هر روز، افراد زيادي به محضر پيامبر(ص) شرفياب مي­شدند و نيازهاي مادّي و معنوي خود را مطرح مي­کردند؛ در اين ميان طبقة مستضعف، چشم اميدشان به پيامبر رحمت و محبّت بود و آن حضرت نيز بيشتر با اين گروه نشست و برخاست داشت و همواره با ديدة احترام و تکريم به آنان مي­نگريست.[38] امام صادق (عليه السلام) در توصيف پيامبر(ص) و «راز مزاح» حضرت با اصحاب، مي­فرمايد:

«از رأفت و مهر پيامبر(ص) اين بود که با يارانش «مزاح» مي­کرد تا عظمت و ابّهتش، دل آنها را نگيرد و بتوانند به او نگاه کرده و حوائج خود را بازگويند.»[39]