دشت و شب و طفل نابَلد ،واويلا

گر زجر حرامي برسَد ،واويلا

از صاحب روضه معذرت مي خواهم

پهلوي رقیه و لگد ،واويلا

سیدمجتبی شجاع

سرت به دامن این شاهزاده افتاده
به دست پیر خرابات باده افتاده

کنون که نوبت من شد پدر دو دستانم
کنار راس تو بی استفاده افتاده

بیا سوال مکن گوشواره ام چه شده
خیال کن که شبی بین جاده افتاده

بگو ترک ترک زخم صورتت از چیست ؟
مگو به من که کمی خط ساده افتاده

ز چرخ شکوه کنم...چون به ساربان گفتم :
که زیر پای سواره پیاده افتاده

جواب داد : که ساکت شو خارجی ! به رخم
ببین که نقش دو دست گشاده افتاده

شبیه مادرت اول شهیده ام بابا ؟
گمان کنم به دل خانواده افتاده

يا حضرت رقيه (س)

بابا سرم تنم کمرم پهلویم پرم

یکی دوتا که نیست کبودی پیکرم

بیش از همین مخواه وگرنه به جان تو

باید همین کنار تو تا صبح بشمرم

از تو چه مانده است؟ بگویم "که ای پدر"

از من چه مانده است؟ بگویی" که دخترم"

اندازه ي لب تو لبم شد ترک ترک

اندازه ي سر تو گرفتار شد سرم

از تو نمانده است به جز عکس مبهمت

از من نمانده است به جز عکس مادرم

از تو سوال میکنم انگشترت کجاست؟

كه تو سوال میکنی از حال معجرم

دیدم چگونه سرت را به طشت زد

حق میدهی بمیرم و طاقت نیاورم

مرد کنیز زاده ای از ما کنیز خواست

بیچاره خواهر تو و بیچاره خواهرم

مرهم به درد اين همه زخمي نميخورد

بابا سرم تنم كمرم پهلويم پرم

(علي اكبر لطيفيان)

زبان حال حضرت رقيه سلام الله عليها

پدر من، پسر فاطمه، مهمان من است
عمه، مهمان نه که جان من و جانان من است
کنج ویرانه شام و سرخونین پدر
آسمان در عجب از این سر و سامان من است
از بهشت آمده آقای جوانان بهشت
یوسف فاطمه در کلبه احزان من است
اوست موسای من و غمکده ام وادی طور
آتش نخله طور از دل سوزان من است
یاد باد آنکه شب و روز، مرا می بوسید
اینکه امشب سر او زینت دامان من است
گر لبش سوخته از تشنگی و سوز جگر
به خدا سوخته تر از لب او، جان من است
می زنم بر لب او بوسه که الفت زقدیم
بین این لعل لب و دیده گریان من است
بر دل و جان مؤید شرری زد غم من
که پس از دیر زمان باز غزل خوان من است

از آن زمان که سر راه درد وا شده ام

به فیض زخم عظیم تو مبتلا شده ام

میان این همه آشوب نیزه و شمشیر

مرا ببخش اگر مثل لاله وا شده ام

مرا ز پنجره ی نعلها نگاه کنید

که زیر مرکب این مردم آسیا شده ام

به خاک خیمه گه آرام ژهن سازیدم

مرا که زیر سم اسب نخ نما شده ام

نماز صبح بخوانید بر جناره ی من

که از سپیده دمش دست بر دعا شده ام

دوباره پلك خسته ی تري به خواب مي رود

توان ندارد او ولي چه با شتاب مي رود

نگاه كن به فاطمي ترين اسير قافله

كه مثل عكس سوخته ميان قاب مي رود

آبله پشت آبله نمي رسد به قافله

ز نيزه بوسه اي رسد پا به ركاب مي رود

لباس هاي كوچكش دگر به او نمي خورد

كه ثانيه به ثانيه چو شمع آب مي شود

گل بنفش را ببين به صورت بنفشه اي

كه زير بار چشم ها از او گلاب مي رود

شام سياه شام را به شاميان سياه كرد

همين كه هفت پشت او به آفتاب مي رود

دفتر قصه ي غمش چه زود بسته مي شود

ببين فقط سه صفحه ازمتن كتاب مي رود

مثل قدیم آمده ای باز در برم

با بوی سیب گیسوی خود در برابرم

مثل قدیم آمدی امّا نمی شود

تا سوی دامنت بِدوم پر در آورم

این چشم وانمی شود اما تو باز کن

سیرم ببین و بعد بگو وای مادرم

دستی برای شانه زدن نیست با تو و

زلفی برای شانه زدن نیست در سرم

من را ببر کنار عمویم که حس کنم

بر روی شانه های بلندش کبوترم

باید مرا شبیه خودت بوریا کنی

از بسکه زخم خورده ام از بس که پرپرم

السلام علیک یا عطشان

چه بلایی سر لبت آمد!؟

تا من و تو به وصل هم برسیم

جان به لبهای زینبت آمد

زینت شانه های پیغمبر

السلام علیک یا مظلوم

چقدر چهره ات شکسته شده !

السلام و علیک یا مغموم

با تو قهرم ! پدر کجا بودی؟

بی من و خواهرت کجا رفتی!؟

دلخورم از تو ؛عصر عاشورا

بی خداحافظی چرا رفتی؟

سر عباس تا سر نی رفت

خیمه ها گر گرفت ، بلوا شد

تا که دیدند بی علمداریم

سر یک گوشواره دعوا شد

من غرورم جریحه دار شده

شاکی از دست ساربان هستم

کعبه نی ها مدام می گویند

دست و پا گیر کاروان هستم

سر بازاردیدنی بودیم !

دید زلفت که ما پریشانیم

عمه ام داد می زد ای مردم

به پیمبر قسم مسلمانیم

معجرم را سر کسی دیدم

چادرم را سر یکی دیگر

با عبایت نماز می خواند

مشرکی پشت مشرکی دیگر

دختر حرمله چه مغرور است !

بر سر بام دف تکان می داد

او خبر داشت که یتیم شدم

پدرش را به من نشان می داد

کاش قرآن پدر نمی خواندی!

خیزران از لب تو ، دلخور شد

اولین ضربه را که زد ؛ دیدم

چوب خط صبوریم پر شد 
 

عمه با من نبود ، می مردم

پای طشت طلا نجاتم داد

نه فقط شام ، کربلا ، کوفه

خواهرا بارها نجاتم داد

بالهای شکسته ای دارم

پر زدن با تو کاش راهی داشت

شام ویران به جای ویرانه

گاش گودال قتلگاهی داشت

علقمه ، مشک ، ساقی و اصغر

شده سر مشق گریه هام پدر

بردن من به نفع زینب توست

درد سر را ببر زشام پدر

شاعر : وحید قاسمی

يا بنت الحسين (س)

تا گوشواره را کشید دو چشمم سیاه رفت

بابا ز دخترت به خدا اشک و آه رفت

یا اسب بود...یا یکی از دشمنان تو

از روی پیکرم که زمین خورد راه رفت

                      ***

یک لحظه دید عمه مرا ، اشکباره شد

داغ مدینه در دل زارش دوباره شد

نامرد سیلی اش دو هدف داشت همزمان

هم گوشواره رفت، هم گوش پاره شد

  (مهدی صفی یاری

يا حضرت رقيه(س)

حاتم که ز جود شهرتی پیدا کرد

تا بر تو رسید سفره اش را تا کرد

قربان دو دست کوچکت بی بی جان

کز خلق گره های بزرگی وا کرد

(شاعرش را نميشناسم)