دگر این کاروان یاسی ندارد

که با خود شور و احساسی ندارد

بیا ام البنین برگشته زینب

ولی افسوس عباسی ندارد

مزن آتش به جان ای نور عینم

مخوان از ماهِ مَـقطُوع الیدَینم

چه شد در کربلا هستی زهرا؟

حسینم وا حسینم وا حسینم

سرشته از غم زهرا گِلش بود

نگاه تار زینب قاتلش بود

نیفتاد از لبش نام حسینش

اگر چه داغ سقا بر دلش بود ...

... ولی زینب چه با احساس می خواند

از آن بُهبوهه ي حساس می خواند

کنار قبر زهرا نیمه ي شب

چقدر از غیرت عباس می خواند

حضرت عباس(ع)-شهادت

شرم مرا به خیمۀ طفلان كه مى ‏برد؟

مشك مرا به خیمۀ سوزان كه مى ‏برد؟

ادرك اخا سرودم و نالیده ‏ام ز دل

این ناله را به محضر سلطان كه مى‏ برد؟

سقا به خون نشست و علم بر زمین فتاد

با دختران خبر ز مغیلان كه مى ‏برد؟

دستم فتاد و پنجۀ دشمن گشوده شد

این قصه را به موى پریشان كه مى‏برد؟

دشمن به فكر غارت و معجر كِشى فتاد

این شرح را به طفل هراسان كه مى ‏برد؟

این غصه سوخت جان مرا صد هزار بار

سادات را به ناقۀ عریان كه مى ‏برد؟

محمد سهرابی

حضرت عباس(ع)-شهادت

بوی بهشت آیـد از تـربت با صفای تو

عرض سلام می کند، کعبه به کربلای تو

در قطرات خون تو گریۀ بی صدای من

در نی استخوان من نالـۀ نـینوای تو

آه بدم، که دم بدم ناله بـرآرم از جگـر

اشک بده، که روز و شب گریه کنم برای تو

زخم تن تو مـی‌زند خنـده به تیر و نیزه ها

نیزه و تیـر می کند گریه بـه زخم هـای تو

ای به گلوی فاطمه، بغض غمت گره شده

با چه گنه بریـده شد دست گره گشای تو

بر لب ماست ذکـر تو، در تـن ماست زخم تو

در سر ماست شور تو، در دل ماست جای تو

حج تـو زیـر تیغ هـا، سعی تو پیش تیرها

آب شراره می‌شـود، یـاد گلـوی تشنه‌ات

بحر ز شدت عطش، سر شکند به پای تو

دخت علی که کوفه شد، کرب و بلا ز خطبه‌اش

گوش شده کـه بشنـود از سـر نـی، صدای تو

کـوه بـه سنـگ سـر زده، سنگ به گریه آمده

کز چه خضاب شد به خون، صورت دلربای تو

میثم دل شکستــه‌ام، دل بــه غـم تـو بسته‌ام

زخـم تـو و سـرشک مـن، درد من و دوای تو

غلامرضا سازگار

حضرت عباس(ع)-شهادت

هم غرق اشک رفتن من را نظاره کرد

هم لحظه های آمدنم را شماره کرد

تا دید می روم ز کنارش به سوی آب

با مشک آمد و به لبانش اشاره کرد

حالا نشسته منتظرم زیر آفتاب

با این خیال خوش که عمو فکر چاره کرد

تنها نه آب آبرویم را به خاک ریخت

مشکی که تیر خورد و دلم پاره پاره کرد

ای خاک بر سرم که به او خنده می کند

یک دشت دشمنی که به اشکش نظاره کرد

حسن لطفی

حضرت ام البنین(س)-سفارش

عباس من ! بشور و بشوران فرات را

آتش بزن به دست خودت ممکنات را

در کربلا به یاد علی خیبر آفرین

با رمز مرتضی بتکان کائنات را

تیغ آن چنان به دست و عَلَم آن چنان به دوش

در قاضریّه زمزمه کن عادیات را

عبّاس من ! مباد امان نامه آورند

با خشم حیدری بدر آن مُهملات را

روز دهم دریغ مدار از برادرت

آن ضربه های خیبریِ دست هات را

در سوگ چشم و مشکِ تو و دست تو خدا

پُر می کند ز اشکِ ملائک دوات را

در وصف جان نثاری و شرح برادریت

از عرش آورند برایت لغات را

از عرش آورند طبق های سبز و سرخ

آنک مخدّرات، جمیع صفات را

خوانند ابوالفضائل و باب الحوائج ات

خواهند عاشقان ز جناب ات برات را

زهرا ! ببخش چون پسر دیگری نبود

تا بیشتر دهم به مقامت زکات را

علی کفشگر نور

تمام قافیه ها واژه واژه در تحلیف

قسم به نون و قلم عاجزند از توصیف

تو مصحفی و وجودت تقدسی چون وحی

کدام واژه به وصفت نباشدت تحریف

چقدر قافیه الماس،یاس یا احساس

چقدر نام شما بی قرینه در تألیف

حدیث صعب خجالت به آب دادن هات

هنوز مرثیه هایی فراتر از تصنیف

عروج مان به بلندای قامتت در چاه

هبوط کن غزلی بی مثال در تلطیف

هنوز حسرت باقی به آب ها را نهر

به طوف نعش شما با ضجه می کند تعریف

سیاه رو شده شاعر،تغزلش تحقیر

به التماس که نامت بیاورد تشریف

قلم بگیرد وعباس را به خطی سرخ

نگار شعر کند تا ادا شود تکلیف

سعید غیاثی پیمان

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

چشمت چرا به روی من بربسته ای

                                   ای وای من در بحر خون بنشسته ای

پشت مرا از داغ خود بشکسته ای

                                   میر و علمدار حسین آه عبّاس رشید

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

طاقت چسان آرام اخا هجران تو

                                               زینب به خیمه منتظر گریان تو

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

چون عظم بر تو کرده ام به صد شتاب

                                   گفتند طفلانم نمی خواهیم آب

با خود بیار در خیمه پور بو تراب

                                   خوشکیده گلزار حسین آه عبّاس رشید

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

گردد به قربانی تو جان حسین

                                               بر مادرم زهرا تویی نور دو عین

دختم سکینه منتظر در شور وشین

                                   ای  یاور و یار حسین آه عبّاس  رشید

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

بر خیز از جا و علم بر پا نما

                                               مگذار تنهایم در این دشت بلا

بودی تو در کرب و بلا مشکل گشا

                                   هستی سپه دار حسین آه عبّاس رشید

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

الگوی ایثار و وفا بر عاشقان

                                               سقای پر مهری بر لب تشنگان

برخیز از گرد حرم دشمن بران

                                               بشنو تو گفتار حسین آه عبّاس رشید

سالار سردار حسین آه عبّاس رشید

                                   ای مهربان یار حسین آه عبّاس رشید

علم چو افتاده از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

تیر بیداد چو بر دیده عباس نشست

                                   شد روان خون دل از دیده خونبار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

دید بی دست چو آن پیکر در خون شده را

                       روح گردید برون از تن افکار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

آه از آندم که روی کشته عباس فتاد

                                   اتش اندر فلک از آه شرر بار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

گفت ای جان برادر تو شدی کشته و گشت

                       بسوی شام روان خواهر افکار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

ای دریغا که ز بی دستی تو نزد یزید

                                   دست بسته برود عابد بیمار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

آه از این قامت چون سرو از آن دست بلند

                       که به خون غرقه شدی قافله سالار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

بار دیگر به مددکاری من برخیز که نیست

                       دیگری جز تو در این دشت مدد کار حسین

علم افتاده چو از دست علمدار حسین

                                   ناله شد همدم و گردید علم یار حسین

شه دین گفت عباس علمدار من است

          مصطفایش من و او احمد کرّار من است

هم دلیر است و شجاع است و مشیر  است و مشار

    هم وزیر من ومنشی دربار من است

شه دین گفت که عباس علمدار من است

مصطفایش من و حیدر کرّار من است

گر دو دستش ز ره دوست بیفتد ز  بدن

          اندرین دست بلا میثم تمّار من است

من مدار حق دایره فضل خدا

                   او ابوالفضل و در این دایره پرگار من است

شه دین گفت که عباس علمدار من است

مصطفایش من و حیدر کرّار من است

پرتو شمس و قمر در فلک از صورت است

               نور روی و رخش از پرتو انوار من است

ساکنان ره عشقیم و در این دشت بلا

           او علمدار من و قافله سالار من است

شه دین گفت که عباس علمدار من است

مصطفایش من و حیدر کرّار من است

گر همه روی زمین لشکر کفار شود

                   در صف معرکه چون حیدر کرّار من است

         شمع رخسار مرا ببیند و پروانه صفت

     پاسدار حرم و  محرم اسرار من است

شه دین گفت که عباس علمدار من است

مصطفایش من و حیدر کرّار من است

بیا از خاک بردار و سر دامن سرم بگذار

به پیش چشم دشمن پای بر چشم ترم بگذار

دگر چشم پر از خون است و جای بهر پایت نیست

بیا چشم انتظارم پا به چشم دگرم بگذار

بیا پروانه ی پروانه را ای شمع امضا کن

ندیدی گر اثر  پا  بر خاکسترم بگذار

به شکر این که گشتم کشته ات بر سجده افتادم

بیا با مِهر مُهرت بر نماز دیگرم بگذار

سجود عشق طولانی است من سر بر نمی دارم

اگر خواهی که برادر بیا پا بر سرم بگذار

علم آسا به دوش خود نهادم بار عشقت را

 پس از من بار غم بروی دوش زینبم بگذار

مرا در کودکی مادر بلا گردان تو گرداند

اگر قابل نباشم منتی بر مادرم بگذار

اگر من آب می خوردم یقین خشنود می گشتی

نخوردم آب گر من ، در کنار اصغرم بگذار