اکبر ای فاطمه را تصویری                                                یا که از روح علی ، تکثیری

اَشبَه الناس توئی طاها را                                                توئی از خلقت او تصویری

ای که از خُلق عظیم احمد                                                 خوی تو خوبترین تعبیری

هر کجا نام تو آید بر لب                                               هست بر اسم علی ، تکبیری

اکبر ای رمز جوانیّ حسین                                                 ای پدر را تو عصای پیری

آمدی تشنه لبان از میدان                                                 که پدر جان ، بنما تدبیری

گفت گریان که به میدان برگرد                                           که مبادا ، پسرم ، تأخیری

دهدت جد من اکنون جامی                                                که بَرَد هر غم دامن گیری

عمر جاوید ، ز عشق است (حسان )                                   ور نه این عمر ، نپاید دیری

                                                                                                                          حسان

ای تجلی صفا ت همه بر تر ها                                    چقدر سخت بود رفتن پیغمبر ها

قد من خم شده تا خوش قد و بالا شده ای                پدری دردسرش نیست کم از مادر ها

پسرم می روی اما پدری هم داری                                  نظری گاه بینداز به پشت سر ها

سر راهت پسرم یک تک پا خیمه برو                         شاید آرام بگیرند کمی خوا هر ها

ماد رت نیست اگر مادر سقا هم نیست                        عمه ات هست به جای ما در ها

حال که آب ندارم برای لب تو                       بهتر این است که غارت شود انگشتر ها

آن چنان کهنه نگشته است سم مر کبها                       آنچنان کند نگشته لب خنجر ها

چه کنم با تو با و این ریخت و پا شی که شده                چه کنم با توو با بردن  این پیکر ها

آیت پخش شده آیینه پخش شده                                علی اکبر من شد علی اکبر ها

گیرم از یک طرفی نیز بلند ت کردم                          بر زمین باز بماند طرف دیگر ها

کوفیان منتظر و در صدد آزارند

نکند داغ تورا روی دلم بگذارند

پسرم خیمه همینجاست مرا گم نکنی

پسرم دور نشو سنگ دلان بسیارند

پسرم دست خودت نیست اگر تنهایی

این جماعت همه از اسم علی بیزارند!

این جماعت همه امروز فقط آمده اند

داغ هفتاد و دوتا گل به دلم بگذارند

سنگ ها...هلهله ها...پیکر تو...یک لشگر...

وای این قوم چرا اینهمه خنجر دارند؟

آه ، پرپر مزن آنقدر دلم میگیرد

عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

عصر امروز جوانان حرم جسمت را...

باید از هر طرف دشت بلا بر دارند

دیدی آخر تو به معراج رسیدی پسرم

باید اینبار تو را پیش خودم بسپارند...

خواهی که ببینی ، رخ پیغمبر را                                         بنگر رخ زیبای علی اکبر را

در منطق و خَلق و خُلق او می بینی                                    با دیدة جان محمد دیگر را

یــــــــــــا رب ز حالم آگهی کز تن روانم میرود

مانند گـــــــــــــــل از گلستان اکبر جوانم میرود

یا رب گوهی کاین زمان شد جانب میدان روان

شبـــــــــــــــه رُخ ختم رَسُل سَرو روانم میرود

ای شبه خیـــر المرسلین مهلا که از داغت یقین

نـــــــــــــــــــــا آسمان هفتمین آه و فغانم میرود

رفتی تو ای بابا ولی، بنگر که از داغت چسان

صبــــــر و قرار و طاقت و تاب و توانم میرود

یا رب تو می باش گواه کاکنون بسوی این سپاه

با سینۀ پـــــــــــــــر سوز و آه، آرم جانم میرود

[رضایی]

بـــــــــــــرو میـــــــدان وای آهسته برو      دیـــــــــــدن عمــــــه دلـــــخسته برو

علـــــی جانم قدمت کربلا را می لرزاند      آتش فراق تو خیمه ها را می سوزاند

نمــک روی تو را هیچ که تو دنیا ندارد      بعــد تو برای من زندگی معنی ندارد

به کجا می روی ای یوسف زهرا پسرم      گرگ بسیار بود در دل صحرا پسرم

در بـــــــــــرم چند قدم راه برو چند قدم      تــــــا کنم قد تو را خوب تماشا پسرم

صبر کــــن اهــل حرم سیر ببینند تو را      ور نـــــــه آیند به دنبال تو آنها پسرم

اکــــــــــــــبرم، اکبرم، هستی بابا توئی      اکبرم، اکــــــــــبرم، جلوۀ طاها توئی

بسوخت آخر جگــــــــرم، بگو تو با من سخنی

دریـــــــــــــــغ منما پسرم، چرا دلم می شکنی

چو اکبرم رفته ز هوش، منم سرا پا همه گوش

مگر از آن لعل خموش، رســـــد بگوشم سخنی

تو صید خونین دهنی، طپـــــیده در خون بدنی

تــــــــــــــــو میوۀ قلب منی، عقیق سرخ یمنی

مخور غــم ای لال عُذار، خزان ندارد بتو کار

همیشه حُسن تـــــــــــو بهار، گل بهشت عَدَنی

بباغ خلقت گل من، بـــــــــــزندگی حاصل من

ز داغ همچون دل من، چـــــــراغ بیت الحَزنی

بریز اشک از بصرم، که رفت عطشان پسرم

همه توئی در نظرم، همیشه در قـــــــلب منی

کند فغان طبع حسان، که بر لـــــــب آب روان

ترا بلب آمده جان، تو تشنه دور از وطـــــــنی

(پسرم، پسرم شده خونجگرم(2))

نــــسل جوان را به جهان رهبری      جلوۀ تــــوحید علی اکبری

هــــــــــر که هوای رُخ احمد کند       در تــــو تماشای یمبر کند

بــــــــــــــــــاد نقاب چو بالا زند       فـــــاطمه لبخند به لیلا زند

بین جــــــــــــــوانانِ بنی هاشمی      جانی و جانـان بنی هاشمی

ی زند نیش سکوتت به دل من، پسرم

لب گشا کُشت مرا خندۀ دشمن، پسرم

چشم خود واکن و یک بار دگر حرف بزن

از لب تشنه و سنگینی آهن، پسرم

بی تو از دیدۀ من قوّۀ بینایی رفت

در عوض دیدۀ دشمن شده روشن، پسرم

داغ مرگ پسرش را به دلش بگذارند

آنکه بگذاشته داغت بدل من، پسرم

پاره های تنت افتاده به هر سو گوئی

برگ گل ریخته در دامن گلشن، پسرم

کس ندیده است که از تیغ هزاران جلاد

اینهمه زخم رسد بر سرِ یک تن، پسرم

تو ذبیح منی و من تن صد چاک تو را

هدیه دادم به ره خالق ذُلمن، پسرم

نتوان گفت که از داغ تو بر من چه گذشت

هیچ کس نَبُوَد تاب شنیدن، پسرم

بود، حرف دل من ر لب میثم ز آنرو

سیل خون ریخته از دیده بدامن، سرم

(میثم)

خیــز بابا تا از این صحرا رویم       لـــیک سوی خیمۀ زنها رویم

این بیابان جای خواب ناز نیست      ایمن از صیاد تیر انداز نیست