صل الله علیک یا عطشان

غباری از ته گودال و پیکرت برخاست

به احترام رقیه به نی سرت برخاست

دوید سوی سر تو رقیه ی کوچک

همانزمان که نوایی ز حنجرت برخاست

به وقت گردش زینب درون بازاری

صدای از سر نیزه ز اکبرت برخاست

همین که سیلی سنگین به گونه اش بنشست

دوباره از سر آن یاس پرپرت برخاست

دوباره یک لگد آمد سراغ خواهرتان

همین که دست بر کمر چو مادرت برخاست

همین که ناله ی زینب رسید تا نیزه

دوباره خون ز رگ پاک اصغرت برخاست

سروده جعفر ابوالفتحی

کسی نشان دهدم رد پای بابا را

جدا کند ز تنم تیغ و خار صحرا را

ز فرط تشنگی و ضربه های پی در پی

گمان کنم که نبینم طلوع فردا را

صدای طبل و نگاه حریص این مردم

روانه کرده به خیمه حدیث غم ها را

به روی نیزه سری می کند مرا آرام

صبور می کند این طفل زار و تنها را

دوباره می شکنم از نبودن دستی

که می برد به اشاره یتیمی ما را

نوا گرفته دلم غصه ها خورم هر شب

گذر دهد به من انگار لیل یلدا را

همیشه بوده سوالی به دشت کرب و بلا

چه کس ربوده زگوشم نگین زیبا را

کسی نشان دهدم رد پای بابا را

که می دهم به ازایش تمام دنیا را

شبانه اشک فراغم ز هجر روی پدر

زمن گرفته همی این دو چشم بینا را

رقیه بشنو سخن بی وفا تو را گوید

به سوی قتلگه یابی تو اربااربا را

مهرشاد واحدي ( بي وفا )

از هوش رفتم پا شدم دیدم پدر نیست

آنکس که من دردانه اش بودم دگر نیست

دیدم همه شمعند در تاب و تب او

اهل حرم جمعند دور مرکب او

رفتم بگفتم ذوالجناحا باب من کو

جبریل با من ناله زد ارباب من کو

دیدم همه کروبیان در ناله هستند

در بین گودالی پی یک لاله هستند

ناگاه عطر زلف تو آمد عجب بود

گیسوی تو در دست یک مرد عرب بود

دیدم ولیکن راس تو پیکر ندارد

دنیا هنوز این صحنه را باور ندارد

دیدم ز مقتل می رسد آوای زاری

کِی دلربای من مگر مادر نداری

لبهای تو همچون کویری پر ترک بود

من گریه می کردم جواب من کتک بود

بابا به حالم ذوالجناحت گریه می کرد

آنقدر سر زد بر زمین تا از غمت مرد

این اسب سیمرغ وفای عالمین است

این اولین قربانی بعد از حسین است

اسب سفیدت یالهایش رنگ خون داشت

یک شیه زد ، نالید و سر بر خاک بگذاشت

بابای من سازد گلستان بین آتش

با گوشه ای از گرد پای ذواجناحش

مجید خضرایی (دعبل)

از فرط ضعف، دست به دیوار برده ام

در کودکی شیبه زنی سالخورده ام

چشمان کوچکم دگر تار می روند

از بسکه زخمهای تنم را شمرده ام

بابا تن سه ساله ی تو درد میکند

و من به پیش عمه شکایت نبرده ام

دندانهای شیری من را شکسته اند

آن لحظه ای که دل به صدایت سپرده ام

هی درد من کشیدم و از ترس دشمنان

با ترس زانوان خودم را فشرده ام

بابا ببخش که نیمه رمق حرف میزنم

چند روز میشود که چیزی نخورده ام

               *****

هی غم کنار راس تو تکثیر میشود

هی دخترت کنار سرت پیر میشود

هی حرمله به چشم ترم آب می دهد

گهواره را جلوی رباب... تاب می دهد

بابا بیا که کل تنم درد می کند

گوشم ، لبم ، سرم ، دهنم درد می کند

بابا کبودیهای تنم را تو دیده ای؟!

لکنت زبان گرفتن من را شنیده ای؟!!!

               *****

عمه به محض پا شدنم گریه میکند

چیزی مگر ز مادرتان ارث برده ام؟

حالا گرفته ام که چه ها مادرت کشید؛

از درد استخوان کمر جان سپرده ام

این گوشه ی خرابه کجا مقتل من است

من در همان قضیه ی گودال مرده ام...

 شاعر: نيما نجاري

  يا بنت الحسين(ع)

رهِ وصال هزار و یک امتحان دارد

ولی چه قدر سه ساله مگر توان دارد؟

به قدر دو دهه بوسه به من بدهکاری

رقیه کمتر از اینها ولی زمان دارد

گرسنگی ِ مرا باز یادم آوردی

چرا هنوز سر و روت بوی نان دارد؟

فدايِ آن دهنت ساكتي چرا امشب؟

مگر يتيم تو در دست خيزران دارد؟

مجال نیست بگویم که روسریم چه شد

نپرس...این سر آشفته داستان دارد

فقط بدان که سگِ شمرها و حرمله ها

شرف به پنجه ی بی رحم شامیان دارد

برو بگو به اباالفضل چشمتان روشن

که زجر هست و عزیز تو سایه بان دارد !

از آن شبی که به دنبال دخترت آمد

هنوز کودک تو درد استخوان دارد

از آن شب است که دندان شیری ام افتاد

از آن شب است گُلت لُکنت زبان دارد

از آن شب است که طفلت شبیه زهرا شد

از آن شب است رقیه قدِ کمان دارد

مرا رساند وَ حرصش گرفت و پرتم کرد

به عمه گفت:بگیرش هنوز جان دارد

(علي صالحي)

 يا مظلوم

خیمه ها گُر گرفت ،دلها سوخت

شعله بالا گرفت دریا سوخت

آسمان ها چرا نباریدند

لحظه ای که تمام صحرا سوخت

مشعل لعنتی که روشن شد

گوشه ي روسری زن ها سوخت

دختری بین خیمه گیر افتاد

مقنعه،دست و چادر و پا سوخت

نگاه قدسی اش اعجاز می کرد

ملائک را غزل پرداز می کرد

تمام شهر عطر یاس می داد

سحر، سجاده را تا باز می کرد

میان ربناهای قنوتش

هزاران قاصدک پرواز می کرد

ترک های لبان سنگ خورده

قرائت را چه مشگل ساز می کرد!

به وقت گریه هایش، نیمه شب ها

ستاره گونه اش را ناز می کرد

برای راه رفتن دردسر داشت

نرفته! زخم ها سرباز می کرد

عرق از چهره ی عباس می ریخت

همین که گریه را آغاز می کرد...

وحید قاسمی

نیمه شب

نــیــمــه شب بود کــه درهــای اجابـت وا شد

یـوســف گــمــشده دخــتــرکــی پـــیــدا شـــد

آنکه هـمــراه سخـن هــاش هــمــه لکنـت بود

چون کــه چشمش به پدر خورد زبانش واشد

چـون که عطر پدرش را به خرابه حس کرد

یـاعلی ^(ع) گفت و به صد رنج زجایش پا شد

هـاتـــفی داد نــدا چــشـم تــو روشــن خــانم !

آنـــکه مــی گفت نــداری تــو پـدر رسوا شد

. . . رفــت و تا روز جــزا بهر تسـلای یتیم

شــام بــدنام تـرین نــقـطــه ایــن دنــیــا شــد

ســـوره کـوثـر ایـــن قـــافــلـه را دق دادنـــد

باز هم زینــب ^(س) غــمدیــده مــا تــنــهـا شد

محمد حسین رحیمیان

كسي كه علت ايجاد شيث و شمعون است
قسم به حضرت زهرا رقيه خاتون است

بگو كه منكر دردانه حسين داند
به آيه آيه قرآن هميشه ملعون است

و منكران مقامش شبيه ابليسند
"اگر عمارت فقه اند تازه تاسيسند"

و گر كه چله نشينند به مسجد الاقصي
براي لحظه به لحظه اش گناه بنويسند

دخيل دست عطايش هزار قارون است
كسي كه شيعه به او تا هميشه مديون است

و آن مكان كه معروف به قاب قوسين است
در آرزوي قدوم رقيه خاتون است

دردم این است عمو نیز در این قافله نیست

مثل من پای کسی پر شده از آبله نیست

گفتم از منبر نی آیه توحید نخوان

سنگ ها منتظر و خواندن تو بی صله نیست

عمه ام شاهد من خورده مگیری بابا

بس که بر خار دویدم نفس هروله نیست

بی قباله به من از حرص فدک سیلی زد

بدتر از مادر تو گشته ام اما گله نیست

گله این است که آن روز ندیدم رفتی

گوشوار همه ی ما پس از آن زلزله نیست

دوست داری که بپرسی گل سرهام کجاست؟

پاسخ من فقط این است پدر جان بله ...نیست

از سر نیزه پدر خوب ببین دور و برت

چادرم روی سر دخترک حرمله نیست؟

نیمه شب با سر تو گرم سخن می شوم و ...

مطمئنم سخنم با تو کم از نافله نیست

نور چشمان مرا گرچه به سیلی کم کرد

یا علی گفتن من پشت عدو را خم کرد

 مهدی نظری