورم کو؟

از پشت پــــــــردۀ غم      بانگ ربـــاب بر خواست

ای مَهد خـــالی از غم      ششمــــاهه اصغـــرم کو؟

آمدم به کربلا یا حسین،

ز شــــام غم آمدم به کربلا یا حسین، به کربلا یا حسین

که سازمَت با خبر ز ماجرا یا حسین، زماجرا یا حسین

اَخــــــــــــــــــــــــــــی فدایِ تو و مزار خوش منظرت

اخــــــــــــــــــــــــــــــی فدای تو و غرق بخون پیکرت

رسد مــــــــــــــــــــــــــرا بر مشام، شمیم جان پرورت

دمیده جــــــان دگر، مرا بتن یا حسین، مرا بتن یا حسین

اخــــــــــــــــــــــــــــــی بگویم تو را، ز ماجرا سر بسر

اگــــــــــــــــــــــــــــــــر چه دانم تو را، بود ز حالم خبر

حکــــــــــــــــــــــــــــــــــایت بی حساب، شکایت بی ثمر

از این سفر با شدم، ز اشتیاق یا حسین، ز اشتیاق یا حسین

اخـــــــــــــــــــــــــــــــــی چو گشتی شهید ز ظلم قوم ظالم

شـــــــــــــــــــــــرار آتـــــــــــــــش زدند مخالفین در خیام

مخــــــــــــــــــــدّرات حَــــــــــــــــــرم، ز خوف آتش تمام

به سوی صحرا شدند، زخیمه ها یا حسین، زخیمه ها یا حسین

جـــــــــــــــــــــوانب شهـــــــــــر شـــــــــام تمام را دیده ام

بـــــــــــــــــــــه معبر و کــــــــــــــــوچه ها تمام گردیده ام

سرزنش و طعنـــــــــــــــــه هــــــــــــــــا ز خلق بشنیده ام

که تا به ویرانه شد، مقام مــــــــا یا حسین، مقام ما یا حسین

اهل و عیـــــــــــــــــال ز شـــــــــــــــــــــــام، به نینوا مدند

بــــــــــــــــــــــــه نینوایت چــــــــــــــــونی، بصد نوا آمدند

بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــه اشک و آه و نوا، به کربلا آمدند

به آل اطهار خود، نظر نما یا حسین، نظر نما یا حسین

[سراج]