سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

دل های عرشیان همه در تاب و در تب است

اصلا بیا بمان که فقط روشنی دهی

خورشید من بدون تو هرروز من شب است

وقتی ز روی زین به زمین خوردی ای حسین

گفتم زمان خانه خرابی زینب است

یاایهالشهید ذبیح من القفا

رگ های گردنت چقدر نامرتب است

مانده ست به یادگار ز تشییع جنازه ات! 

بر روی پیکرت اثر سم مرکب است

می بینمت دوباره و از حال می روم

این دل ز درد و غصه و ماتم  لبالب است

شاعر: عليرضا خاكساري

هر چه من داد زدم ، باز صدايم نرسيد

قطره اي آب به اين خشكي نايم نرسيد

ضربه اي بر دهنم زد كه من آرام شوم

به خدا كر شده دشمن كه نوايم نرسيد

***

به خدا جا ندارد بدنش را نزنيد

نيزه ها را به ميان دهنش جا نزنيد

حرمت او كه شكستيد وليكن ديگر

جلوي مادر او بر دهنش پا نزنيد

قاتلت سر بريد وقتي كه

سينه ي نيزه خورده ات حس داشت

قاتلت رفت با سرت آمد

حنجر تو هنوز خس خس داشت

السلام علی الحسین


بر پیکر تو، حرامی پست نشست

در حین جدا کردن سر، مست نشست

با خون خدا، چه بی ادب تا کرده

تا آن دم آخر، که نفس هست نشست

........

در مقتل تو، سنگدلان رخنه زدند

با تیر کمان و نیزه و دشنه زدند

بر جسم مبارک عزیز زهرا

فریاد که اینان، همه بی وقفه زدند


شاعر:محمدمهدی عبدالهی

ای آفــتــاب، زخــم تنــت را شــمــاره نیست 
در کهکشان جسم تو غیر از ستــاره نیست 
مــارا بــه زخــم هـای تنت، ازسپــهر چشم 
غیر از سـتاره ریختن ای مـــاه، چاره نیست
ای آســمــانچــگــونـه تورادل زغم نسوخت
درســوگ مـهـــر،گردلت ازسنگ خاره نیست 
محــمـل ببســت ســوی عراق ازحجازوگفت
"درکــــارخیرحاجت هیـچاستخــــاره نیست"
جــان راسـپــرد دســت خدا، ناخـدای عشق 
جــزوصــل یــــــار، بحر وفا را کنــــــاره نیست
صــــــــائم عــروسبـــاور و انـــــدیشه‌ی تورا
غیــر از ولــای خون خدا، طوق و یاره نیست

از بسکه خورد بربدنش نیزه و خدنگ

شد پیکرش شکفته چو گلهای سرخ رنگ

از تیر غم چو ابر بهار آسمان گرفت

باران خون بگلشن او داد آب و رنگ

مردم به یک طرف بدنش داشت گردشی

تاچرخ بر نشانه زند تیر بیدرنگ

می جست راه ترک قفس مرغ جان او

تیر بلا ز بسکه نمود آشیانه ننگ

لبریز شد چو از بدنش چشمه­های خون

برگرد او بچید فلک ظالمانه سنگ

پوشیده شد عذار حسین از غبار خون

آئینه جمال خدائی گرفت زنگ

قرآنیان به پیکر قرآن کشیده تیغ

اسلامیان گرفته عجب شیوة فرنگ

دشمن در انتظار و مهیای غارت است

تاگوشوار و معجری آرد مگر به چنگ

بر شد حرم ز غلغلة وا محمدا

شد هم صدا بزینب غمدیده طبل جنگ

طبع حسان چگونه دهد شرح ماجرا

اینجا که پای فکر سبک سیر گشته لنگ

بیا که گریه کنم لحظه‌های آخر را
بخوان ز چشم ترم حال و روز خواهر را
دلم قرار ندارد بیا که تا دم صبح
بنالم از سر شب روضه‌های مادر را
پریده خواب رباب از خیال حرمله باز
گرفته است به چادر گلوی اصغر را
خدا کند که بمیرم در این شب و فردا
که روی نیزه نبینم سر برادر را
خدا کند که نبیند دو چشم مبهوتم
به زیر بوسه‌ی نیزه، تنی مطهّر را
خدا کند که نبینم به روی تشت طلا
جسارت نوک چوب و لبان پَرپَر را

گودال قتله گاه

از مقتلت آمد و دو دستش لرزید

کار تو تمام کرد و ملعون ترسید

وقتی که هلال نافع، علّت پرسید

گفتا ز حسین فاطمه، سر برّید

.................

در گوشه گودال، صدایی آمد

آوای دل انگیز خدایی آمد

زهرا به کنار بدن ثارالله

با ناله ز بهر سرجدایی آمد

شاعر:محمدمهدی عبدالهی

 سالار زينب حسين جان

اي عزيزم حبيبِ من جانم

من بديدم كشيد عبايت را

ديدم از دردِ خنجري كهنه

ميكشيدي به خاك پايت را

یا اباعبدالله الحسین

از حرم تا قتله گه، زینب صدایت کرده است

دست و پا وقتی زدی، زینب دعایت کرده است

ای گل در خون تپیده، بی کفن،بی پیرُهن

دخترت بر سر زده،خود را فدایت کرده است

شاعر:محمدمهدی عبدالهی