چرا ای غرق خون از خاک صحرا بر نمی خیزی

حسین آمد به بالینت تو از جا بر نمی خیزی

نمــــــاز ظــــــــــهر را با هم ادا کردیم در مَقتل

بُود وقت نماز عصر تو از جا بر نمی خیزی

خیام کودکان خـــــــــالی از آب است و پر افغان

چرا سقای من از پیش دریا بر نمی خیزی

عدو از چار سو آهنـــــــــــــگ یَغمای حرم دارد

چرا آخر برای دفع اعدا بر نمی خیزی

منــــــــــــم تنها و تن های عزیزانم بخون غلطان

چرا بر یاری فرزند زهرا بر نمی خیزی

شکست از مــــرگ تو پُشتم برادر مرگ تو کُشتم

که می دانم دگر از خاک صحرا بر نمی خیزی

دستم تکیه کن بــــــــــــــرخیز با من در برِ زهرا

چو می بینم زبی دسیت کز جا بر نمی خیزی

جمال حق ز ســــــر تا پاست عباس        به یکتــــــایی قَسم یکتاست عباس

شب عُشــــــــــاق را تا صبح محشر       چــــــــراغ روشن دلهاست عباس

اگــــــــــــــر چه زاده ام البنین است       ولیـــکن مادرش زهراست عباس

عَلم در دسـت و مشک آب بر دوش       که هم سردار و هم سقاست عباس

بنـــــــــــازم غیت و عشق و وفا را       که عطشان بر لب دریاست عباس

هنوز از تشنه کامان شرمگین است       از آن در عـــــلقمه تنهاست عباس

نـــــــــــــه در دنیا بُوَد بابا الحوائج        شفیع خلـــــــق در عقباست عباس

چه بـاک از شعله های خشم دوزخ        که در محشر پنـــــاه ماست عباس

سراسر صحنـــــــه های کربلا را         به هر سو بنگری پـــیداست عباس

                    شفیعان چون به مـحشر روی آرند         بـــــــــــریده دست او همراه دارند

دل صفــــــــــــــــا گرفته امشب ز گل یاس علی

من مــــــی خواهم امشب بشَم گدای عباس علی

بــــــــــــــــــــــرای کرببلا دلهای ما  می زنه

در خـــــــــــــــــــانۀ اباالفضل علی در می زنه

قـــــــــــــــــــــربون فــــــــــــرق دو تایت شوم

فـــــــــــــــدای   دســـــت   جــــــــــدایت   شوم

شنیـــــــــدم تو علقمه، با صورت افتاد رو زمین

فــــــــــــــــاطمه گفت پسرم بر پر پسر ام البنین

یـــــــــــــا     حسین    زهــــــرا شــــده جلوه گر

یــــــــــــا     حسین  حــــالا   مـــــی گــــم برادر

بچه ها تو خیمه ها می گن که ما آب نمی خواهیم

بـــــابا جان قربون تو که ما فقط عمو می خواهیم

قـــــــــــــربون  فـــــــــــرق دو تــــــــــایت شوم

فــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدای دست جدایت شوم

بــــــــــــــاباجان عمه چرا به سینه و سر می زند

عمــــــــومون تـــــو علقمه مگر دارد پر می زند

قـــــــــــربون      فـــــــــــرق    دوتـــایت   شوم

فــــــــــدای    دســــت    جــــــــدایت   شـــــــوم

عبـــاس، عباس             اَبــــــو   فــــــاضل

لالــــــــۀ پـرپر              اَبــــــو   فــــــاضل

لالــــــــۀ احمر              اَبــــــو   فــــــاضل

سیـــد و سرور              اَبــــــو   فــــــاضل

ســــــاقی لشکر             اَبــــــو   فــــــاضل

نــــور دو عینی             اَبــــــو   فــــــاضل

جـــــان حسینی              اَبــــــو   فــــــاضل

دست خـــــدایی              اَبــــــو   فــــــاضل

دلـــــــــبر مایی             اَبــــــو   فــــــاضل

تشنـــــــه لبی تو            اَبــــــو   فــــــاضل

مــــــــاه شبی تو            اَبــــــو   فــــــاضل

مـــــــــــاه مدینه            اَبــــــو   فــــــاضل

جـــــــــلوۀ حیدر              اَبــــــو   فــــــاضل

دلبـــــــــــر دلها               اَبــــــو   فــــــاضل

یکه و تنــــــــها                اَبــــــو   فــــــاضل

در صـــف اعدا                اَبــــــو   فــــــاضل

دست بـــــــریده                اَبــــــو   فــــــاضل

چشـــــــم دریده                اَبــــــو   فــــــاضل

بــــــا دل خسته                اَبــــــو   فــــــاضل

به خـون نشسته                اَبــــــو   فــــــاضل

عـــباس، عباس               اَبــــــو   فــــــاضل

دست ابا الفضل از تن جدا شد (2)    پاینده از او، دین خدا شد (2)

میان علقمه، دریای خون شد        جسم بی دست سقا لاله گون شد

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

بگذشته از جان، در راه جانان     لب تشنه جان داد، سقای طفلان (2)

شد دو تا، فرقش از عمود آهن      چشم او شد سپر از تیر دشمن

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

نقشِ لب او، اَدرِک اخا بود        در انتظار خون خدا بود

تا که آید گُل گلزار زهرا      شُویَد از اشک دیده روی او را

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

ای عـــــــــــلمدار در خون خُفتۀ من       خیــــــــــــز و کن یاریَم، در بین دشمن

بر روی من، دیده بگشا یا ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

قد رعنــــــــــای تو، در خون نشسته       کمــــــــــــــــــرم از غم، داغت شکسته

بی تو گشتم، یــــکه و تنها ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

کـــــــــودکان گفته اند عموی ما کو؟       نخــــــــــل امـــــــید و آرزوی مــا کو؟

خیـــزو رو سویِ حَرَم بنما ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای کــــــــــــه هستی تو ماه بی قرینه      ســـــــــــاقی    دسته    گلهــــای   مدینه

از عطش پــژمرده اند گلها ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

در حرم کودکـــــــــان چشم انتظارند      غیـــــــــــــــــــر اشک روان آبی ندارند

العطش بر خیزد از لبهای اباالفضل          یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

گـــــــــــــــر که اینجا نباشد مادر تو        دیــــــــــده بـــــــگشا کــــــه بالین سر تو

جـــــــای مادر آمده زهرا ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای شفـــــــــا بخش دلها خاک کویت        چشــــــــــــــم امیـــــــــد ما باشد بسویت

ایکه هستی کعـــــــبۀ دلها ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

[محمد نعیمی]

ای عـــــــــــلمدار در خون خُفتۀ من       خیــــــــــــز و کن یاریَم، در بین دشمن

بر روی من، دیده بگشا یا ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

قد رعنــــــــــای تو، در خون نشسته       کمــــــــــــــــــرم از غم، داغت شکسته

بی تو گشتم، یــــکه و تنها ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

کـــــــــودکان گفته اند عموی ما کو؟       نخــــــــــل امـــــــید و آرزوی مــا کو؟

خیـــزو رو سویِ حَرَم بنما ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای کــــــــــــه هستی تو ماه بی قرینه      ســـــــــــاقی    دسته    گلهــــای   مدینه

از عطش پــژمرده اند گلها ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

در حرم کودکـــــــــان چشم انتظارند      غیـــــــــــــــــــر اشک روان آبی ندارند

العطش بر خیزد از لبهای اباالفضل          یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

گـــــــــــــــر که اینجا نباشد مادر تو        دیــــــــــده بـــــــگشا کــــــه بالین سر تو

جـــــــای مادر آمده زهرا ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای شفـــــــــا بخش دلها خاک کویت        چشــــــــــــــم امیـــــــــد ما باشد بسویت

ایکه هستی کعـــــــبۀ دلها ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

[محمد نعیمی]

ای اهــــل حرم میر علمدار نیامد(2) علمدار نیامد(2)

سقای حسین سید و سالار نیامد (2) علمدار نیامد (2)

اَنــــــــــــــا        العـــــــــــــباس      واویـــــــــــــلا

حســــــــــــــــــــین    تنــــــــــــــــهاست    وا ویـــلا

حسیــــــــــــــــــــن    علـــــــمدارت     چـه    شــد؟

سقــــــــــــــــــــــا    ســـــــــردارت     چـــه   شــد؟

بــــــــــــه پای عشق تو، فتاده دست من (2)

فــــــــــدائیِ تــــــــو شــــــد، تمام هست من

کنـــــــــار پیـــــــــکرم، بیـــــــــــابیـا حسین

حسین، حسین، حسین، حسین، حسین، حسین

بـــــــــه غیـــــــر دیــــــــدنت، نــدارم آرزو

میـــــــــــــــان اشک و خون، گرفته ام وضو

بــــــــــــــه سجده گاه عشق، ببین مرا حسین

حسین، حسین، حسین، حسین، حسین، حسین

کنــــــــــــــــار علقمـــــــــه، عزیز مصطفی

دو دســـــت مـــــــن ز تــــــن، شده اگر جدا

محبتــــــــــــــم ز تــــــــــــو، نشد جدا حسین

حسین، حسین، حسین، حسین، حسین، حسین

نشستــــــــــــــــه تیر اگر، به دیده ات حسین

بـــــــــــــــه خاطرت بخون، طپیده ام حسین

ز مــــــــــــوج خون زنم، تو را صدا حسین

حسین، حسین، حسین، حسین، حسین، حسین

زخیمـــــــــــــــــــــه ها رسد، صدای یا عمو

بیـــــــــــــــــــــاور آب خوش، برای ما عمو

گـــــــــــــــرفته جان شَرر، از این ندا حسین

حسین، حسین، حسین، حسین، حسین، حسین

بر زمین افتاد، لالۀ یاسم      شد جدا از تن، دست عباسم

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)

رفتی و بی تو، شد نصیب من     گریۀ زینب، خندۀ دشمن

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)

جام خالی در، دست طفلان است       چشمشان بر تو، سوی میدان است

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)

تا به خون خُفتی، در دل صحرا        زائرت گردید مادرم زهرا

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)

با کدامین دل، ای علمدارم       بی تو رو، سویِ خیمه ها آرم

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)

با کدامین دست، ای سراپا خون       آورم تیر از، دیده ات بیرون

یا ابوفاضل، یا ابو فاضل (2)