سلطان کربلا

بی تردید هر حرکت و جنبشی که با هدف سازمان نوین و نظام جدید و اصلاحات معنوی و یا هر هدف دیگری برپا شود، به دنبال خود تأثیر و پیامدهای مستقیم و غیرمستقیم بر افکار عمومی و اوضاع و شرایط اجتماعی می گذارد. در این میان، تفاوتی میان آن قیامی که با هدف حمایت از حق و اصلاح امور و ایجاد عدالت و رسیدن به فضایل انسانی صورت می گیرد و آن نهضتی که در پی رسیدن به اغراض شخصی و گروهی است، وجود ندارد. اما آن دسته از قیام هایی که در راه فضایل انسانی قرار گرفته اند، محدود به زمان خاصی نبوده و پایدارترند و اساسا شکست در آن ها معنا ندارد، بلکه همواره در خاطره ها زنده مانده و می مانند، هرچند در ظاهر سرکوب شده و قیام کنندگان از میان رفته باشند.

انسان از اولین لحظه حیات خود همواره در پی اسوهای است تا خود را با آن همگون کند و در زندگی خود برترین ها را بشناسد و کمالات آن ها را فراگیرد، مهم ترین نکته ای که درباره الگو باید مورد توجه قرار گیرد، پیروی عملی از آن است. امام سجاد می‌فرماید: مغضوب‌ترین مردم نزد خدا کسی است که به سنت امامی اقتدا کند، ولی به اعمال او اقتدا نکند.

در اینجا الگوی توبه کنندگان،آزادگان و شجاعان بیان می شود:
 
 

بخشنده یکتا
مهربان خدایا! دست حاجتم را از عطایت پر کن و جام لبریز از نیازم را از لطفت لبریز کن که جز تو مرا بخشاینده ای نیست و جز تو خدایی نیست. فرمانت جاری است و پرتو علمت تابان است و آنچه بر ما پسندی، یکسره عدل است. پس بر ما خیر جاری کن و از اهل خوبی مان قرار ده.

عزیزا! به کرم و بخشایشت، پاداشی بزرگ و سرمایه ای گرانبها و آسایشی همیشگی بر ما فرو فرست. تیرگی گناهانمان را به زلال عفوت بشوی و در میان به هلاکت افتادگان، به هلاکتمان در مینداز و باران رأفت و مهرت را از ما دریغ مدار. ای مهربان ترین مهربانان.

سلام و درود بر خورشید جهان افروزی که درخشش نور او، تمام هستی را از ناسوت تا ملکوت و از ملکوت تا لاهوت فرا گرفته و دیده تمام ساکنان آسمان و زمین را در مقابل عظمت خود خیره ساخته است.سلام و درود بر آن ماه جهان تابی که همه را در برابر همت والا و اراده پولادین خویش مبهوت و شگفت زده کرده است.سلام و درود بر انقلابی بزرگ تاریخ بشر که با قیام پرشکوهش ابر سیاه جهل و نادانی و شرک و بی دینی را که بر روی افکار پوسیده مردم سایه افکنده بود برطرف کرد و خفتگان را بیدار و غافلان را آگاه کرد و مدعیان دروغین خلافت و امامت را رسوا ساخت.سلام و درود بر مشعل دار حریت و آزادگی که با فریاد «فکونوا احراراً فی دنیاکم» تمام ابعاد آزادی و آزادگی و همه انواع استعمار و استبداد را برای تمام نسل ها ترسیم نمود و چگونه زیستن و چگونه مردن را برای همگان در تمام مقاطع تاریخ معین فرمود.سلام بر او که بردبارتر از ایوب، مقاوم تر از یعقوب، قهرمان تر از یوسف، باشکوه تر از سلیمان، شجاع تر از موسی و مهربان تر از عیسی بود.سلام بر او که مهر پیامبر (ص) در دل و شجاعت علی (ع) در کف و فریاد زهرا (س) بر سر و شکیبایی حسن (ع) در سینه داشت.سلام بر او که ملکوتیان از صبرش در حیرت، جبروتیان در یاری اش در حسرت،انبیا در غم او گریان و اولیا در مصیبت او نالانند.

طرح سؤال

يكي از سؤال‌هايي كه معمولاً ذهن هر شيعه بلكه هر مسلمان يا هر انسان آگاه از حادثه كربلا را به خود مشغول مي‌سازد اين است كه چرا امام حسين (ع) زنان، فرزندان خردسال، خواهران و... را به همراه خود به كربلا برد. با اينكه افراد در سختيها، خود سپر بلا مي‌شوند و زنان را از حوادث سخت و تلخ دور نگه مي‌دارند و خصوصاً افرادي كه غيور هستند و نمي‌خواهند زن و فرزندان در معرض ديد نامحرم يا مورد آزار و اذيت ديگران قرار گيرند، با كوچكترين احتمال خطر خانواده خود را به منطقه خطر خيز نمي‌برند يا اگر در منطقه خطر واقع شدند به هر راهي كه شده تلاش مي‌كند خانواده خود را از آن منطقه بيرون سازند.اما مي‌بينيم كه در حادثه كربلا اين چنين نشده است. ما حتي اگر علم غيب امام(ع) و پيشگوييهاي پيامبر اكرم(ص) و حضرت علي(ع) و رؤياهاي شخصي امام حسين(ع) در باره كشته شدن او در نزيكي كوفه را كنار بگذاريم و ناديده بگيريم باز از نظر تحليل سياسي و احتياط كاري كه يك مبارز سياسي و يك رهبر و فرمانده معمولي بايد داشته باشد نبايد چنين كاري صورت مي‌گرفت و احتياط ايجاب مي‌كرد كه در زمينه‌اي كه احتمال خطر وجود دارد زن و فرزندان خود را در خطر داخل نسازد.بنابراين حتماً در اين كار امام حسين(ع) رمز و رازهايي نهفته است و مطالبي وجود دارد كه بايد مورد بررسي دقيق قرار گيرد و با يك يا دو جمله كوتاه نمي‌توان جوابش را بيان ساخت و مقاله‌اي تحقيقي در اين راستا لازم است كه شايد نوشته حاضر كمي از راه را بپيمايد و چراغي فرا روي ديگران باشد تا بحث كامل گردد. اين مقاله در دو بخش تنظيم شده است. بخش اول كه پيش رو داريد به عنوان مقدمه‌اي است بر موضوع اصلي بحث كه در شماره بعد خواهيم آورد.

نام آن بزرگوار «حسين است و اين اسم به انتخاب پروردگار عالم است مشهورترين كنيه ايشان «ابي‌عبدالله» و مشهورترين القاب ايشان «سيدالشهداء»، «المظلوم ، «الشهيد» مي‌باشد. عمر پربركت آن حضرت پنجاه وهفت سال بود. در سوم شعبان سال چهارم هجرت متولد شد و در دهم محرم الحرام سال شصت و يك هجري در صحراي كربلا به دست لشكريان يزيد بن معاويه به شهادت رسيد. شش ساله بود كه جد بزرگوارش از دنيا رفت سي‌سال با پدر بزرگوار خود زندگي كرد و ده سال بعد از شهادت پدر، با برادر بزرگوارش حضرت امام حسن مجتبي (ع) بود و ده سال هم امامت كرد.حسين (ع) علاوه بر دارا بودن فضائلي كه همه اهل‌بيت دارا هستند، امتيازهاي ديگري هم در ميان ايشان دارد. اولين امتياز اين است كه ائمه طاهرين همه از صلب او هستند. ديگر اين كه تداوم حيات اسلام مرهون شهادت اوست امتياز سوم‌حسين (ع) اين است كه شعله‌هاي محبت او هميشه در دل‌ها باقي خواهد ماند. امتياز چهارم حسين (ع) بر ساير اهل‌بيت اين است كه در تربت او شفاست و استجابت دعا درحرم او - از نظر روايات - مسلّم و قطعي است و آخرين امتياز اين‌كه او عشق و فداكاري و گذشت در راه خدا را عملاً معنا كرد و بايد گفت اگر فداكاري حسين ع) و يارانش در روز عاشورا نبود بسياري از مفاهيم و لغات را نمي‌شد معنا كرد، مفاهيمي هم‌چون ايثار، شهادت رشادت عرفان امر به معروف و نهي از منكر، اصلاح در دين و...

بدعت آن است كه چيزي را در دين وارد كنند كه در دين نيست و يا چيزي را كه كتاب و سنّت حرام كرده‌اند، حلال كنند، و يا آن چه را حلال كرده‌اند، حرام بدانند. به اين عمل از جهت تازه و نو بودن بدعت مي‌گويند.

بدعت‌هاي اهل كتاب‌

هر پيامبري را كه خداوند براي بندگانش مي‌فرستاد و با آنان دين و احكام مي‌آورد،پس از وفات و غيبت آن پيامبر مدت كمي نمي‌گذشت كه شياطين سود جود و فرصت طلب به عنوان‌هاي مختلف احكام آن دين را تحريف و تغيير مي‌دادند و بدعت هايي را در آن مي‌گذاشتند و به نحوي آن بدعت‌ها را توجيه مي‌كردند، و اصطلاحات فريبنده‌اي رابه كار مي‌بردند، مانند مصلحت اهم و مهم مقتضي زمان و از اين قبيل واژه هايي كه مي‌توان به وسيله اين واژه‌ها متدينان بي خرد را اغوا كرد، چنان كه آيات قرآني به اين امر كراراً اشاره مي‌فرمايد: «يحرفون الكلم عن مواضعه .اين بدعت‌ها و تحريف‌ها را به گونه‌اي وارد مي‌كردند، كه نه تنها در احكام و شرايع دين بلكه در مسائل اعتقادي نيز انحراف و بدعت ايجاد مي‌شد مانند: عيسي پسر خدا، و عزير پسر خدا و تثليت و سه گانه بودن خدا كه آيات فراواني در اين زمينه ضمن اشاره به اهل كتاب و رد كردن اين اعتقادات آنان را به كافر بودن محكوم مي‌كند.