وحید قاسمی

امام حسین(ع)- شهادت

خدا صدای خودش را شنید از دهنت

دوید داخل گودال و دید از دهنت...

تلفظ لغت یا غیاث مشگل بود

به گریه نیزه ای بیرون كشید از دهنت

به سمت پهلوی تان راه تیغ ها كج شد

همین كه نام مدینه پرید از دهنت

تو تشنه و جگر نیزه ها خنك می شد!

نسیم باغ فدك می وزید از دهنت

خدا برای بهشت خودش،شقایق را

غروب روز دهم آفرید از دهنت

علی اکبر لطیفیان

امام حسین(ع)-قتلگاه

بلند مرتبه شاهی و پیکرت افتاد

همین که پیکرت افتاد خواهرت افتاد

تو نیزه خوردی و یک مرتبه زمین خوردی

هزار مرتبه زینب، برابرت افتاد

همین که از طرف جمعیت دو تا چکمه

رسید اول گودال، مادرت افتاد

تو را به خاطر دِرهم چه دَرهمت کردند

چنان که شرح تن تو به آخرت افتاد

ولی به جان خودت خواهرت مقصر نیست

در آن شلوغی اگر بارها سرت افتاد

خبر رسید که انگشتر تو را بردند

میان راه، النگوی دخترت افتاد

کنار خیمه رسیده است لشگر کوفه

و خواهر توبه یاد برادرت افتاد

رضا رسول زاده

امام حسین(ع)-قتلگاه

در قتلگاهت آمدم و سر نداشتی

یک جای سالمی تو به پیکر نداشتی

دیدم تو را چه دیدنی ای پاره ی دلم

حتی لباس کهنه ای در بر نداشتی

جز روی حنجری که همه بوسه اش زدند

جایی برای بوسه ی خنجر نداشتی؟

زینب بمیرد این همه خونی نبیندت

خواهر شود فدای تو یاور نداشتی؟

ته مانده های پیرهنت هم ربوده شد

چیزی برای غارت لشکر نداشتی

ای وای سینه ی تو پر از جای پا شده

یکی دو تا که ارث ز مادر نداشتی

بی کس شدی ز پشت سرت نیزه خورده ای

حق می دهم حسین، برادر نداشتی

علی اکبر لطیفیان

امام حسین(ع) و حضرت زینب(س)-گودال قتلگاه

ته گودال پیکری مانده؟

که بگوییم برداری مانده؟

گفت بهتر که از جلو نبرید

بی گمان راه بهتری مانده

چقدر نامرتبت کردند

پیکری نیست پیکری مانده

چقدر غارت تو طول کشید

یک نفر رفته دیگری مانده

تازه این سهم تا کوفه است

از تن تو اگر سری مانده

گر چه بیرون کشیدم از بدنت

ولی این تیر آخری مانده

فرضم این است پیرهن داری

با همین فرض! معجری مانده

نه عقیق برادری... حتی

نه طلاهای خواهری مانده

محسن مهدوی

امام حسین(ع)-قتلگاه

عاقبت بر سینۀ تو جا گرفت

آن كه آخر سر تو را از ما گرفت

همره خود دشنه ای آورده بود

در همان دم ماجرا بالا گرفت

پنجه بر گیسوی تو انداخت و

از همان پشت سرت سر را گرفت

چشم هایت چون دهانت باز شد

گردنت را با دو دستش تا گرفت

تا صدای ناله ات را نشنود

گوش خود را زینب كبری گرفت

هستی و دار و ندارش بودی و

خنجری از او تو را یك جا گرفت

لابلای آن شلوغی ها، بگو

چشم زهرا را كسی آیا گرفت!؟

وحید قاسمی

امام حسین(ع)-قتلگاه

چون زخم های روی تنت گریه ام گرفت

از پـیــرهـن نــداشـتـنـت گریه ام گرفت

بـا دیـده هـای سـرخِ جگـر مثـل مـادرم

هنگام دست و پا زدنت گـریـه ام گـرفت

جـایـی بـرای بـوسـه بــرادر نـیـافــتم

از نیـزه هـای در بـدنت گـریه ام گـرفت

تا دیـدم آن سـواره ولـگـرد نـیـزه دار

بــر تـن نـمـوده پـیـرهنت گریه ام گرفت

وقـتـی شنـیـدم از پسـرت ای امام اشک

یـک بـوریـا شـده کـفـنـت گریه ام گرفت

وحید قاسمی

امام حسین(ع)-قتلگاه-عبدالله ابن حسن(ع)

لشگریان خیره سر، چند نفر به یک نفر؟

فاطمه گشته خون جگر، چند نفر به یک نفر؟

 خواهر دل شکسته اش، همره دختران او

 زند به سینه و به سر، چند نفر به یک نفر؟

 بین زمین و آسمان، جنت و عرش و کهکشان

 پر شده است این خبر: چند نفر به یک نفر؟

 حور و ملک به زمزمه -وای غریب فاطمه-

 حضرت خضر نوحه گر، چند نفر به یک نفر؟

 آه و فغان مادرش، به قلب سنگی شما

 مگر نمی کند اثر؟ چند نفر به یک نفر؟

 عمو رمق ندارد و همه هجوم می برید!

 مرد نبردید اگر؟ چند نفر به یک نفر؟

 یاد مدینه زنده شد، روضه ی رنج فاطمه

که ناله زد به پشت در، چند نفر به یک نفر؟

علی اکبر لطیفیان

امام حسین(ع)-حضرت زینب(س)-قتلگاه

گمان نمی كنم این روح پیكرم باشد

تنی كه مثله شده در برابرم باشد

بدن بدن كیست این چنین شده است؟

اگر خدای نكرده برادرم باشد ...!

فدای خواهر مظلومه ای كه نالان گفت

كنار كشته ی گودال مو پریشان گفت

گمان نمی كنم این زیر نیزه افتاده

حسین فاطمه یعنی برادرم باشد

تو را خدا بگذارید بوسه اش بزنم

كه قول می دهم این بار بار آخرم باشد

كفن كه نیست عبا نیست، بوریا هم نیست؟

بد است بی كفن این مرد محترم باشد

برای آن كه روی پیكرش بیندازم

نمی شود بگذارید معجرم باشد؟

وحید قاسمی

امام حسین(ع)-شهادت-قتلگاه

فواره های سرخی از گودال زد بالا

مردی عبای خویش را خوشحال زد بالا

تا بین مقتل معدن الماس پیدا شد

در صنف لشکر قیمت خلخال زد بالا

مرد کمان داری یکی از تیرهایش را

نا باورانه اندکی از خال زد بالا

دیگر حساب کیسه های درهم پاداش

از چوب خط سهم بیت المال زد بالا

آتشفشان نور بود و شعله های طور

ناگاه ققنوسی پرید و بال زد بالا

خورشید چشمش بر غروب نیزه ها افتاد

وقتی عبایش را کمی دجال زد بالا

می سوخت دامن های دختر بچه ها اما

آمار سرخیِ رخ اطفال زد بالا

خورشید را از دست هم صد بار دزدیدند

شب در سپاه کوفیان جنجال زد بالا

وحید مصلحی

امام حسین(ع)-عصر عاشورا-قتلگاه-روضه مکشوف

می دود سمت دشتِ لب تشنه

 بانویی از تبار دریاها

 دست ها را گرفته روی سر  

 می رود تلِّ خاک را بالا

 دید گودال رو به رویش را

 یک نفر در میان جمعی بود

 در طوافند گوئیا دورش

 مثل در باد مانده شمعی بود

 گیسوانش به دست باد افتاد

 می زند شانه باد بر مویش

 تاب زلفش قرار دل گیرد

 سنگ بوسد میان ابرویش

 سنگ ها دور او فراوان بود

 شیشه ی آینه ترک خورده

 یک سپاه از رویش گذر کردند

 مثل مادر ولی لگد خورده

 دید بر خاکِ گرم، عشقش را

 پرِ از بوسه های شمشیر است

 بهرِ بیرون کشیدنِ یک تیرِ

 مانده در سینه سخت درگیر است

 نیزه داران به دورِ پیکر او

 فاتحه بهرِ زنده می خوانند

 جای انگشتِ خود نوکِ نیزه

 بر مزارِ تنش فرود آرند

خاکِ اطراف او پر از خون است

 زخم ها لب به شکوه وا کردند

 سینه اش می دهد صدا زیرا

 نیزه در جای تیر جا کردند

 نیزه بر پهلویش کسی می زد

 روی آیینه خاک می افتاد

 غارت از پیکرش شروع کردند

 پیرهن کهنه چاک می افتاد

 دست خود پشت دست می کوبد

 شمر آمد و خنجری در دست

 لرزه بر پای صبر می افتد

 زینب آخر روی زمین بنشست

 روی سینه نشسته آن ظالم

 موی خاکیِ شاه در چنگش

 راسِ خورشید می برد ز قفا

 آسمان سرخ می شود رنگش

 پیش زینب حسین جان می داد

 دست و پا بینِ خاک و خون می زد

 خواهرش بینِ گریه ها ی خودش

 گره بر معجرش کنون می زد

 می رود سمت خیمه ها باید

 آتش از جان خیمه بر گیرد

 می رود تا که کودکان را او

 یک تنه زیر بال و پر گیرد

 می رود تا که در غروبی شوم

 همسفر با حرامیان گردد

 می رود سمت کوفه حیدر وار

 گر چه با سنگ او نشان گردد