سلطان کربلا

کیاست و تدبیر

امام حسین علیه‌السّلام علاوه بر فضایل معنوی و اخلاقی، در امور اجتماعی و سیاسی نیز بسیار «کیس» و باهوش بود و به بیان مولا علی علیه‌السّلام از این نظر نیز بهترین مؤمنان به حساب می‌آمد. [۳۵] [۳۶]

اگرچه امام حسن علیه‌السّلام برادر بزرگ امام حسین علیه‌السّلام بود و مسئولیت اجتماعی و حکومتی و امامتی را بر عهده داشت، ولی فوق العاده به افکار و شخصیت حضرت سید الشهداء احترام می‌گذاشت و می‌گفت: با دیدن حسین، به یاد پدرم می‌افتم و مانند پدر احترامش می‌گذارم». («کان الحسن یعظم الحسین، حتی کانه اسن منه! وقال الحسن علیه‌السّلام : انی لاها به کهیبة امیر المؤمنین») [۳۷]

امام حسین علیه‌السّلام ، از جمله مربیان آسمانی است که پیروی واقعی از سیره عملی و اخلاقی آن حضرت، سعادت فرد و جامعه را تضمین می‌نماید و آنان را به سجایای اخلاقی و فضایل انسانی می‌رساند. رسول خدا، اثر اجتماعی و نقش تربیتی امام حسین علیه‌السّلام را به «چراغ هدایت و کشتی نجات» تعبیر نموده، می‌فرماید: «ان الحسین مصباح الهدی وسفینة النجاة؛ [۱] همانا «حسین» چراغ هدایت، و کشتی نجات است».

مقدمه

«انسان» در میان موجودات، ارزشمندترین مخلوق الهی است («ولقد کرمنا بنی آدم». ) [۲] که خداوند او را در هیئت زیبا آفریده («لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم». ) [۳] و به وجود او افتخار نموده است («فتبارک الله احسن الخالقین»). [۴] از سوی دیگر، برای تکامل و پرورش چنین موجودی، بهترین و کامل‌ترین مربیانی را تعیین نموده («لقد من الله علی المؤمنین اذ بعث فیهم رسولا من انفسهم، یتلوا علیهم آیاته، ویزکیهم ویعلمهم الکتاب والحکمة...». ) [۵] تا وی را به شاهراه سعادت برساند؛ زیرا مربی خوب، در رشد و کمال افراد تحت تربیت، اثر والایی دارد.

جلسه بیست و پنجم، (مقابلة جبهة اكنون زده با جبهة معتقد به سُنن )

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر امام و اصحاب و خانواده امامی كه با پذیرفتن مصیبت هایی كه بر این خانواده وارد شد، معنی رسیدن مصیبت به اسلام را كه زیر یك سلسله الفاظ ادعایی پنهان بود، نشان دادند.

جایگاه مصیبت های وارده بر اهل البیت

گاهی این سؤال برایمان پیش می آید كه حكمت و ریشة این‌همه مصیبت برای این خانواده كجاست؟ اگر دقت كنید این یك مسأله طبیعی است كه اگر خانواده ای مظهر اسلام شد، آنهایی كه سنگ بر اسلام می زنند و بنای دشمنی با اسلام را دارند، حتماً باید با این خانواده وارد ستیز بشوند و قصه مصیبت بر خانوادة پیامبر(ع)، قصه نمایش كینه های كسانی است كه زیر الفاظ ادعایی خود، كینه به اسلام را پنهان كرده اند. خانوادة پیامبر(ص) آیینة نمایش كینه های پنهان به اسلام‌اند.

جلسه بیست و چهارم، (كربلا؛ عامل رسوایی دین بی‌نیایش)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام و صلوات بر پیامبر خدا(ص) و اهل‌بیت او كه با زحمت‌ها، مراقبت‌ها، دقت ها و تقواهای خاص و اخصّ خود آنچه را كه خداوند برای بشر فراهم كرده بود، به بشر رساندند و اگر آن‌ها نبودند، پیام خدا، ظرفی برای ارائه به بشر نداشت. بنابراین جفا كاری است اگر از پیام خدا استفاده كنیم و از مظاهر مقدّس ارائه این پیام، غفلت نماییم. یكی از این مظاهر مقدّس، وجود مقدّس حضرت اباعبدالله(ع) است و آن چه كه از پرتو این وجود مقدّس به ما رسیده است، یك ظهور خاصی دارد كه به‌وسیله آن راحت تر می توانیم با پیام‌های غیبی ارتباط برقرار نماییم. این‌جاست كه روایت مشهور پیامبراكرم(ص): «حُسَیْنٌ مِنّی وَ اَنَا مِنْ حُسَیْن» معنایی دیگر پیدا می كند. وجود اباعبدالله(ع) همان پیام دین است كه در جایی خاص، نمایش خاصی پیدا كرده است كه ما دائم در زندگی خود به آن نیاز داریم.

همه دین برای این آمده است تا انسان از پوچی رهایی یابد، و این مسلّم است كه همه انسان‌ها از پوچی متنفّر هستند. مشكل این است كه بعضی ها برای فرار از پوچی به پوچی دیگری متوسل می شوند، شما كم و بیش چنین كسانی را سراغ دارید، كسانی كه دچار تجمّلات می شوند، مگر می خواهند از چه چیزی آزاد شوند؟ از بیخودی و پوچی، ولی باز به پوچی دیگری گرفتار می شوند، و این چنین است كه ارزش دین و در كنار آن ارزش نهضت اباعبدالله(ع) آرام‌آرام برای ما روشن می شود.

جلسه بیست و سوم، (كربلا؛ عامل نجات از عمیق ترین پوچی‌ها)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

حسین(ع)، نگاهی به همة تاریخ

سلام بر حسین(ع) معنی دلدادگی و شعور، معنی شجاعت، حكمت و دلسوزی و معنی هدایت‌گری صحیح.

در سلسله بحث‌هایی كه در رابطه با كربلا و نهضت اباعبدالله(ع) مطرح نمودیم، بهتر دیدیم كه در دریای بیكران حكمت حسینی روی این نكته تأكید شود كه حسین(ع) بنا دارد تا پوچ‌بودن حیاتی را كه دشمنان پیامبران می خواهند همواره به بشر تحمیل كنند با یك جهش و شور و شیدایی بسیار قدرتمندی از بین ببرد.

جلسه بیست و دوم، (فرهنگ معاویه، پوچ كننده ای پنهان)

بسم‌الله‌الرحمن‌‌الرحیم

﴿ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا اباعبدالله وَعَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِكَ ﴾

﴿ عَلَیْكَ مِنّی سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِی اللَّیْلُ وَ النَّهارُ ﴾

﴿ وَلاجَعَلَهُ اللّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِكُمْ ﴾

سلام بر حسین(ع) كه به وسعت همه انسان ها، در همه تاریخ، سخن های بزرگ را با عمل خود به صحنه آورد، تا انسان‌ها در هیچ شرایطی سرگردان نمانند. انسان‌های قدسی متعالی، همیشه حركتشان وسیع تر از آن است كه سایر انسان‌ها فقط با روبه‌رو شدن با آن حركات، مسئله برایشان روشن شود، همچون قرآن، كه اگر فقط به ظاهرش بسنده كنید به آن ظلم كرده اید. مثلاً قرآن می فرماید: «یَدُاللَّهِ فَوْقَ اَیْدیهِم»، حالا اگر كسی تصورش این باشد كه خدا یك دست دارد كه آن دست بالاتر از بقیه دست ها است، این تصور، ظلم به قرآن است. در مورد ائمه معصوم(ع) هم، همین طور است، حركاتشان دارای باطن است. خداوند به ما دستور داده است كه باید در قرآن تدبّر كنید، تدبّر یعنی این‌كه در ورای این ظاهر، باطنی وجود دارد كه باید به آن باطن نظر كنید، در مورد ائمه معصومین(ع) هم اگر فقط به ظاهر حركات و رفتار و گفتار آن‌ها بسنده كنیم، ظلم بزرگی نسبت به آن‌ها است.