مهدی صفی یاری

حضرت رقیه(س)-شهادت

آه پدر جان جگرم سوخته

خاطره های سفرم سوخته

تار اگر دیدمت امشب ببخش

گوشه ای از پلک ترم سوخته

از تو ندیدم بجز این سر ولی

من همه ی بال و پرم سوخته

قول بده عمه نفهمد ولی

هم سر و پا و کمرم سوخته

آمدی از راه رسیدن بخیر

از سر تو با خبرم ...سوخته

خانۀ خولی چه خبر از تنور؟

من که شنیدم جگرم سوخته

غصه نخور، سوخته هم خوشگلی

مثل خودت موی سرم سوخته

شانه به مویم بزنم ریخته

صورت مثل قمرم سوخته

دختر زهرا شده ات دیدنی است

کم شده ام ، بیشترم سوخته

پلک بزن عمه نگاهت کند

غصۀ این یک نفرم سوخته...

وقتی که پدر سه ساله اش را می دید

هفتاد و دو سر به روی نی می لرزید

 شلاق و شب و تاول سرخ پایش...

 تنها به خدا فقط خدا می فهمید...

شاعر: اقبال نوری

اینها کجا پدر ز سر تو حیا کنند؟

بابا چه کرده ای که چنین با تو تا کنند؟

اصلا برای چه عصبانی ست حرمله

زجر و سنان چرا به تو چپ چپ نگا کنند؟

اینها به فکر دست شکسته که نیستند

با مشت و با لگد سر من سر و صدا کنند

این شمر و زجر هی سر من داد میکشند

هی میزنند و عقده دل از تو وا کنند

باور بکن که عمه سپر شد برای من

چیزی نمانده بود سرش را جدا کنند

آقاهه تا مرا بزند خنده میکند

اینها فقط برای زدن خنده ها کنند

....

بابا دلم گرفته بگو تا برای من

یک روضه از سر علی اصغر به پا کنند

***

آنقدر موی دخترکت را کشیده که...

آمد طبیب،گفت که او زجرکش شده

 شاعر: جواد ديندار

خواهم امشب همچو عمه راز دل افشا کنم

کاف و هاء و یاء و عین و صاد را معنا کنم

کاف من کرب و بلا و کربلایم شهر شام

نیمه شب ویرانه را چون عصر عاشورا کنم

آنقدر گیسو پریشان می کنم تا عاقبت

خون پامال تو ای خون خدا احیاء کنم

گر چهل سال است اینجا سبِّ جدم می کنند

یک شبِ با ناله ام این قوم را رسوا کنم

من چو مادر، احتجاجم احتجاج گریه است

من در این ره اقتدا بر مادرم زهرا کنم

هاء من از هیئت خلقت حکایت می کند

وای بر آنکس که از او کج نگاهم را کنم

یک زنا زاده بریده گر سرت بابا حسین

یاء تفسیرم سخن از حضرت یحیی کنم

چون که دیدم نیست تفسیری به عین غیر از عطش

نذر کردم تشنه لب جانم به تو اهدا کنم

در بیان آخرین حرفم دگر لالم پدر

حال صاد خطبه ام را با عمل معنا کنم

صاد قتل صبر باشد جمله آثارش نگر

صبر کن تا معجرم آرام از سر وا کنم

صورت نیلیّ و گوش و ریشۀ مویم ببین

رخصتی ده تا سخن از ساقهای پا کنم

اولین کودک که بی حائل لگد خورده منم

نیمه نیمه آه را از سینه ام بالا کنم

زجر (لع)  می زد سیلی ام هر لحظه ای می خواستم

تا به یادت نام زیبای تو را نجوا کنم

بارها با قصد جانم گردنم را می گرفت

جان به کف قسمت بر این شد تا تو را پیدا کنم

زیر هر ضرب لگد گفتم: عمو عباس کو؟

گوشوارم گم شده یاری کند پیدا کنم

او سواره من پیاده هر دو پا پُر آبله

شکوه از خار مغیلانِ دل صحرا کنم

نیمی از ره را به گیسویی پریشان آمدم

بعد از آن از دردِ سر شب تا سحر نجوا کنم

یا سیدتی یا رقیه مددی

از بس شکستنی شدی ای شیشه بلور

قدری بخواب و این بدنت را تکان مده

خواهی که خارها نرود در تنت فرو

آرام باش و پیرهنت را تکان مده

می بینی ای عزیز که نازت نمی کشند

پس این لبان خوش سخنت را تکان مده

دندان شیری تو به یک بوسه بسته است

با زحمت اینقدر دهنت را تکان مده

.............................................

با آه آه تو بدنم تیر می کشد

از بس تنت شبیه تن مادرم شده

می پاشد از لبان تو خون لخته هر نفس

زان نیمه شب چه خاکی مگر بر سرم شده

ای دخترم هنوز سرت درد می کند

آیینه نگاهِ تو چشم ترم شده

از گیسوان سوختۀ بین مشت زجر

هر آنچه گفته ای به خدا باورم شده

...............................................

از لحظه ای که حرف کنیز آمده وسط

خوابش نمی برد ز غم و ترس خواهرت

در این میانه جای ابالفضل خالی است

تا پس بگیرد از عدوی پست معجرت

در شهر مسلمین نشود دفن خارجی

لرزه فتاده بر دل ترسان مادرت

پیغام داده اند اهالی شهر شام

بیرون کشند از دل هر خاک پیکرت

 شاعر: قاسم نعمتي

     يا حضرت رقيه(س)

در سن سه سالگی ز جان سیر شدم

از پای پُر از آبله دلگیر شدم

از بسکه مزاحمت فراهم کردم

شرمنده ام عمه دست و پا گیر شدم

گفتی که پدر مسافرت رفته و من

صد بار دگر دوباره پیگیر شدم

من بی تو چگونه از زمین برخیزم

باید کمکم کنی ٬ زمین گیر شدم

یک موی سیاه بین گیسویم نیست

سنی نگذشته از من و پیر شدم

از نَسل علی بودنِ من باعث شد

در طیِّ سفر بسته به زنجیر شدم

(سعيد خرازي)

لجبازی

یا سواره می رسید بال و پرم را می گرفت

یا پیاده می رسید دور و برم را می گرفت

سوزش موی سرم بابا طبیعی گشته است

میرسید از پشت سر موی سرم را می گرفت

از سر لج بازی اش... تا گریه ام در آورد

گاه پس میداد و گاهی - چادرم را - می گرفت

محض سوغاتی برای دخترش با یک تشر

هم النگوها و هم انگشترم را می گرفت

در نمی آورد ز گوشم گوشواره ، می کشید

آنقدر که خون تمام معجرم را می گرفت

آن لگدهایی که میزد می نشست برصورتم

قدرت بینایی چشم ترم را می گرفت

شعر حضرت رقیه(س)_ جواد قدوسی

من از این رنج و بلا جان میدهم

از مصیبت ها خدا جان میدهم

تو که رفتی اشک در چشمم نشست

چون شدم از تو جدا جان میدهم

عمه بالای بلندی داد زد

تا که گرید بر شما جان میدهم

یک نفر انگشت و انگشتر ربود

رفت چون غارت ردا جان میدهم

تا که راس خونی و زخمی تو

دیده ام بر نیزه ها جان میدهم

زیر مشت و ضربه پای عدو

عمه جایم شد فدا جان میدهم

خنده ها کردند دخترهای شام

گفته اند هستی گدا جان میدهم

از سر شب من که دلتنگت شدم

گفته ام بابا بیا جان میدهم

بار دیگر چون تو را من دیده ام

نذر من گشته ادا جان میدهم

تو حلالم کن مرا ای عمه جان

در خرابه جا به جا جان میدهم

کمک…کمک ذکر دل بد حالمه

فرار…فرار میگن که زجر دنبالمه

کتک….کتک من که فقط سه سالمه...

اشعار شب سوم –  سید محمد جوادی

خرابه است و شب و سينه اي كه پُر درد است

به عكس روز گذشته هوا عجب سرد است

ستاره ها همه از حال من خبر دارند

به قلب كوچك من آسماني از درد است

گل بهشت حسينم ز بس نخوردم آب

خزان به ديدنم آمد كه چهره ام زرد است

به پيش ضربت دشمن سپر برايم شد

قسم به جان عمويم كه عمه ام مرد است

نسيم مي وزد و صورتم چه ميسوزد

خدا كند كه بميرد سرم چه آورده است

دلتنگی

 امشب سری به گوشه ی ویرانه می زنی ؟

گاهی دراین سکوت اسیرانه می زنی ؟

ای روشنای دیده ی دلهای تیره بخت

امشب سری به خانه ی پروانه می زنی

یک لحظه تاغریب دلم حس می کند تو را

دستی دراین غروب غریبانه می زنی

درموج گریه ازنفس افتاد دخترت

با دست مرگ یک دونفس چانه می زنی

گیسوی کودکانه ام آشفته وقت مرگ

موی مرا برای سفرشانه می زنی ؟

بابا! دلم برای تو یک ذره شد بگو

سر می زنی به دخترخود یا نمی زنی ؟

خلیل عمرانی