پیمان طالبی

حضرت زینب(س)-در مسیر كوفه و شام

از سر نیزه دعایی كن سوای این و‌ آن

چون امیدی نیست دیگر به دعای این و آن

جاده ای هستم كه پایانم تویی امّا بدان

مانده روی بغض هایم ردّ پای این و آن

تا علم افتاد بی مولا و بی صاحب شدم

می چكد خون دلم از طعنه های این و آن

صبر هم اندازه ای دارد برادر تا به كی

سر ببینم در میان دست های این و آن

نعل ها تقسیم می كردند با بی دقتی

پاره های جسم پاكت را برای این و آن

دخترت را سنگ ها از بس اذیت كرده اند

می پرد از خواب شب ها با صدای این و آن

"البلاء للولا" پس هر چه پیش آید خوش است

كربلا ماییم یعنی مبتلای این و آن

شعر مرثیه شام و کوفه _ علی اکبر لطیفیان

آب ميخواهد چه كار؟ آب آورش را پس دهيد

آي مردم ! زود عموي دخترش را پس دهيد

دست هايش را چرا در زير پا انداختيد؟

زودتر آن سايه بان خواهرش را پس دهيد

لشگر ِ بي آبرو ، اين آبرو ريزي بس است

مشك ، يعني آبروي مادرش را پس دهيد

گم شده اعضاي او از ضربه ي سختِ عمود

خاكهايِ علقمه چشم ترش را پس دهيد

دستمالي بود تا سر را به هم نزديك كرد

لااقل عمامه ي رويِ سرش را پس دهيد

آن شبي كه ميدود در بين صحرا دخترش

آبروداري كنيد و معجرش را پس دهيد

آه ميبيند نگاهِ مادري در خيمه ها...

كم پريشانش كنيد و اصغرش را پس دهيد

فقط در حال و هواي عاشورايي خوانده شود...

سري ز نيزه زمين خورد بس كه زخمي بود

سري كه وا شده از هم ز ضربه هاي عمود

سري ز نيزه زمين خورد، واي خواهر او

چگونه مي نگرد غلط خوردن سر او

سري ز نيزه زمين خورد و آسمان لرزيد

سري ز نيزه زمين خورد و حرمله خنديد

سري كه نيزه به آن از بغل فرو كردند...

سري كه هر چه بدي بود را به او كردند

سري كه بر سر نيزه فقط تكان مي خورد

به دست مردم بازار هِي نشان مي خورد

ولي هنوز اين سر، پناه زينب"س" بود

بروي نيزه هم حتي سپاه زينب"س" بود

هنوز سايه ي او بر سر يتيمان بود

هنوز بهر رقيه"س" همان عموجان بود

هنوز چشم اميد همه به سقا بود

هنوز اسم عموجان قرار دل ها بود

رقيه"س" صورت خود را به او نشان مي داد

كه سر دوباره ز نيزه به روي خاك افتاد...

شعر از محمد هاشم مصطفوي

بسته برزنجیر(ایام اسارت عمه سادات)

                            بسته برزنجیر

خواهرتو درنبودت بسته بازنجیر شد

سنگ باران سرت آغاز باتکبیر شد

گریه از داغت زچشمان کبودم سوگرفت

 بسکه اشکم در فراق روی توتبخیرشد

بودن عباس دلگرمی اهل خیمه بود

پرچمش تابرزمین افتاددشمن شیرشد

کشتی درخون نشسته بعدطوفان بلا

باشکوه خطبه های زینبی تفسیرشد

تاکه گفتم "اُسکتو" عالم زحرکت ایستاد

باکلام آتشینم دشمنت تحقیرشد

بامددازمادرم کاری نمودم که یزید

آرزوی مرگ می کردو زجانش سیرشد

قتلگه،خورشیدبی سر،موج خون،باران سنگ

درنگاه زینبت زیباترین تصویرشد

توکه دیدی درمیان راه چندین مرتبه

ازسنان بی حیا وحرمله تقدیر شد

طاقت آوردم ولی،من هیچ ای سلطان عشق

درفراق توسه ساله دخترت هم پیرشد

خواستم کاری کنم مرحم نهم برزخم تو

تابه گودال آمدم امابرادر دیرشد

ماهی زمین افتاد

     بـر پــای نـیــزه خـواهــرت گریــه کـنـــان است      

                                                          از ایــن سبــب مـاتــم بـه اهــل آسمــان است

     بـــاران خـــون مــی بــــارد از بـــالای نـــیـــــزه       

                                                          گـهگــاه رگ هــای بـریـــده خــون چکــان است

     آن نــیـــزه دار راس تـو مـی رقــصـــــد ای وای       

                                                          ماهـی زمـیــن افتـاد و زینـب نیـمـه جـان است

     در خـانــه ای مـهـمــان شـدی بــا مــادر خــود       

                                                          آن مـادری کـه همچـنـــان قــدش کـمـان است

     ابـن علی !! بـر گـو چـه شـد تـو پیــر گشتــی       

                                                          کـل محاصـن شـد سفیــد، یعنی چنان است؟!

     ای وای نـه، خـاکـسـتـــر اسـت بـر مـحـاصــن       

                                                          کنــج تــنـــوری بـــوده ای ؟ آری ، عیــان است

     تـا اینـکه زینـب خطـبــه ای در شـهـــر گـویـــد       

                                                          کـافـیـسـت قــرآن روی نــی ، وقـت اذان است

     ســردار دشــت لالـــه هــــا  ای غـیــــرت الله       

                                                          چـشــم حــرام و هــــرزه گــــرد بــانــوان است

     هرکس به هرراهی که شد زهر خودش ریخت      

                                                          انبـوه سنـگ و آتـش همـچــون سـایـبـان است

     آن عـده از زن هــا کــه چـیــزی هــم نـدارنــد        

                                                          شـــلاق آنـــان ای خـــدا نــیــــش زبـــان است

     آیــا عــروســی وارد ایــن شهــــر کــردنـــد ؟!      

                                                         کِـل می کشنـد این زخـم از سـوی زنــان است

     در انـتـظــار ســر نشســتــه  روی تخـــتــش        

                                                         مردی که مست ست و بدستش خیزران است

     اشک دو  چشـم صـاحب محسن تمـام است

                                                         خـون جـاری از هر دیـده ی صاحـب زمـان است

شعر مرثیه شام و کوفه _ محمد حسن بیاتلو

وقتی که از مقابل چشم ترم حسین

رفتی شده است مرگِ خود باورم حسین

با اینکه تازیانه پرم را شکسته است

اما هنوز دور و برت می پرم حسین

تو دائماً به فکر من و معجر منی

من هم به فکر غارت انگشترم حسین

قدّم اگر خمیده شده بی دلیل نیست

بر شانه بار داغ تو را میبرم حسین

با خطبه خوانی ام همه را سرخ می کنم

با سوز آتشین تب حنجرم حسین

شعر مرثیه شام و کوفه _ رضا رسول زاده

بی تو چه سخت می گذرد روز و ماه ها

بسته شده مسیر گلویم به آه ها

از نی تو در محل یهودی نشین شام

دیدی به ما اشاره ی این دل سیاه ها

با تازیانه بازوی ما آشنا شد و

اینجا شدیم آب میان نگاه ها

عباس را بگو که دگر چشم وا کند

تا بنگرد به صورت این بی پناه ها

در انتظار ضربه ی سیلی دیگرند

وقتی که می خورند زمین بی گناه ها

با دف نمک به زخم دلم بیشتر زنند

رقاصه های شام همه بین راه ها

غیر از شکاف نیست به هر سر که بنگریم

از بس که سنگ خورده روی سجده گاه ها

شعر مرثیه شام و کوفه _ رضا رسول زاده

گاهی ز روی نی سر تو می خورد زمین

گاهی سر برادر تو می خورد زمین

فریاد "یا حسین" دلم می رود به عرش

تا صورت مطهر تو می خورد زمین

خوشحال می شوند که از خستگی راه

در شهر شام خواهر تو می خورد زمین

محرم نمانده تا که بلندش کند ز خاک

وقتی ز ناقه دختر تو می خورد زمین

با دست خویش بر دهنش مشت می زند

پیش سه ساله تا سر تو می خورد زمین

با ناله ی رباب شود هر دلی کباب

هر بار راس اصغر تو می خورد زمین

اینجا دوباره دست علی بسته می شود

اینجا دوباره مادر تو می خورد زمین

چند کودک

در ماتمی بی انتها با چند کودک...

تنها رها کردی مرا با چند کودک

یک خیمه ماند و یک بغل دلواپسی و

من ماندم و این ماجرا با چند کودک

هی چهره ات را در سرم تکرار کردم

هی گریه کردم بی صدا با چند کودک

وقتی صدای داد و بوی دود آمد

دیدی چه کرد آن شعله ها با چند کودک؟!

تا پرده ی خیمه به یکسو رفت دیدم

خورشید روی نیزه را با چند کودک

می خواستم پنهان کنم اما رقیه

زل زد به سرهای جدا با چند کودک

یکباره سمت خیمه هامان حمله کردند

من مانده بودم زیر پا با چند کودک

سیلی زدند و معجر از سرها کشیدند

با من قبول اما چرا با چند کودک...؟

***

وقتی سرت با من تنت از من جدا بود

راهی شدم از کربلا با چند کودک

ای کاش می دیدی که در کوفه چه کردند

مردم میان کوچه ها با چند کودک

***

در راه هم گویی هزاران حرف دارند

با صورت خونی بابا چند کودک

لب تشنه ی خواهر فقط لب تر کن امروز

باید بیایم تا کجا با چند کودک؟!...

حسن اسحاقی

صغیر اصفهانی-حضرت زینب سلام الله علیها-کوفه تا شام

زیب آغوش نبی ! نوک سنان جای تو نیست

مطبخ و خاک سیه، منزل و مأوای تو نیست

بی حیا آن که نهادت به روی خاک تنور

عرش را مرتبه‏ی خاک کف پای تو نیست

دیشب ای دوست به مهمانی خولی رفتی

جان من! جای تو در خانه اعدای تو نیست

وآی تا من ز جراحات تو این خاک سیاه

شویم از اشک که این گونه مداوای تو نیست

سایه‏ ی خویش مگیر از سرم ای سرو بلند

که مرا هیچ به سر غیر تماشای تو نیست

در ره دوست گذشتی ز سر و مال و عیال

هیچ کس را به جهان همّت والای تو نیست

نه همین واله و شیدای تو شد خواهر تو

آن دلی کو که چو من واله و شیدای تو نیست