عباس چو از جام عطش باده گرفت       آزادگـــــی از امام آزاده گرفت

افتــــــــــــاد دو بازوی رشیدش اما       با دست فتاده دست افتاده گرفت

*****

سر بازی سر کوی وفا عباس است       آینــــــــــــــــــۀ ایثار و حیا عباس است

آن کـــــه به ره مکتب دین و قرآن        دست و سر و جان کرد فدا عباس است

*****

وِردِ لب مردان جهان مردی اوست        ذکر دل و جان عاشقان مردی اوست

تـــاریخ عطش ناک دل شیعه هنوز        سیــــــراب شریعۀ جوانمردی اوست

*****

بـــــود امیدم تا مرا یاری کنی          ســـــــالها بعدم علمداری کنی

ای دریغــــــا شد امیدم نا امید          بـــی برادر گشتم و پُشتم خمید

*****

یا رب مددی که ره به جانان ببرم        ایـن آب روان بهر طفلان ببرم

دادم بــــــه سکینه وعدۀ آب روان        گر دست نباشدم به داندان ببرم

*****

گــــــــر نشد آب میسر گردد         گـــــــو عمو جان به حرم بگردد

آب ما کی زعدو می خواهیم         ما در این دشت عمو می خواهیم

*****

گل ام البنین عباس، مه روی زمین عباس

تو عالم را ببین عباس، گرفتارم ببین عباس

به قربان رخ ماهت، فدای ناله و آهت

سکینه چشم براهت عمو دارم عمو عباس

کنار نهر علقمه، دشمن بدور من همه

اَیــــــــا حسین فاطمه، حسین بیا برادرم

ترا به جان اکبرت، که کشته شد برادرت

نظر نمـــــــــا برادرت، حسین بیا برادرم

نه دست در بدن مرا، نه حالت سخن مرا

نه غسل و نه کفن مرا، حسین بیا برادرم

چسان نعش تو برادرم، چسان رو در حرم آرم

نه قوت به کمر دارم، اَبا الفضل ای علمدارم

شدی آسوده از دنیا، روی در جنت المأوی

بنزد مادرم زهرا، ابا الفضل ای علمدارم

بگو با مادرم زهرا، حُسینت یکه و تنها

میان اشکر اعدا، ابا الفضل ای علمدارم

چنـــــــان خوابید نمود از باده مَستَش         که داد از فــرط مَستی هر دو دستش

در آن مَستی که حال این چنین داشت         الهــــی عـــــــــــاشقم عاشق ترم کن

الهــــــــــی عــــــاشقم عاشق ترم کن         سرم را غرق خون، چون پیکرم کن

بـــــــــــــــــزن تیری به چشم نازنینم         کـــــه غیر از دوست چیزی را نبینم

اگـــــــر دستم ز دستم رفت غم نیست         ســرم را می دهم کز دست کم نیست

اگـــــــــــــر چه دست در پیکر ندارم         بجـــــــــز عشق حسین بر سر ندارم

اگــــــــــــــــر بار دگر بینم حسین را         دهم جـــــــــــــــان آرزو دیگر ندارم

دیــــــده بگشا که طبیبت سر بالین آمد       دیده بگشا که حسین با دل خونین آمد

دیده بر هم منه ای سَروِ بخون غلطیده           تــــــــا نگویند حسین داغ برادر دیده

دیده گشـــا که طفلان همه غوغا دارند                 جـــــرعۀ آب روان از تو تمنا دارند

زمین علقمـــــــــه دریای خون شد            تن بــــــــــــــی دست سقا واژگون شد

عـــــــــــــزیز فاطمه با قلب خسته            سر نعـــــــــش عــــــــلمدارش نشسته

بــــدامن گه نهد آن جسم صد چاک            گهی خون از دو چشمش می کند پاک

ز جــــــــــا برخیز ای سَرو روانم            علـــــمدار رشیــــــــــــــــد و قهرمانم

بخیمـــــه دخترم چشم انتظار است            بحـــــــال مرگ طفل شیر خوار است

شکسته از غمت پشت حسین است            پـــــــــــــــریشان گیسوان زینبین است

[خوشدل]

اگـــــــر دست علمدار بجویم         گهی بوسم گهی بر سر گذارم

اگــر ام البنین پرسد ز حالش         جــواب مادر زارش چه گویم

بگــویم دست عباست جدا شد         جــدا از تن سر آن نازنین شد

عبــــاس یعنی تا شهادت یکه تازی       عبـــاس یعنی عشق، یعنی پاکبازی

عبــــاس یعنی با شهیدان همنوازی       عبـــــاس یعن یک نیستان تکنوازی

عباس یعنی رنگ سرخ پچم عشق        یعنی مسیر سبز پُر پیچ و خم عشق

جـــــوشیدن بحر وفا معنای عباس        لب تشنه رفتن تا خدا، معنای عباس

[خلیل شفیعی]

عبـــــاس ای دلاور، عباس میر لشکر      عبـــــاس پور حیدر، عباس عبد داور

عبــــــاس هیبت حق، عباس آیت رب       عبــــاس عبد زهرا، عباس عبد زینب

عبــــــــاس ای امیدِ طفلان تشنه کامم       عبــــــــــــاس ای عمود برپائی خیامم

عبـــــاس ای که رویت باشد مه مدینه       بنمـــــا نظر به مشک خشکیدۀ سکینه

عباس جان زینب، دگر رسیده بر لب        زیرا علی اصغر، سوزد در آتش تب

ای ماه بنی هاشم خورشید لقــــــــا عباس

ای نور دل حیدر، شمـــــــــع شهدا عباس

ای از تو دلِ اطفــــال، روشن به امید آب

ای ساقی غــــــم پرور، میزان وفا عباس

ای تشنــــــــــۀ آب آور، ای کشته نام آور

ای صف شکن لشکر، سردار صفا عباس

لب تشنه شدی در آب، لب دوخته برگشتی

جان را بلــب آوردی، با عین رضا عباس

ای مــــــــــیر علمداران، سقای وفاداران

در جمع فداکاران، بودی بسزا عبــــــاس

تو درس وفــــــا دادی، با دست جدا دادی

بی دست شدی رهـرو، در راه خدا عباس

با اینهمه درد و غـــم، ما رو به تو آوردیم

دست همه محزون گیر، از بهر خدا عباس

آن طرف ها اما

بین نخلستان ها

علمی خون آلود

تشنه ای روی زمین

تشنه ای چاک ترین

پاره های مشکی

روی خاک است عمو

دست هایش پس کو

بدن مبهمی از یک سردار

هاله ای از قد و بالای رشید

چقدر زخم به پیکر دارد

تیرها با همه قامت

به تنش جا شده اند

چقدر پیکر او پر دارد

ولی انگار که یک تیر

در آنها پیداست

ولی انگار که یک تیر تفاوت دارد

با سه شعبه چه مهیب

نیزه ای کوچک بود

بین مژگان خورده

اثری نیست ز چشمی زیبا

باز بر پا شده از خیل عدو هلهله ها

یا که چشمی که ببیند جایی

دید از دور صدا می آید

گوش وا کرد و شنید

که صدای قدمی آرام است

غرق خونابه  تقلایی کرد

گفت ای مرد بایست

اندکی صبر نما

تا بیاید به برم

از حرم اربابم

بعد از آن این تو و این راس علمدار جوان

با سه شعبه چه عجیب

تیر نبود

نیزه ای کوچک بود

بین مژگان خورده

اثری نیست ز چشمی زیبا

یک نفر آه کشید

ناگهان صوت ضعیفی بشنید

ناله ی ام بنین نیست

مو سفید است و کمان

دست بر پهلویش

دست دیگر بی جان

پسر رعنایم

مادرت زهرایم