حجت الاسلام رضا جعفری

ورود به ماه محرم

مرا با غصّه مَحرم آفریدند

دلم را از گِل غم آفریدند

همیشه در درونم روضه خوانی است

مرا مثل محرّم آفریدند

بدون بال تا خورشید رفتم

مرا از نسل شبنم آفریدند

برای اشک ریزی در محرّم

خطائی بهر آدم آفریدند

اشاره بر قد زینب نمودند

که طاق آسمان، خم آفریدند

ز گیسوی رهای روی نیزه

به یک الهام پرچم آفریدند

قاسم نعمتی

ورود به ماه محرم

سینه زنان حسین زمزمه بر پا کنید

ماه محرم شده یاری زهرا کنید

بانی بزم عزا مادر او فاطمه است

آمده قامت کمان خوب تماشا کنید

ذکر حسین جان ما از شهدا مانده است

جامعه را زنده با، ذکر مسیحا کنید

ناز گنه کار را می خرد ارباب ما

امر کند هر که را گم شده پیدا کنید

نوکر هر ساله ایم پای قرار آمدیم

موسم درد دل است عقده ی دل وا کنید

بر اثر معصیت خشک شده اشک من

دیدۀ خشکیده را وصل به دریا کنید

گریه برای شما دار و ندار من است

چشمِ پُر از گریه ای، می شود اعطا کنید

راه نشانم دهید برگ امانم دهید

کاش که با این گدا شبیه حر تا کنید

صحن حسینیه ها گوشه ای از کربلاست

عرش نشینان عشق فخر به موسی کنید

بی کفن کربلا حضرت آقا سلام

اذن عزاداریِ، ما همه امضا کنید

مهدی صفی یاری

ورود به ماه محرم

امشب به احترام تو یلدا عزا گرفت

آیینه های کوچه ی بالا عزا گرفت

وقتی محرم است فقط گریه جایز است

در سوگ چشم های تو دریا عزا گرفت

قاسم نعمتی

 ورود به ماه محرم

راه را باز نمایید...محرم آمد

دم بگیرید که هنگامه ی ماتم آمد

دست بر سینه نهاده...همه تعظیم کنید

مادری دست به پهلو، کمری خم آمد

نوکران، سینه زنان، موی کنان، مویه کنید

سر برهنه ز جنان حضرت خاتم آمد

امشبی را که شب درد دل با یار است

سفره ی دل بگشایید محرم آمد

پیرهن مشکی ما حولۀ احرام عزاست

در حسینیۀ ارباب خدا هم آمد

چشم ما گریه کنان وصل به چشم زهراست

زین سبب سلسله ی اشک منظم آمد

بر سیاهی عزا دیده ی ما روشن شد

بزم دلداگی یار فراهم آمد

روز محشر که همه خلق خدا حیرانند

رتبه ی زائر ارباب مقدم آمد

قدر بال مگسی اشک بشوید دل ما

قطره ایی پاک تر از چشمه ی زمزم آمد

عرضه بر دوست کنم نوکری یک ساله

که همه عشق خدا صاحب پرچم آمد

فاطمه منتظر آمدن ما بوده

لشگر گریه کنانِ شه عالم آمد

مریم سقلاطونی

ورود به ماه محرم

صدای دسته ی زنجیرزن، غمی در من

و شعله می کشد اکنون جهنمی در من

شب است و از همه سو خیمه می زند اندوه

که تا بنا شود از نو محرّمی در من

شبیه تکیه دلم بی قرار می لرزد

و شعله می کشد آواز مبهمی در من

صدای شعله ورِ یک سوار می پیچد

و سایه روشنِ تبدارِ آدمی در من

شب است و از در و دیوار تکیه می بارد

سکوت ممتدِ اندوهِ مبهمی در من

سینه زنان حسین زمزمه بر پاکنید

ماه محرم شده یاری زهرا کنید

بانی بزم عزا مادر او فاطمه است

آمده قامت کمان خوب تماشا کنید

ذکر حسین جان ما از شهدا مانده است

جامعه را زنده با ذکر مسیحا کنید

ناز گنه کاررا می خرد ارباب ما

امر کند هرکه را گم شده پیدا کنید

نوکر هر ساله ایم پای قرار امدیم

موسم درد دل است عقده ی دل وا کنید

بر اثر معصیت خشک شده اشک من

دیدة خشکیده را وصل به دریا کنید

گریه برای شما دار وندار من است

چشم پر از گریه ای می شود اعطا کنید

راه نشانم دهید برگ امانم دهید

کاش که با این گدا شبیه حر تا کنید

صحن حسینیه ها گوشه ای از کربلاست

عرش نشینان عشق فخر به موسی کنید

بی کفن کربلا حضرت آقا سلام

اذن عزاداریِ ما همه امضا کنید

شاعر: قاسم نعمتي

اگر از غربت غم های زینب با خبر باشی

 و تو در راه بی پایان اسیر همسفر باشی

 اگر باور کنی بی شک کنار خیمه گاهی تو

 بسوزی تا ابد شاید که داغ شعله ور باشی

 اگر باشی در آن میدان میان نیزه و شمشیر

به خون آغشته باشی تو اگر خونین جگر باشی

تجسم میکنی شاید که همراه اباالفضلی

بیا از جان دل بگذر که تو حر دگر باشی

تو آن حسی که دریا را به هر موجی بلرزانی

بیا برخیز تا یک شب سبک بال سحر باشی

 چه می گویی تو ای خسته ببین چشمان عاشق را

که زیبا می چکد اشکی که تو مشک دگر باشی

شاعر: اقبال نوری

ورودیه محرّم

مژده ای اهل بکا، ماه محرّم آمده

مونس شب های ماتم، روضه هر دم آمده

گوش دل گر وا کنی، از قتله گه آید صدا

ناله زهرای اطهر، اشک نم نم امده

شاعر:محمدمهدی عبدالهی

مرثيه سربه زانوي ماتم گذاشته

دستي زغيب، قافيه را «غم» گذاشته

شعرم به سمت كرببلا رفت وحُرشدم

ديدم خدا دوباره مَحَلم گذاشته

ازماجراي گريه ي آدم مشخص است

راهي براي توبه ي ما هم گذاشته

عشق حسين موهبتي كبريايي است

ماندم چه منتي سرعالم گذاشته !

صدها هزارسجده به جا آورم كم است

پروردگارفيض دمادم گذاشته

وقتي حسين آينه ي رحمت خداست

ديگرچرا عذاب جهنم گذاشته !؟

روضه بخوان، كه دست به نقديم روضه خوان!

درجيب گريه خرج محرم گذاشته

بايد به فكرزخم گلوي حسين بود

دراشك چشم، فاطمه مرهم گذاشته

نشنيده ام به جان خودم ازكسي هنوز

آقا براي نوكرخود كم گذاشته !

باید بساط روضه دوباره به پا کنیم

با اشک ، صحن دیده خود با صفا کنیم

باید برای اینکه دل ما حسینی است

روزی هزار مرتبه شکر خدا کنیم

تا حشر که می شود همه در ماتم حسین

باید کمک به حضرت خیر النساء کنیم

در محضر خدا همه هستیم رو سفید

وقتی به تن لباس سیاه عزا کنیم

در بین روضه درد هزاران طبیب را

با ذکر و نام یاد رقیه دوا کنیم

در روضه سر شکستن ما درس عاشقی است

باید به جان حضرت زینب دعا کنیم

ما را چرا ز لطمه زدن نهی می کنند

وقتش اگر رسد سر خود را جدا کنیم

ماه محرم آمده وقتش رسیده است

اشعار محتشم به تن کوچه ها کنیم