سلطان کربلا

جلسه چهاردهم، (وقتی شمشیرها دیگر نمی توانند بترسانند)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

قبل از هر چیز برای خودم و عزیزان از حضرت اباعبدلله(ع) كه مقام ظهور رحمت حق است، این تقاضا را دارم كه اولاً: به ما كمك كنند كه وقتی قلبمان به زیارت آن حضرت می رود، زائرانه این زیارت را انجام دهد و واقعاً قصد زیارت آن حضرت را بنماییم، ثانیاً: «وَلاجَعَلَهُ اللّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزیارَتِكَ» و همواره در عهد و زیارت حسینی باشیم.

كربلا سرّ الله اكبر

قبلاً نیز عرض شد كه كربلا از طریق یك امام معصوم تدوین شده است. و بنده تقاضا دارم كه از این نكته غفلت نكنید، همچنان‌كه قرآن كریم از طریق خدای حكیم - مِنْ لَدُنْ حَكیم- ظاهر شده است، كربلا هم از طریق یك امام معصوم -كه قلبش قرآن است- ظاهر شده است. پس همچنان‌كه قرآن ظاهر و باطنی دارد تا هفتصد بطن، عیناً كربلا و سیرة ائمه(ع) هم، بطن هایی دارد و همچنان‌كه اگر فقط به ظاهر قرآن بسنده كنید،كم ترین ثواب و نتیجه نصیبتان می شود، در مورد كربلا نیز همین موضوع صدق می كند. درست است كه قرآن این قدر بركت دارد كه نگاه به خطوطش هم ثواب دارد، ولی این قرآن نیامده كه فقط به خطوطش نگاه كنیم، كربلا هم، بطن و اَبْطَن و بُطونِ بعد از بطون دارد. اگر روی این قضیه التفات دارید حالا این مهم پیش می آید كه نگاهمان به كربلا - مثل نگاهمان به قرآن - نگاهی باشد كه طلب ارتباط با بطن‌های پنهانی و نهانیش را داشته باشد.

جلسه سیزدهم، (راه تحقق حاكمیّت دینی در آینده تاریخ )

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

كربلا، هفتصد بطن دارد

مقام امام همچون قرآن دارای ظاهر و باطن است و به فرمایش پیامبرخدا(ص) قرآن دارای هفتصد بطن است و هر كس از ظاهر به سوی باطن قرآن سیر كرد، در هر مرحله ای از این سیر، بابطنی از قرآن روبه‌رو خواهد شد به‌طوری كه نه ظاهر را حذف می كند و نه به ظاهر بسنده می كند، و از آن جایی كه هر مرحله از ظاهر قرآن حكایت از باطنی دارد و این سیر به سوی باطن همچنان ادامه دارد، هر چه با ظاهر آن بیشتر انس داشته باشیم ولی در ظاهر آن متوقف نشویم، به حقایق عالیة باطنی می رسیم. حال اگر یقین داشته باشیم كه قلب امام، مقام قرآن است و همان است كه خود قرآن در باره‌اش فرمود: با مقام غیبی قرآن تماس ندارند مگر مطهّرون «لایَمَسُّهُ اِلاَّ الْمُطَهَّروُنَ»(89) متوجّه خواهیم شد كه قلب امام هم ظاهری دارد و باطنی، و حركات امام ظاهرِ آن باطن است، وظیفة ماست كه نه ظاهر را به اسم باطن رها كنیم و نه ظاهر را بگیریم و از هفتصد بطن مقام امام محروم شویم، در این حال است كه یقین پیدا می كنیم به كربلا باید با یك آمادگی عمیقی، توجه و نظر كرد.

جلسه دوازدهم، (محبّت اهل بیت عامل تحرّك اصحاب كربلا)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام خدا بر حسین و اصحابش، و لعنت خدا و لعنت همه لعنت كنندگان راستین بر آن‌هایی باد كه با خودخواهی و دنیا دوستی خود، حق واقعی مردم را كه داشتن حاكمانی معصوم بود، ضایع كردند.

تصوّر معنویت همراه با حسین(ع)

«اگر كهكشان در آسمان، راه كعبه را نشان می دهد، حسین(ع) و اصحاب او در آسمانِ انسانیّت كهكشانی هستند كه راه قبله را می نمایانند».(81) واقعة عاشورا دروازه ای از نور است تا مردم به ظلم آباد زندگی دل نبندند و اگر حسین (ع) و اشاره های او در زندگی ما نباشد، خورشیدِ گرما بخش ایمان می میرد و وای اگر ایمان بمیرد.

جلسه یازدهم، (كربلا؛ تابلوی امیدواری در خطرناكترین شرایط)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر حسین(ع) كه مظهر احیای همه فضیلت‌ها است و مسلّم اگر جامعه ای بی حسین شد، در مرگ انسانیّت فرو خواهد رفت و در واقع پوچی خودش را زندگی می پندارد و از زنده بودن هیچ بهره ای نمی برد.

اهمیّت تحلیل حادثة كربلا

همه عزیزانی كه ما در خدمتشان هستیم - یعنی شیعه های مكتب اهل بیت(ع)- كم و بیش حادثه كربلا را می شناسند. ائمه(ع) از ما خواسته اند كه در بارة كربلا فكر كنیم، به ما دستور داده اند كه حتی اگر دو نفر كنار هم می نشینید از فرهنگ اهل بیت صحبت كنید. به فرموده علماء دین آنچه كه در توجه به واقعة كربلا ما را نجات می دهد، تحلیل حادثه كربلاست. همان روزی كه واقعه كربلا به وقوع پیوست، عبیدالله بن زیاد كربلا را تحلیل كرد و گفت: «خدا می خواست كه ما پیروز شویم»، و این هم نوعی تحلیل است! یعنی دشمن نمی گذارد كه ما تحلیل مناسب كربلا را به راحتی به دست آوریم؛ همه می دانند در كربلا چه گذشت، اكثر اخباری كه از كربلا به دست ما رسیده است، شیعه و سنی قبول دارند و در متون تاریخی فریقین مطرح است. اشكال كار در تحلیلِ غلط كربلاست. اگر می خواهید به این نسل و خودتان خدمت كنید، روی سه نكته باید حسّاس باشید؛ یكی این‌كه از خودِ حادثه كربلا به خوبی شناخت و تحلیل صحیحی داشته باشیم تا با تحلیل های غلط، چیزی را حذف یا اضافه نكنیم، بلكه تماماً با خود كربلا روبه‌رو باشیم. دیگر این‌كه باید به این نكته توجه كرد كه كربلا را چه كسی به وجود آورده است؟ آیا صرفاً یك آدم خوب آن نهضت را به‌وجود آورده، یا امام معصومی كه تمام حركات و سكناتش باید برای ما ملاك باشد و به ما الگو بدهد در آن نهضت نقش اصلی را داشته؟

سلسله مباحث «كربلا مبارزه با پوچی‌ها» را در جلد دوم به لطف الهی ادامه خواهیم داد، ولی قبل از آن، به یك نمونه‌ای از این‌كه كربلا شكست‌بردار نیست، و نمی‌توان از آن گذشت، می‌پردازیم.

از اوّل كتاب تا حال از زوایای مختلف این نكته را گوشزد كرده‌ایم كه در حكمت حسینی، شكست معنی ندارد و پایداری و بقاء، جزء اصلی این حكمت است و در دل مباحث روشن شد كه حتّی در دربار یزید، آثار زنده ماندن كربلا نمایان شد. حال در تاریخ با نمونه‌ای بسیار متعالی و روشن و پر رمز و راز؛ یعنی اربعین شهدای كربلا روبه‌رو هستیم.

انسان به‌واقع از حیرت نزدیك است قالب تهی كند، كه هنوز چهل‌روز از آن قلع‌وقمع‌ها نگذشته است، و هنوز صدای شادی پیروزی بر حسین(ع) از در و دیوار كوفه و شام به گوش می‌رسد كه اربعین شهدای كربلا به‌پا می‌گردد و بانگ بلند حسین(ع) در روز عاشورا پس از چهل‌روز در آسمان تمام شهرهای اسلامی گوش‌ها را پر می‌كند.

جلسه نهم، (حسین(ع) دریچه كشف اسرار)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلِیّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَعَلی اولادِ الْحُسَیْنِ﴾

﴿ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْن ﴾

﴿ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْن(ع) ﴾

امام و اصحابش؛ عزیزانی هستند كه به ما نشان دادند در هر شرایطی و هر زمانی حركت دینی و حیات دینی بهترین راه و سعادت‌بخش‌ترین مسیر است و در هر حال هیچ بهانه ای برای ترك كردن زندگی دینی نمی ماند، حتّی اگر حیله های معاویه با آن همه پیچیدگی حاكم باشد و زشتی های یزید به صحنه بیاید.در جلسات گذشته عرض شد كه حكمت و فرهنگ حسینی(ع) حكمت و فرهنگی است كه دشمنانش را اسقاط می كند و در این فرهنگ كوتاه آمدن نسبت به فرهنگ زشت دشمن هرگز وجود ندارد، هر چند قوّة غضبیّه در این فرهنگ میدان‌دار نیست بلكه تعادل حسینی اساس این نهضت است، چه در حادثه كربلا و چه در روز عاشورا و چه در كاروان اسراء و چه در دربار یزید و مقابله حضرت زینب (س) با او، در هیچ‌یك از مراحلِ این نهضت غضب میدان‌دار نیست. عمده آن است كه فرهنگ حسینی خوب شناخته شود تا شكست‌ناپذیری آن روشن گردد. البته؛ شناختن این فرهنگ بسیار سخت است. اگر حضرت نوح(ع) چشم پیامبری دارد - كه دارد - و حقایق تاریخ را می بیند، متوجّه می شویم گریة حضرت نوح (ع) برای امام‌حسین(ع) پیام بزرگی به همراه دارد، و آن این‌كه باید پرده های ظاهر را كنار زد تا مقام حسینی را یافت.(62)

جلسه هشتم، (كشته‌شدگانی كه فرمان می‌رانند)

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر تو ای اباعبدالله! ای پدر همة بندگان خدا، و سلام بر همة آن روح‌های بزرگی كه بر ساحت تو فرود آمدند! سلام الهی از طرف من تا قیام قیامت بر تو باد! و خدا نكند این زیارت و ملاقات با مقام منیع شما برای من آخرین تجدید عهد و زیارت باشد كه ما تا آخر بر عهد با شما پایداریم و بدان نیازمندیم.

جمع عزیزی در كربلا دست به دست هم دادند تا صحنه ای بیافرینند كه انسانیّت تا قیام قیامت از آن، شربت زندگی و حیات طیّب بنوشد و برای خود معنویت ذخیره كند و معنی خودش را در همه عرصه‌های زندگی، چه در جنگ و چه در صلح، از دست ندهد.