اشعار شب سوم محرم –  سعید توفیقی

آیا شود که جام مرا پر سبو کنی

در این خرابه با من دلخسته خو کنی

آنقدر می زنم به سر و صورت و لبم

تا قصّه ی سر و لب خود بازگو کنی

ای ماه من که طیّ سفر گشته ای هلال

باید که شرح واقعه را مو به مو کنی

با چشم بسته از طَبقت دل نمی کنم

تا اینکه هدیه ی سفر خویش رو کنی

گیسو به زیر پای سرت پهن می کنم

تا فرش نخ نما شده ام را رفو کنی

بابا تمام بال و پرم درد می کند

مویم کشیده اند و سرم درد می کند

سعید توفیقی

اشعار شب سوم محرم –  مصطفی متولی

دلخوری نیست در این قافله از هیچ کسی

بخدا منکه ندارم گله از هیچ کسی

خواب بودم اگر از پشت شتر افتادم

طلبی نیست در این مسئله از هیچ کسی

بعد از آن نیمه شب و گم شدن و تنهایی

نگرفتم نفسی فاصله از هیچ کسی

من نمیترسم اگر عمه کنارم باشد

غیر از این زجر و از این حرمله از هیچ کسی

خواستم ، گرچه نشد غیر تو نامی ببرم

در قنوت دل هر نافله از هیچ کسی

زخم زنجیر مرا کشت الهی دیگر

تاب و طاقت نبرد سلسله از هیچ کسی

گریه نگذاشت که پوشیده بماند بابا

مشکل پای من و آبله از هیچ کسی

جز تو و خواهر تو برنمی آید بخدا

خطبه خواندن وسط هلهله از هیچ کسی

کاشکی در بغل فاطمه دق میکردم

تا دگر سر نبرم حوصله از هیچ کسی

مصطفی متولی

مصطفی متولی

حضرت رقیه(س)-شهادت

دل خوری نیست در این قافله از هیچ کسی

به خدا من که ندارم گله از هیچ کسی

خواب بودم اگر از پشت شتر افتادم

طلبی نیست در این مسئله از هیچ کسی

بعد از آن نیمه شب و گم شدن و تنهایی

نگرفتم نفسی فاصله از هیچ کسی

من نمی ترسم اگر عمه کنارم باشد

غیر از این زجر و از این حرمله از هیچ کسی

خواستم، گر چه نشد غیر تو نامی ببرم

در قنوت دل هر نافله از هیچ کسی

زخم زنجیر مرا کشت الهی دیگر

تاب و طاقت نَبَرد سلسله از هیچ کسی

گریه نگذاشت که پوشیده بماند بابا

مشکل پای من و آبله از هیچ کسی

جز تو و خواهر تو بر نمی آید به خدا

خطبه خواندن وسط هلهله از هیچ کسی

کاشکی در بغل فاطمه دق می کردم

تا دگر سر نبرم حوصله از هیچ کسی

حسین رستمی

حضرت رقیه(س)-شهادت

كرب دارم بلا نمی خواهم

سفر كربلا نمی خواهم

گیرم این پا برای من پا شد

چون نداری تو پا نمی خواهم

شهر باید بفهمد آمده ای

گریه ی بی صدا نمی خواهم

به خیالت نیاید ای بابا!

قهر كردم تو را نمی خواهم

از طبق چون كه بوی نان آمد

گفتم عمه غذا نمی خواهم

مهدی صفی یاری

حضرت رقیه(س)-شهادت

سه سالش بود اما درد بسیار

نهالی بود و برگ زرد بسیار

شبیه پیرزن ها راه می رفت

دلش پر بود از آه سرد بسیار

میان گریه گاهی حرف می زد

شکایت از همه می کرد بسیار

اگر گاهی زمین می خورد آهش

همه را گریه می آورد بسیار

خدایی درد دارد مشت خوردن

برای بچه از نامرد بسیار

کشید آن قدر موی این پری را

که می ترسید از هر مرد بسیار

شبیه فاطمه بودن همین است

کمی عمر و به جایش درد بسیار

محسن عرب خالقی

حضرت رقیه(س)-شهادت

دوباره پلك خستۀ تری به خواب می رود

توان ندارد او ولی چه با شتاب می رود

نگاه كن به فاطمی ترین اسیر قافله

كه مثل عكس سوخته میان قاب می رود

آبله پشت آبله نمی رسد به قافله

ز نیزه بوسه ای رسد پا به ركاب می رود

لباس های كوچكش دگر به او نمی خورد

كه ثانیه به ثانیه چو شمع آب می شود

گل بنفش را ببین به صورت بنفشه ای

كه زیر بار چشم ها از او گلاب می رود

شام سیاه شام را به شامیان سیاه كرد

همین كه هفت پشت او به آفتاب می رود

دفتر قصه ی غمش چه زود بسته می شود

ببین فقط سه صفحه از متن كتاب می رود

سید محسن حسینی

حضرت رقیه(س)-شهادت

به هوای تو عجب حال و هوایی دارم

شکر لله در خَم موی تو جایی دارم

گر چه از کرببلا دور فتادم اما

کُنج ویرانۀ خود کرببلائی دارم

گو به جبریل به ویرانۀ من نازل شو

تا ببیند که چنین غار حرائی دارم

دیده بگشا و مکن ناز به من ای همه ناز!

من هم ای حُسن خداوند، خدائی دارم

با تو سربسته بگویم شده چشمم دستم

ای مسیحا ز تو امید شفائی دارم

من که چشمم شده دستم تو بگو دستت کو

من مجروح ز آه تو دوایی دارم

کاظم بهمنی

حضرت رقیه(س)-شهادت

ابر تیره روی ماه آسمانم را گرفت

کربلا از من عموی مهربانم را گرفت

وقت دلتنگی همیشه او کنارم می نشست

بی وفا دنیا انیس مهربانم را گرفت

از سر دوش عمویم عرش حق معلوم بود

«منکر معراج» از من نردبانم را گرفت

من به قول آن عمو فهمم ورای سنّم است

دیدن تنهایی بابا توانم را گرفت

روز عاشورا چه روزی بود؟! حیرانم هنوز

جان کوچک تا بزرگ خاندانم را گرفت

خرمن جسمی نحیف و آتش داغی بزرگ

درد رد شد از تنم، روح و روانم را گرفت

تار شد تصویر عمّه، از سفر بابا رسید!

«آن ملک» آهی کشید و بعد جانم را گرفت

علی انسانی

حضرت رقیه(س)-شهادت

امشب خرابه از رخ تو مثل گلشن شد

 ویرانه روشن شد
شکر خدا دیدار رویت قسمت من شد

 ویرانه روشن شد
کِی جای سلطانی شده در کنج ویرانه؟

 ای جان و جانانه
کاشانه ی بی بام و در، وادی ایمن شد

 ویرانه روشن شد
از چه علیّ اصغر خود را نیاورده

 پنهان کجا کرده
شاید که او هم کشته از بیداد دشمن شد

 ویرانه روشن شد
خواهم بگویم با پدر عمه فداکارست

 از بس وفادارست
با چلچراغ اشک او خانه مُزّیَن شد

 ویرانه روشن شد
تا بوده گل در اختیار باغبان بوده

 با او گل آسوده
من آن گلم که باغبانم زیبِ دامن شد

 ویرانه روشن شد

سیدمحمد جوادی

حضرت رقیه(س)-شهادت

خرابه است و شب و سینه ای كه پُر درد است

به عكس روز گذشته هوا عجب سرد است

ستاره ها همه از حال من خبر دارند

به قلب كوچك من آسمانی از درد است

گل بهشت حسینم ز بس نخوردم آب

خزان به دیدنم آمد كه چهره ام زرد است

به پیش ضربت دشمن سپر برایم شد

قسم به جان عمویم كه عمه ام مرد است

نسیم می وزد و صورتم چه می سوزد

خدا كند كه بمیرد سرم چه آورده است!