بیاد شهيد امير يارمحمدى

گفتم: «امير! جبهه‏هاى غرب را بيشتر دوست دارى يا جنوب را؟!»

گفت: «جنوب را؛ چون شهيد شدن در گرماى جنوب مثل شهيد شدن در صحراى كربلا است؛ من هم دوست دارم در بيابانى سوزان با عطش شهيد شوم».

در يكى از گرم‏ترين روزهاى مرداد ماه در منطقه‏ى شلمچه، پيكر غرقه به خونى ديدم كه لبهايش از عطش ترك برداشته بود؛ او كسى نبود جز «امير يارمحمدى» مسؤول گروهان كوثر از گردان حضرت زهرا عليهماالسلام كه با رفتنش بچه‏هاى لشكر ده سيدالشهدا عليه‏السلام را عزادار كرد.

(مجله‏ى شاهد، ش 276، ارديبهشت 77، ص 19)

نخستين شهيد گردان‏

بیاد شهيد سيد مصطفى خادمى‏

قبل از عمليات والفجر هشت، با اتوبوس از انديمشك به اهواز مى‏آمديم. شهيد «خادمى» نزد من آمد و به صندلى اتوبوس تكيه داد. رو به من كرد و گفت: «آقاى ميرغنى! از شما درخواستى دارم». به چهره‏اش نگاه كردم. اشك در چشمانش حلقه زده بود. گونه‏هايش به سرخى مى‏زد. گفتم: «سيد چيه؟»، متبسم جواب داد: «دعا كن شهيد بشم». گفتم: «مصطفى جان! ان‏شاءالله كه صحيح و سالم برگردى». گفت: «نه، عاشق ديدار خدا هستم». گريه‏ام گرفت و او را بوسيدم. به آرزويش رسيد. «او اولين شهيد گردان شد».

(نشريه‏ى غريبانه، گروه فرهنگى معراج، ويژه‏ى ياد ياران 4، اسفند 77، ص 7)

زخم فراق‏

بیاد شهيد محمد سفيدآبى‏

شب اول ماه مبارك رمضان نزديك افطار دستور آمد كه محمد (راننده‏ى كاميون) مهمانى را به خط برساند. بدون معطلى، ساكش را برداشت و كلمن آبى را هم همراه خود برد و سوار ماشين شد، وقتى عازم حركت شد، جلو رفتم و تقاضا كردم همراهش بروم. نگاهش نگاه تقرب و نزديكى بود. نورانيت خاصى درونش موج مى‏زد. در پاسخ به تقاضايم گفت: «احمد! بايد تنها بروم. مى‏خواهم كمى با خودم خلوت كنم». او رفت ولى هنوز ساعتى نگذشته بود كه خبر رسيد در جاده مجروح شده است. وقتى به آن جا رسيدم آن روح پاك، پر كشيده بود و زخم فراقش را بر دل من و خواهرم بر جاى گذاشت.

(نشريه‏ى غريبانه، گروه فرهنگى معراج، ويژه‏ى ياد ياران 4، اسفند 77، ص 6)

راوى: برادر همسر شهيد

رساندن امانت به مادر شهيد

بیاد شهيد احمد بدخشان‏

به او گفتم: «هر وقت شهيد شدم، تو هر هفته غروب پنج شنبه بايد به مزارم بيايى»؛ اما او مى‏گفت: «اگر من شهيد شدم، تو هر وقت فرصت داشتى بيا!».

آماده‏ى عمليات شديم. او گفت: «داخل كيفم مبلغى پول هست كه بعد از شهادتم به مادرم برسان». به شوخى گفتم: «از كجا معلوم شهيد شوى؟». چيزى نگفت و سكوت كرد.

با هم حركت كرديم. ناگهان مينى در زير پايمان منفجر شد. خودم را در بيمارستان ديدم. همه مى‏گفتند «احمد» حالش خوب است. پس از مدتى كه به شهر برگشتم، ديدم جلو منزلشان حجله بسته‏اند.

پس از بهبودى حالم، مادر شهيد مرا به خانه‏ى خودشان دعوت كرد و فرمود: «شهيد احمد را خواب ديدم كه گفت: شما مى‏دانيد كيفش كه داخل آن مقدارى پول است، كجاست و بايد آن را به من بدهيد».

با خود فكر كردم و ديدم مقدار پولى كه مادر احمد مى‏گويد، با مقدار پولى كه در كيفش بود كاملا مطابقت دارد و پس از مدتى، يادگاريهاى احمد را به مادرش رساندم.