اشعار شب سوم – کاظم بهمنی

سند مقاتل

دختر لحظه ی غم بغض مرا می ماند

گرچه خود می شکند ناله رها می ماند

دختر لحظه ی غم «ساعت» عمرش خالیست

زود می ریزد و یک کوه بلا می ماند

دختر لحظه ی غم لحظه ی بعدش مرگ است

آن زمانی که فقط خاطره ها می ماند

شبی از قافله جا ماند و به مادر پیوست

به پدر می رسد و قافله جا می ماند

بعد او چون همه از یاد غمش ترسیدند

از مقاتل سندش گاه جدا می ماند

دختر لحظه ی غم این غزل کوچک و ناب

برگی از دفتر شعر است که تا می ماند

طرز عاشق شدنش را به کسی یاد نداد

دهن عشق از این حادثه وا می ماند

کاظم بهمنی

اشعار شب سوم – رضا جعفری

بعد از سلام و تعارف وعرض ارادتی

تو محشری تو حرف نداری قیامتی

اینجا که نیست هیچ ملالی بدون تو

غیر از نفس کشیدن رنج سلامتی

روز خوشی نداشتم و سخت خسته ام

این لحظه هم بدست نیامد براحتی

تو غیرتت اجازه نمی داد بین جمع

بر دامنم بخوابی و من هم خجالتی

حالا که وقت هست برای سبک شدن

بابا،مزاحمم شده این درد لعنتی

پس من کجا برای شما درد دل کنم

اینجا خرابه است،نه مسجد، نه هیئتی

اینجا که صبح از افق شام می دمد

خورشید بی تشعشعی و بی هویتی

این چند روزه دائما اینجا نزول داشت

بارانی از کبودی گل های صورتی

از دامن مؤنثشان رقص میچکید

در مردم مذکرشان نیست غیرتی

امشب که جلوه های تورا میهمان شدم

دعوت شدم به صرف غذاهای حضرتی

امشب شب وصال خدا و رقیه است

بابا تو هم به دیدن این عشق دعوتی

رضا جعفری

اشعار شب سوم

آنقدر ازدل ناله بی پروا کشیدم

آخر سرت را نیمه شب اینجا کشیدم

تا شام هرمنزل شما را می شناسند

ازبس که روی خاک عکست را کشیدم

پیشانی و پلک و لب و گونه همه زخم

با این همه عکس تو را زیبا کشیدم

هر بار که یاد ازعمو کردم نشستم

یک مشک پاره برلب دریا کشیدم

زخمی شده دیگر سرانگشتان دستم

ازبس که از پا خار در صحرا کشیدم

من را ببر این چند روزی که نبودی

اندازه ی یک عمر از دنیا کشیدم

اشعار شب سوم

من وسحر ،من وعمه من و سر پدرم

چه خواندني شده امشب كتاب مختصرم

سلام تازه ز راه آمده كجا بودي

نشسته برسر و رويت غبار، همسفرم

هميشه در پي خورشيد ماه مي آيد

كجاست سوره ي والشمس من سرقمرم

شكست اگر زفراق برادرت كمرت

شكسته درغم شش ماهه ي حرم كمرم

هزار و نهصد و پنجاه زخم بربدنت

هزار و نهصد وپنجاه داغ برجگرم

لبي نمانده برايت كه بوسه اي بزنم

سري نمانده برايت كه گيرمش به برم

ازآن شبي كه مرا زجر زجر داد و كشيد

نه دست من به كمر ميرسد نه موي سرم

تنم سبك شده وگوش من شده سنگين

به ضربه اي همه جا تيره گشته درنظرم

نه موي شانه كشيده نه صورتي سالم

چنين شكسته بيا پيش مادرت مَبَرم

اشعار شب سوم محرم

دشمن خرابه را به تو آسان گرفته بود

از من هزار بار ولی جان گرفته بود

سر بر اطاعت دل ِ مجنون گرفته بود

پایم اگر که راه ِ بیابان گرفته بود

حتی توان ِ سینه زدن هم نداشتم

این سینه حال ِ شام ِ غریبان گرفته بود

در پای ِ نیزه عطر تلاوت شنیده ام

دستم صفای صفحه ی قرآن گرفته بود

در کوفه خطبه می شکند دیدن ِ سرت

پیشانی ات توانِ سخنران گرفته بود

پایم شتاب را به صف ِ بوته های ِ خار

از تازیانه هایِ شتابان گرفته بود

اینجا به انتظار دلم طعنه می زند

چوبی که بوسه از لب و دندان گرفته بود

عمرم به قد سورۀ کوثر مجال داشت

آری سه آیه بود که پایان گرفته بود

رؤیای وصل بر سر ِ دختر خراب شد

آن شب خرابه ، جلوۀ باران گرفته بود

اشعار شب سوم محرم –  قاسم نعمتی

از بس شکستنی شدی ای شیشه بلور

قدری بخواب و این بدنت را تکان مده

خواهی که خارها نرود در تنت فرو

آرام باش و پیرهنت را تکان مده

می بینی ای عزیز که نازت نمی کشند

پس این لبان خوش سخنت را تکان مده

دندان شیری تو به یک بوسه بسته است

با زحمت اینقدر دهنت را تکان مده

با آه آه تو بدنم تیر می کشد

از بس تنت شبیه تن مادرم شده

می پاشد از لبان تو خون لخته هر نفس

زان نیمه شب چه خاکی مگر بر سرم شده

ای دخترم هنوز سرت درد می کند؟

آیینه نگاهِ تو چشم ترم شده

از گیسوان سوختۀ بین مشت زجر

هر آنچه گفته ای به خدا باورم شده

**

از لحظه ای که حرف کنیز آمده وسط

خوابش نمی برد ز غم و ترس خواهرت

در این میانه جای ابالفضل خالی است

تا پس بگیرد از عدوی پست معجرت

در شهر مسلمین نشود دفن خارجی

لرزه فتاده بر دل ترسان مادرت

پیغام داده اند اهالی شهر شام

بیرون کشند از دل هر خاک پیکرت

قاسم نعمتی

اشعار شب سوم محرم –  علی صالحی

ای از سفر رسیده که مهمان دختری

اول بگو مرا کی ازاین شهر می بری ؟

مثل کبوتری که به او سنگ می زنند

از ضرب تازیانه ندارم دگر پری

جای تعجب است که من زنده مانده ام

هرکس که دیده گفته عجب طفل لاغری

از قول من بگو به عمو بعد مردنم

باید برای غسل من آبی بیاوری

موی سفید و قد کمان و رخ کبود

حالا مرا ببین و بگو شکل مادری

خود را برای مقدمت آماده کرده ام

چه گوشواره ای چه لباسی چه معجری

هفده سوار دور و برت دیده ام به نی

اما تو بین آن همه زخمی ترین سری

لب های چاک خورده تو حرف می زند

تقصیر چوب بوده چنین سرخ و پرپری

قدری از این محاسن خاکستری بگو

غیر از تنور نیست مگر جای بهتری

مانند رگ رگ تو دلم ریش ریش شد

جانم فدای تو ، چه گلویی چه حنجری

علی صالحی

اشعار شب سوم محرم –  سعید توفیقی

آیا شود که جام مرا پر سبو کنی

در این خرابه با من دلخسته خو کنی

آنقدر می زنم به سر و صورت و لبم

تا قصّه ی سر و لب خود بازگو کنی

ای ماه من که طیّ سفر گشته ای هلال

باید که شرح واقعه را مو به مو کنی

با چشم بسته از طَبقت دل نمی کنم

تا اینکه هدیه ی سفر خویش رو کنی

گیسو به زیر پای سرت پهن می کنم

تا فرش نخ نما شده ام را رفو کنی

بابا تمام بال و پرم درد می کند

مویم کشیده اند و سرم درد می کند

سعید توفیقی

اشعار شب سوم محرم –  مصطفی متولی

دلخوری نیست در این قافله از هیچ کسی

بخدا منکه ندارم گله از هیچ کسی

خواب بودم اگر از پشت شتر افتادم

طلبی نیست در این مسئله از هیچ کسی

بعد از آن نیمه شب و گم شدن و تنهایی

نگرفتم نفسی فاصله از هیچ کسی

من نمیترسم اگر عمه کنارم باشد

غیر از این زجر و از این حرمله از هیچ کسی

خواستم ، گرچه نشد غیر تو نامی ببرم

در قنوت دل هر نافله از هیچ کسی

زخم زنجیر مرا کشت الهی دیگر

تاب و طاقت نبرد سلسله از هیچ کسی

گریه نگذاشت که پوشیده بماند بابا

مشکل پای من و آبله از هیچ کسی

جز تو و خواهر تو برنمی آید بخدا

خطبه خواندن وسط هلهله از هیچ کسی

کاشکی در بغل فاطمه دق میکردم

تا دگر سر نبرم حوصله از هیچ کسی

مصطفی متولی

مصطفی متولی

حضرت رقیه(س)-شهادت

دل خوری نیست در این قافله از هیچ کسی

به خدا من که ندارم گله از هیچ کسی

خواب بودم اگر از پشت شتر افتادم

طلبی نیست در این مسئله از هیچ کسی

بعد از آن نیمه شب و گم شدن و تنهایی

نگرفتم نفسی فاصله از هیچ کسی

من نمی ترسم اگر عمه کنارم باشد

غیر از این زجر و از این حرمله از هیچ کسی

خواستم، گر چه نشد غیر تو نامی ببرم

در قنوت دل هر نافله از هیچ کسی

زخم زنجیر مرا کشت الهی دیگر

تاب و طاقت نَبَرد سلسله از هیچ کسی

گریه نگذاشت که پوشیده بماند بابا

مشکل پای من و آبله از هیچ کسی

جز تو و خواهر تو بر نمی آید به خدا

خطبه خواندن وسط هلهله از هیچ کسی

کاشکی در بغل فاطمه دق می کردم

تا دگر سر نبرم حوصله از هیچ کسی