ولی الله کلامی زنجانی

حضرت رقیه(س)-مدح و شهادت

من به یزید چیره ام کو به هنر نظیره ام

جلوه ای صبح روشنم کوکب شام تیره ام

قبر مطهرم هنوز عطر بقیع می دهد

من گل یاس زینبم فاطمۀ صغیره ام

محمد سهرابی

حضرت رقیه(س)-شهادت

باید برای خود بصری دست و پا کنم

بر دیدنت ره نظری دست و پا کنم

یک ذرّه بود و آن هم از آن حادثات ریخت

باید برای خود جگری دست و پا کنم

با سنگ های ریز و درشت زمین نشد

تا جای خواب مختصری دست و پا کنم

گفتی که شام وصل چو مویت بلند باد

باید موی بلندتری دست و پا کنم

بیعت نکرده بود به دستم حنا هنوز

شد قسمتم ز خون اثری دست و پا کنم

چون رنگ روی خود بپرم تا سر فلک

مثل عمو چو بال و پری دست و پا کنم

پیراهنی بس است برای مسافرت

بی معنی است دردسری دست و پا کنم

مهدی مردانی

حضرت رقیه(س)-شهادت

خورشید به خون نشسته و ای وای اگر شب برسه

نوبت آوارگی و غربت زینب برسه

کوفه ببین مهموناتو زار و زمین گیر میارن

چه رسمیه که مهمونو تو غل و زنجیر میارن

بگو مگه برای دل راهی به غیر ناله هست

وقتی میون اسرا یه دختر سه ساله هست

یه دختر سه ساله که نشسته رو خاک زمین

خون داره گریه می کنه با دوتا چشم نازنین

همش می گه به عمه که من بی بابا خواب نمی خوام

فقط بگو عموم بیاد من که دیگه آب نمی خوام

سرو می گیره تو بغل میزاره روی زانو هاش

با سرِ خونیِ باباش حرف می زنه یواش یواش

سلام بابای خشگلم الهی قربونت برم

من گریه کردم اما تو دست نکشیدی رو سرم

یه عمر رو زانوهای تو نشسته بودم نازنین

واسه یه دفعه هم شده تو روی زانوهام بشین

می خوام باهات حرف بزنم حسابی درد و دل کنم

اشک از چشام اونقد بیاد تا این خاک ها رو گل کنم

دشمنا با خندهاشون به قلب عمه نیش زدن

بابایی بعد رفتنت خیمه ها رو آتیش زدن

ببین بابا صورتمو از سیلی سوخته دود شده

پهلوی مادر تو هم همین جوری کبود شده

تو چشمای عمه ببین انگاری بارون اومده

بابایی قربونت برم لبات چرا خون اومده

واسه همیشه انگاری چشماشو بسته دخترک

شاید تو خواب رو زانوی بابا نشسته دخترک 

محمد فردوسی

حضرت رقیه(س)-شهادت

آن قدَر آه کشیدم جگرم زخم شده

چِقَدَر گریه؟! دگر چشم ترم زخم شده

زخم لب های تو نگذاشت که بوسه بزنم

علّتش چیست؟ چرا ای پدرم زخم شده؟!

وجه تشبیه من و تو چه قدر بسیار است!

هر کجای بدنم می نگرم زخم شده

قصّه ی ناقه و آن نیمه ی شب یادت هست؟

به زمین خوردم و دیدی کمرم زخم شده

جان زهرا به موی سوخته ام دقّت کن

جای این چند موی مختصرم زخم شده

جز تو با هیچ کسی حرف خصوصی نزدم

سینه ای که شده هر جا سپرم زخم شده

زجر هم مثل مغیره چه قدَر بد می زد!!!

زیر شلّاق و لگد بال و پرم زخم شده

غلامرضا سازگار

حضرت رقیه(س)-شهادت

آمدی بابا، ببین مشتاق دیدارم هنوز

خلق خوابیدند و من از هجر بیدارم هنوز

بارها جان دادم از هجرت وفایم را ببین

 باز در هنگام وصلت جان به لب دارم هنوز

شمر، سیلی بر رخم زد تا نگویم نام تو

 لیک باشد نام نیکوی تو گفتارم هنوز

یکشب از اشتر فتادم بس که زجرم زجر داد

مدتی زین ماجرا بگذشته بیمارم هنوز

عمه ام زینب ز مادر مهربانتر با منست

می دهد شب ها تسلّی بر دل زارم هنوز

گر چه از بی طاقتی بنشسته می خواند نماز

با چنین احوال می باشد پرستارم هنوز

گل چو شد روئیده دیگر همنشین خار نیست

 من شدم پرپر ولی آزرده از خارم هنوز

این شنیدم تشنه لب رفتی سفر بابا ببین

 آب دارم بر تو در چشم گهر بارم هنوز

«سازگارا» فخر کن، برگوی تا پایان عمر

 من مصیبت خوان برای آل اطهارم هنوز

علی انسانی

حضرت رقیه(س)-شهادت

آمدی با رأس خونین ای پدر

 لاله ای در دست گلچین ای پدر

خیر مقدم دیدن ماه رُخت

 بر دلم بخشیده تسکین ای پدر

می شود با چلچراغ اشک من

 امشب این ویرانه تزیین ای پدر

اشک سرخ و چهره زرد، و تن سیاه

 سفره ام گردیده رنگین ای پدر

از غمت هر شب نخفتم تا سحر

شاهد من بود پروین ای پدر

من گل نشکفته، پرپر گشته ام

وای از بیداد گلچین ای پدر

هر چه تلخی دیده ام از راه شام

 شور عشقت کرده شیرین ای پدر

رونمای روی تو جان می دهم

چون مرا نَبْوَد به از این، ای پدر

محسن حنیفی

حضرت رقیه(س)-شهادت

به دامنم ببرد رشک، آسمان بابا!

 به ماه تا که تو را می دهم نشان بابا!

تو بعد نیزه و طشت و تنور و خورجین ها

 شدی به کودک ویرانه میهمان بابا!

کلافه کرده مرا این خرابۀ تاریک

 کلافه کرده مرا درد استخوان بابا!

هراس دارم از این کوچه های نامحرم

 ز بس که طعنه شنیدم از این و آن بابا!

خرابه تکیه و منبر شده است دامانم

 گلوی تشنه و زخم تو روضه خوان بابا!

تو زخم روی لبت خورد و من سر جگرم

 ز بس که زد به لبت چوب خیزران بابا!

تو را به گودی مقتل کشیده اند و مرا

 کسی به سمت خرابه کشان کشان بابا!

کشید زلف تو را مشت شمر در گودال

 کشید موی مرا دست ساربان بابا!

سید محمد علی ریاضی یزدی

حضرت رقیه(س)-مدح و شهادت

من غنچۀ نشکفته بستان حسینم

من نوگل پرپر به گلستان حسینم

پژمرده گلی ریخته از گلبن زهرا

 من طفل نوآموز دبستان حسینم

من کودک معصومم و مظلوم رقیه

از جسم حسینم من و وز جان حسینم

یک آه جگر سوز ز سوز دل زینب

 یک قطرۀ اشک از بُن مژگان حسینم

من گنج نهان در دل ویرانۀ شامم

من شمع شب افروز شبستان حسینم

آن شب که به دیدار من آمد به خرابه

 وقتی پدرم دید پریشان حسینم

همراه سر خویش مرا پای به پا بود

تا جنّت فردوس به دامان حسینم

جان بر سر سودای غمش دادم و شادم

کامروز حسین از من و من زانِ حسینم

قربانی حق شد پدرم شاه شهیدان

 فخر من از آن ست که قربان حسینم

روشن کن این شام سیاهم که شعاعی

 از روی چو خورشید درخشان حسینم

بر پادشهان فخر از آن کرد «ریاضی»

 کز لطف خدا بندۀ احسان حسینم

علی اکبر خوشدل

حضرت رقیه(س)-شهادت

مُرد در ویرانه و ویرانه را آباد کرد

 دید بس بیداد و بر پا رسم عدل و داد کرد

مرگ این دُخت سه ساله شامیان و شام را

 با خبر از راه حق، چون خطبۀ سجاد کرد

کس نبود در شام آگه از علی و از حسین

مکتب آل علی با مرگ خود ایجاد کرد

در دل شب شد سر شه شمع و او پروانه اش

شور عشقش سوخت هم خاکسترش بر باد رفت

بود رأس شه گل و او بلبل و آن سرخ گل

بلبل بشکسته پر را از قفس آزاد کرد

هدیه کس از بهر دختر می فرستد رأس باب؟

آل سفیان خوب اولاد علی را شاد کرد

کرد کار خون بابش، اشک آن طفل یتیم

 واژگون بر فرق دشمن کاخ استبداد کرد

بهر غسلش حاجت آبی نبود غسّاله را

 چون ز اشک زینب و کلثوم استمداد کرد

برد او جای کفن رخت اسیری زیر خاک

 بین وفاداری او کز بی کفن ها یاد کرد

آهنین بندی که با خود برد همره زیر خاک

 در فنای خصم، کار پتکی از پولاد کرد

در رثایت ای سه ساله دختر شاه شهید

 «خوشدل» از سوز جگر این ناله و فریاد کرد

حبیب الله چایچیان(حسان)

حضرت رقیه(س)-شهادت

تا شعلۀ هجران تو خاموش کنم

بر آتش دل ز صبر، سرپوش کنم

بسیار بکوشیدم و نتوانستم

یک لحظه غم تو را فراموش کنم

ای کاش، دمی دهد امانم این اشک

تا نقش تو را به دیده منقوش کنم

آخر چه شود، شبی به خوابم آیی

تا جام محبت تو را نوش کنم

بنشینی و در برت، مرا بنشانی

تا زمزمۀ نوازشت گوش کنم

گر بار دگر مرا در آغوش کشی

صد بوسه بر آن دست و بر و دوش کنم

سجادۀ تو، که می‌دهد بوی تو را

برگیرم و بوسم و در آغوش کنم

چون درد فراق تو، ز حد درگذرد

زین عطر تو قلب خویش، مدهوش کنم

از حملۀ غارت به دلم آتش هاست

این داغ، عیان، ز لاله ای گوش کنم

گویند به من، یتیمِ غارت زده ام

زآن چشمۀ چشم خویش پر جوش کنم

دیگر اگر ای پدر نخواهی برگشت

برخیزم و پیکرم سیه پوش کنم؟

این داغ حسین، جاودان است «حسان»

هرگز نتوان به اشک، خاموش کنم