عارفه دهقانی

امام حسین(ع)- در مسیر اسارت

خورشید،گرمِ دلبری از روی نیزه ها

لبخند می زند سَری از روی نیزه ها

 دل برده است از تنِ بی جانِ خواهری

صوت خوشِ برادری از روی نیزه ها

 آه ای برادرم چِقَدَر قَد کشیده ای!

با آسمان برابری از رویِ نیزه ها

گرچه شکسته می شوی و زخم می خوری

از هر چه هست، خوش تری از روی نیزه ها

گیسو رها مکن که دلِ شهر می رود

از یوسفان همه، سَری از روی نیزه ها

تا بوسه ای دهی به نگاهِ یتیمِ خود

خم شو به سویِ دختری از روی نیزه ها

 قرآن بخوان... بگو که مسیرِ نجات چیست؟

ای سَر! هنوز رهبری از رویِ نیزه ها

وحید قاسمی

امام حسین(ع)-شهادت-قتلگاه

فواره های سرخی از گودال زد بالا

مردی عبای خویش را خوشحال زد بالا

تا بین مقتل معدن الماس پیدا شد

در صنف لشکر قیمت خلخال زد بالا

مرد کمان داری یکی از تیرهایش را

نا باورانه اندکی از خال زد بالا

دیگر حساب کیسه های درهم پاداش

از چوب خط سهم بیت المال زد بالا

آتشفشان نور بود و شعله های طور

ناگاه ققنوسی پرید و بال زد بالا

خورشید چشمش بر غروب نیزه ها افتاد

وقتی عبایش را کمی دجال زد بالا

می سوخت دامن های دختر بچه ها اما

آمار سرخیِ رخ اطفال زد بالا

خورشید را از دست هم صد بار دزدیدند

شب در سپاه کوفیان جنجال زد بالا

حجت الاسلام نیّر تبریزی

امام حسین(ع)-روز عاشورا-مناجاتی

آه از آن روز که در دشت بلا غوغا بود

شورش روز قیامت به جهان بر پا بود 

خصم چون دایره گرد حرم شاه شهید

در دل دایره چون نقطه ی پا بر جا بود

جان به قربان ذبیحی که به قربان گه دوست

با لب تشنه روان می شد و خود دریا بود

تو مپندار که شاهنشه این درگه رزم

در بیابان بلا بی مدد و تنها بود

انبیا و رُسُل و جن و ملایک هر یک

جان به کف در بَرِ شه منتظر ایما بود

پرده پوشان نهان خانۀ ملک و ملکوت

همه پروانۀ آن شمع جهان آرا بود

در همه مُلک بلا نیست به جز ذکر حسین

قاف تا قاف جهان، صوت همین عنقا بود

جعفر ابوالفتحی

امام حسین(ع)-حضرت زینب(س)-مصیبت

چه بسیار رنج ها کشیدم اخا

ز تل تا به مقتل دویدم اخا

ز مویت گرفت و سرت شد بلند

خودش گفت سر را بریدم اخا

صدای سواری به گوشم رسید

تو را روی زینش ندیدم اخا

گل درد و داغ تو ای با وفا

ز باغ دل خویش چیدم اخا

همان لحظه که سر برید از تنت

دل از دار دنیا بریدم اخا

تو را جان مادر بیا و بده

به دیدار رویت نویدم اخا

نه دیگر نباشم چو سروی بلند

ز داغ جدایی خمیدم اخا

به وقت کتک خوردن مرغ عشق

به بام دو چشمت پریدم اخا

ز بین دو عالم امام دلم

تو را بهر خود برگزیدم اخا

شاکر)

امام حسین(ع)-شهادت

خون از محاسن و رخ مهتاب می چکید

 از جبهه ی گره زده اش آب می چکید

 هر طور بود خیمه ز غارت نگاه داشت

 از خستگی ز کاسه ی خون، خواب می چکید

 می رفت تکه تکه شود پیش چشم ها

 عشق خدای، از دل ارباب می چکید

 وز چشم خواهری نگران پشت پرده ای

 صدها هزار واژه ی بی تاب می چکید

 تصویری از هزار و دو صد نامه و سلام

 نامردی از کناره ی این قاب می چکید

 یک تن هزار زخم و به هر زخم هزار تن

 از چهار گوش فاجعه اعجاب می چکید

 صیاد بود و نیزه و ماهی و زخم و خون

 از گوشه های سمی قلاب می چکید

 دم، بازدم، تنفس او تنگ می شود 

 وز ناودان حنجره سیلاب می چکید

 از آب هم مضایقه کردند عجیب نیست

 سربسته: پوست از ید قصاب می چکید

 یک سوی مادری به دلش زخمه می زند

 خون های سینه از سر مضراب می چکید

 وی آن شقایق است که ز یک عمر زندگی

 این معنی از کنایه ی سهراب می چکید

برای گودال قتلگاه 

عاقبت بر سينۀ تو جا گرفت

آنكه آخرسر تو را از ما گرفت

همره خود دشنه ای آورده بود

در همان دم ماجرا بالا گرفت

پنجه بر گيسوی تو انداخت و

از همان پشت سرت سر را گرفت

چشمهايت چون دهانت باز شد

گردنت را با دو دستش تا گرفت

تا صدای ناله ات را نشنود

گوش خود را زينب كبری گرفت

هستی و دار و ندارش بودی و

خنجری از او تو را يكجا گرفت

لابلای آن شلوغيها ، بگو

چشم زهرا را كسی آيا گرفت ! ؟

وحید قاسمی

امام حسین(ع)- شهادت

خدا صدای خودش را شنید از دهنت

دوید داخل گودال و دید از دهنت...

تلفظ لغت یا غیاث مشگل بود

به گریه نیزه ای بیرون كشید از دهنت

به سمت پهلوی تان راه تیغ ها كج شد

همین كه نام مدینه پرید از دهنت

تو تشنه و جگر نیزه ها خنك می شد!

نسیم باغ فدك می وزید از دهنت

خدا برای بهشت خودش،شقایق را

غروب روز دهم آفرید از دهنت

علی اکبر لطیفیان

امام حسین(ع)-قتلگاه

بلند مرتبه شاهی و پیکرت افتاد

همین که پیکرت افتاد خواهرت افتاد

تو نیزه خوردی و یک مرتبه زمین خوردی

هزار مرتبه زینب، برابرت افتاد

همین که از طرف جمعیت دو تا چکمه

رسید اول گودال، مادرت افتاد

تو را به خاطر دِرهم چه دَرهمت کردند

چنان که شرح تن تو به آخرت افتاد

ولی به جان خودت خواهرت مقصر نیست

در آن شلوغی اگر بارها سرت افتاد

خبر رسید که انگشتر تو را بردند

میان راه، النگوی دخترت افتاد

کنار خیمه رسیده است لشگر کوفه

و خواهر توبه یاد برادرت افتاد

رضا رسول زاده

امام حسین(ع)-قتلگاه

در قتلگاهت آمدم و سر نداشتی

یک جای سالمی تو به پیکر نداشتی

دیدم تو را چه دیدنی ای پاره ی دلم

حتی لباس کهنه ای در بر نداشتی

جز روی حنجری که همه بوسه اش زدند

جایی برای بوسه ی خنجر نداشتی؟

زینب بمیرد این همه خونی نبیندت

خواهر شود فدای تو یاور نداشتی؟

ته مانده های پیرهنت هم ربوده شد

چیزی برای غارت لشکر نداشتی

ای وای سینه ی تو پر از جای پا شده

یکی دو تا که ارث ز مادر نداشتی

بی کس شدی ز پشت سرت نیزه خورده ای

حق می دهم حسین، برادر نداشتی

علی اکبر لطیفیان

امام حسین(ع) و حضرت زینب(س)-گودال قتلگاه

ته گودال پیکری مانده؟

که بگوییم برداری مانده؟

گفت بهتر که از جلو نبرید

بی گمان راه بهتری مانده

چقدر نامرتبت کردند

پیکری نیست پیکری مانده

چقدر غارت تو طول کشید

یک نفر رفته دیگری مانده

تازه این سهم تا کوفه است

از تن تو اگر سری مانده

گر چه بیرون کشیدم از بدنت

ولی این تیر آخری مانده

فرضم این است پیرهن داری

با همین فرض! معجری مانده

نه عقیق برادری... حتی

نه طلاهای خواهری مانده