ابتا یا حسین (ع)

آسمان تیره تاریک و کدر بوددرآن دم/سحری داشت پر از غم/سحری مثل محرم/سحری تیره تر از هرشب تاریک/ وسیه تر زسیاهی/نه چراغی/نه شهابی و / نه ماهی!/درآن صحنه تاریک/ودرآن ظلمت یکدست!/ فقط سوسوی یک تکه ستاره/دل شب/چشم نواز همگان بود درعالم/

ودر این شب/شب تاریک تر ازشب/وز هردرد لبالب/به صفی میگذرنداز دل یک کوچه/کمی چند زاشراف/وزاعراف/خدایا چه خبر هست؟!/ که اینگونه شتابان!/نمایان!/به میان دوصف از فوج نگهبان/زگذر می گذرد/آه کجا؟/آه چرا؟/این دل شب/اول این صف/به کف دست کسی بودطلائی/طبقی /نقش و نگارین شده/زرین شده/هرچند که یک خلعت سرخ است/ به روی طبق اما/زدلش نورتلألوکند و/راه شود روشن و/اینان زگذرها گذرند/آه کجا؟ آه چرا این دل شب؟/کیست خدا؟/در کف این مرد مگر پیک سفیری ست؟/مگرمقصدشان شخص امیری ست؟/مگر موسم مهمانی پیری ست؟/همه غرق تکلم/پی دیداروملاقات/شتابان و پریشان و نمایان/به گذر میگذرند/آه چرا؟/هست در این راه/دراین لحظه بی گاه/که حیران شده/ بی خود شده/همه ی ارض و سماء را/

کمی صبرکن ای دل.../بشنو صوت ضعیفی/وببین گریه ی بی جوهری و/هق هقی از دور/جگرسوز/دراین لحظه ی جانسوز/زندچنگ به سینه/به گمانم که شبیه است/به آن گریه بانوی مدینه/کمی صبر.../کمی صبر.../ببین مقصد آن فوج/به ویرانه این شام خراب است/ببین گریه این بزم پرآب است/که غرق تب و تاب است/پراز شمع مذاب است/طبق آمدویرانه پراز نور شدو/تور شدو/وای ببین دخترکی را/که به زانو و به سختی/به سویش رود و/دست به زمین می کشد و/خیز جلو می بردو/ناله کنان/مویه کنان/سینه زنان/محشری انداخته درآن دل ویرانه/کشیدند از آن پرده و/ناگاه سری گشت هویدا/چه زیبا و دل آرا!؟/ سری سرخ!/سری زخمی و صد غم/

کجا بودی عزیزم؟که در این گوشه ی پرغم/به سراغم زسفر آمدی و/باز زدی سر به یتیمی / بنشین برسر این دامن خاکی/که بگیرم زسرت خاک و /بشویم زرخت خون و/اگر دست مرا یار شود/شانه زنم بر سر مویت/زنم بوسه گلویت/همه زخمم/ همه دردم/چه کنم با مژه هایت؟/چه کنم با ترک روی لبانت؟/شده ام فاتحه خوانت/بگشا چشم دهم باز نشانت/رخ مادر/رخ زهرا/سروپایی که شد از غصه کمانت/

راستی مادرت آمد به کنارم/به همان شب که من از تب/زتو و غافله جا ماندم و/افتادم از آن ناقه زمین/خسته ترین/با خس و با خار عجین/آمد وبوسید رخم/زد به سختی/به دستی که کبودیش عیان بود/ازآن زد نفسی شانه به گیسویم و/شدگرم دو چشمم/ ولی از خواب پریدم/ ودیدم که ندیدی که چه دیدم؟!/زجر بود و من تنها/دل صحرا/بی نفس و با تن مجروح بریدم.../ که بریدم.../ که بریدم.../

حال سنگین شده گوشم/شده کم سوی دو چشمم/بنگر باز به رویم/که بگویم/ به کجا رفته عمویم؟/دست را رنجه مکن/تا که زنی شانه به مویم/

نه غذایی و / نه آبی/ ولی هرچه بخواهی زده اند زخم زبان

ابتا یا حسین (ع)

آنقدر نشستم دم در برگردد

آنقدر نشستم که پدر برگردد

دیروز نگفتم به کسی مویم سوخت

گفتم بگذار از سفر برگردد

ابتا یا حسین (ع)

آنقدر نشستم دم در برگردد

آنقدر نشستم که پدر برگردد

دیروز نگفتم به کسی مویم سوخت

گفتم بگذار از سفر برگردد

گوش کن تا حرفهایم را بگویم بیشتر

گیسوان غرق خونت را ببویم بیشتر

در بیابان بودم و ترسیده بودم بارها

هر قدر از پشت سر از روبرویم بیشتر

هر قدر از دست تازیانه اش کردم فرار

آن سیاهی باز می آمد به سویم بیشتر

هر چه کمتر گریه کردم هر چه کمتر گم شدم

هی تبسم کرد و زد سیلی به رویم بیشتر

از همان لحظه که دیدم خیمه ها آتش گرفت

با همه قهرم ولیکن با عمویم بیشتر

من به خود گفتم میاید بچه ها گفتند نه

ریخت از عباس آنجا آبرویم بیشتر

من نمی دانم ولیکن عمه می داند چرا

چرک کرده زخم گوشم از گلویم بیشتر

روی تو یاد خسوف قمر انداخت مرا

از نفس های کم و مختصر انداخت مرا

خواستم اوج بگیرم به کنار لب تو

بی رمق بودن این بال و پر انداخت مرا

گذر از کوچه و بازار برایم بد شد

دختر حرمله آنجا نظر انداخت مرا

ظالمی که به گمانش پدرش را کشتم

آنقدر زد که پدر ازکمر انداخت مرا

عزم خود جمع نمودم که ببوسم لب تو

پنجه ی پیرزنی دردسر انداخت مرا

آنقدر لاغرم و ضعف نمودم که نسیم

از روی ناقه ی عریان،پدر انداخت مرا

می شد ای کاش که از عمه حیا می کردند

بالاخص زجر که از پشت سر انداخت مرا

دل خورشید به حال من و زینب می سوخت 
تو خبر دار شدی دخترت از تب می سوخت

امشب چه خوب سر زدی از آشیانه ای 
کانجا فتاده مرغک بی آب و دانه ای 
از اهل بیت خویش به ویران عجب مکن 
جز این غریب خانه نداریم خانه ای 
ای یوسف عزیز سرت را خریده ام 
با اشک دانه دانه و آه شبانه ای 
من با سرت معامله جان و دل کنم 
ای سر که در معامله با حق یگانه ای 
آمد به ناله دامن وصلت به دست من 
زیرا نبود بهتر ازینم بهانه ای 
تا امشب ای پدر که به دیدارم آمدی 
من را نبود غیر نوایت ترانه ای 
زحمت کشیده ای به سراغ من آمدی 
ای سر که سرّ مرحمت جاودانه ای 
فُلک نجات بهر نجات من آمدی 
در ورطه ای که غم رسد از هر کرانه ای 
طاقت نداشتم که بگیرم سرت به بر 
کز من نمانده غیر سری بار شانه ای 
زان روی خم شدم پی بوسیدن رُخت 
این است حال کودک آتش به لانه ای 
از بس مرا زدند تنم درد می کند 
بر عضو عضو من بود از آن نشانه ای 
هر کس به هر چه داشت کتک زد مرا پدر 
ای کاش تا که بود فقط تازیانه ای 
آن شب که می سُرود "مؤید" رثای من 
با خویش داشت زمزمة عاشقانه ای

آن شب رقیه فهمید بابا دو بخش دارد
بخشی به روی نیزه بخشی میان صحرا...

پایش ز دست آبله آزار می کشد
از احتیاط دست به دیوار می کشد
درگوشه ی خرابه کنار فرشته ها
"با ناخنی شکسته ز پا خار می کشد"
دارد به یاد مجلس نامحرمان صبح
بر روی خاک عکس علمدار می کشد
او هرچه میکشد به خدای یتیم ها
از چشم های مردم بازار می کشد
گیرم برای خانه اتان هم کنیز شد
آیا ز پرشکسته کسی کار می کشد؟
چشمش مگر خدای نکرده چه دیده است؟
نقشی که میکشد همه را تار می کشد
لب های بی تحرک او با چه زحمتی
خود را به سمت کنج لب یار می کشد

تو میان طشت جاخوش کرده ای بابا - ولی

من برای دیدنت بالا و پایین می پرم

من تقلا کردن ام بی فایده ست پاشو ببین

حال دیگر گشته ام مانند زهرا مادرم

یاد داری آمدم من پابه پای نیزه ات ؟؟

یاد داری تو کبودی های روی پیکرم ؟؟

هرچه من اصرار کردم تازیانه می زدند

ناگزیر از چادر عمه گرفتم بر سرم

در میان کوچه و بازار شهر شام بود

بر سرش میکرد طفلی شاد و خندان معجرم

هرچه بوده مطرب و رقاصه اینجا آمده

شادمانی میکنند در پیش چشمان ترم

در میان بزم عیش و نوش جای تو نبود

خیزران- دندان تو - هرگز نمیشد باورم

بی حیایی داد میزد با اجازه یا امیر

باخودم آن دختر شیرین زبان را می برم

***

خوب شد صورت ماهش هدف سنگ نبود

خوب شد بر سر پیراهن او جنگ نبود

نیمه شب عمه اش آرام بگفتا نجمه

خوب شد حلقه ی دامادی او تنگ نبود

***

بر پیکر پاره پاره ات سر هم نیست

پیراهن دست باف مادر هم نیست

بردند به یغما همه را - می بینی؟

روی سر ناموس تو معجر هم نیست

***

همین که بر گلویت خنجر آورد

دمار از روزگار من در آورد

پس از تو نوبت من بود انگار

چرا که دست سوی معجر آورد

***

...بد دهان است عدو آقاجان

چقدر زخم زبانت زده اند

تا ببندند مسیر نفست

نیزه ای سقف دهانت زده اند ...

***

در عرش خدا به خلقتش می بالید

در فرش ملک ز غربتش می نالید

حیوان صفتی زوزه کشان در مقتل

باپادهنش به خاک و خون می مالید

رد پاي زجر دور خيمه ها پيدا شده

دخترم او با كسي شوخي ندارد ميزند

عليرضا خاكساري