لیلی لیلای دنیا

زینت آغوش زهرا

دنیا هم می خنده وقتی

می خندی بر روی بابا

تو عشق دیرین دنیای اربابی

رؤیای شیرین شب های اربابی

زهرای اربابی

ستاره بارون كاشونه ی حسین

اومده دنیا دردونه ی حسین

باغ بهشته خونه ی حسین

وای كه چه اختری

خدا به مهتاب داده

وای كه چه دختری

خدا به ارباب داده

ترنم عشق رقیه رقیه رقیه

تبسم عشق رقیه رقیه رقیه

مثل كبوتر روی پر حسین

چشماشو وا كرد تا دختر حسین

انگاری اومد مادر حسین

وای كه بازم

خدا بیافریده فاطمه

وای كه رو دست حسین

خوابیده فاطمه

ترنم عشق رقیه رقیه رقیه

تبسم عشق رقیه رقیه رقیه

تجسم عشق رقیه رقیه رقیه

تلاطم عشق رقیه رقیه رقیه

تو عشق دیرین دنیای اربابی

رؤیای شیرین شب های اربابی

زهرای اربابی

لیلی لیلای دنیا

زینت آغوش زهرا

دنیا هم می خنده وقتی

می خندی بر روی بابا

تو عشق دیرین دنیای اربابی

رؤیای شیرین شب های اربابی

زهرای اربابی

ترنم عشق رقیه رقیه رقیه

تبسم عشق رقیه رقیه رقیه

تجسم عشق رقیه رقیه رقیه

تلاطم عشق رقیه رقیه رقیه

شامیان خون به دل یتیم مغموم می کنند

بچه را با یه سر بریده آروم می کنند

یتیم های شهر می خندند به لباس پاره ام

من دیگه خسته شدم بریم از این جا بابا جون

کی گفته من بی کس و کارم

کی گفته من بابا ندارم

بابای من قشنگ ترین بابای دنیاست

حتی اگه تو آسمون هاست

خوب می دونه رقیه تنهاست

کی گفته من بی کس و کارم

کی گفته من عمو ندارم

عموی من علم به دوش داره

خونه را جارو کنید بابام میاد

موهام رو شونه کنید بابام میاد

لباس نو بیارید بابام میاد

شب ها رقیه تا صبح می باره

مثل ابرهای بهاری می باره

میگه بابا مجایی

تو که پیش خدایی

بیا ببین که بچه هات شدن آواره

غریبونه دارم میرم از این ویرونه

دیگه سر اومده پیمونه

عمه گرفتاره

بیا بابا بیا بابا

رقیه سرباره

بیا بابا بیا بابا

موقع دیداره

بیا بابا بیا بابا

زیر لب با خود گفت

خوب شد غارت شد

گل سر وقتی که نیست مویی که بدان آویزم

مشتی از گیسو رفت

گل سر با مو رفت

مشتی از گیسو رفت

یادش آمد که ز کاشانیشان همه روزی خوردند

همه مردم شهر دامنی می بردند

برکت می بارید

تشنه ای بود اگر آب به دستش می داد

یا گدا می آمد

هر چه می خواست از این خانه به او می دادند

باز هم با خود گفت

ولی آرام مبادا شنود گوش کسی

چند شب هست نخوردیم غذا

چند شب هست غذایی نخوردیم اینجا

گرچه انداخته اند از هر سو

همه در پیش قدم هایم نان

راستی بابا جان خارجی یعنی چه

دختر شاه کجا گوشه ی ویرانه کجا

گیرم که یتیمم اما

دختری حاضر نیست

تا که همبازی ام اینجا باشد

همه بابا دارند

بغض سر بسته ترک خورد و

به هق هق افتاد

که سرم می سوزد

خواستم که با نوک انگشتانم

شعله را بردارم

نوک انگشتم سوخت

راستی بابا جان

تا دید سر را گفت عمه جان

این سر منور را

کمکم میکنی که بردارم

شامیان ای حرامیان دیدید

 راست گفتم که من پدر دارم

ای پدر جان عجب دلی داری

 ای پدر جان عجب سری داری

گیسویم را به پایت میریزم

تا ببینی چه دختری داری

آیه های نجیب و کوتاهم

شبی ازناقه ام تنزل کرد

غنچه های شبیه آلاله

روی چین های دامنم گل کرد

دستی از پشت خیمه ها آمد

 لاجرم راه چاره ام گم شد

در هیاهوی غارت خیمه

ناگهان گوشواره ام گم شد

ابروی کبودم چه به ابروی تو رفته        این موی پر از پنجه به گیسوی تو رفته

این زلف شکن اندر شکنم شانه نخورده     این موی پریشان به خم موی تو رفته

هر چند که جا گوشه ویرانه گرفتم         عطر نفسم بر لب خوش بوی تو رفته

تنها نشده شکل تو دندان شکسته              این دنده پهلو به پهلوی تو رفته

با مادر خود فاطمه گفتم شب دیدار              بازوی ورم کرده به با زوی تو رفته

تا باز کنم پلک تو را باز بیفتد                   چشمان تو بر دختر کم روی تو رفته

از پای همه قافله خلخا ل ربودند              از دست نگفتی که النگوی تو رفته

دختر اگر یتیم شود پیر میشود

از زندگی بدون پدر سیر میشود

هم سن و سالها همه او رانشان دهند

دل نازک است دختر ودلگیر میشود

 باشد شبیه مادر خود نافذالکلام

این شهرباصدای او،تسخیرمیشود

فریادهای یا ابتایش چو فاطمه

در سرزمین کفر چو تکبیر میشود

وقتی که گیسوان سری پنجه می خورد

هرتاب آن چوحلقه زنجیر میشود

اصلاً رقیه نه ؛به خدا مرد ؛بی هوا

با یک شتاب ضربه زمین گیرمیشود

هرگزکسی نگفت گلویش کبودشد

اینجاست روضه صاحب تصویر میشود

دشمن به نگاه خریدار می کند

خوب شاهزاده بوده و تحقیر میشود

فرزندخارجیست کفن احتیاج نیست

بیهوده نیست این همه تکفیرمیشود

دادندجای غسل تیمم تنش....چرا؟

خون از شکاف زخم سرازیرمیشود

پایش به سوی قبله کشید و به نازگفت:

امشب اگر نیایی پدر دیر میشود

خبر آمد که ز معشوق خبر می آید                          ره گشا یید که یارم ز سفر می آید

کاش می شد که ببا فند کمی مو یم را                             آب و آیینه بیارید پدر می آید

نه تو از عهده این سوخته برمی آیی                       نه  دگر موی سرم تا به کمر می آید

جگرت بودم و درد تو گرفتارم کرد                                   غا لبا درد به دنبال جگر می آید

راستی گم شده سنجا ق سرم پیش تو نیست     سر که آشفته شود حوصله سر می آید

هست پیر ا هنی از غارت ان شب به تنم                    نیمه عمامه از آن بهر تو در می آید

به کسی ربط ندارد که تو را می بوسم                        که به جز من ز پس کار تو بر می آید

راستی هیچ خبر داری تب کردم                                    راستی لاغری من به نظر می آید

راستی هست به یادت دم چادر گفتی                               دخترم به تو چادر چقدر می آید

سر مه ای را که تو از مکه خریدی بردند                        جای آن لخته خون روی بصر می آید

دلم خواهد چون علی اکبر پیش پای بابا سر اندازم

                                            دلم خواهد چون علی اصغر پر چمی از خون برافرازم

   منم بابا بی قرار تو      همه هستیم نثار تو

غریب غریبم نمانده شکیبم      بیا بابا ای حبیبم

چهل منزل بین طوفا نها رهنما بودی خواهر خود را

                                                       ولی بر نی چشم خود بستی هر زمان دیدی دختر خود را

بیا امشب یاد زهرا کن         به روی من چشم خود وا کن

منم دختر تو شکسته پر تو    که گشتم چون مادر تو

                                  غریب غریبم

دلم خواهد دم به دم بابا روی نیلی زینبت بوسم

                                                       دلم خواهد با لب تشنه جای چوب و زخم لبت بوسم

به درگاه حق عزیزم من            الا بابا کی  کنیزم من

                                 منم دختر تو

شبی که از نا قه افتادم در بیا بانها گشتم آواره

                                                     نمی گویم ای پدر جانم ما جراهای گوش و گوشواره

غمت در دل آتش افروز است            هنوز از آن شب رخم سوز است

                                               غریب

می ترسم از سیاهی این سایه های شوم عمو کجاست

                                                  از دزد گوشواره از دزد روسری

سافر من یا رب ، کی از سفر می آید                      دلم گواه است امشب ، سر پدر می آید

« ای پدر سرت سلامت (2)                                     دل شب کردی قیامت  (2)»

                                     ابتا حسین مظلوم – ابتا حسین مظلوم (2)

نهایت عشقم را چنین نشان باید داد                       به قیمت یک بوسه هزار جان خواهم داد

« من به عشق تو اسیرم (2)                                               بده یک بوسه بمیرم (2)»

                                     ابتا حسین مظلوم – ابتا حسین مظلوم (2)   

ز گیسوی من امشب بگو گره نگشاید                      که از دو گوشم عمه هنوز خون می آید

« اثر دست عدو را (2)                                                         تو خبر مکن عمو را (2)»

                                     ابتا حسین مظلوم – ابتا حسین مظلوم (2)

به لب آمده جان من از محن                                                  رسیده شب آخر عمر من

شما ای اسیران حلالم کنید                                                   خرابه نشینان حلالم کنید

خداحافظ ای عمه خونجگرم                                                        من دلغمین راهیم با پدر

خداحافظ ای عمه ای هست من                                        که دیگر شوی راحت از دست من

خداحافظ ای مادرم ای رباب                                                که دادی مرا تشنه لب سهم آب

خداحافظ ای سیلی و کعب نی                                        که عمر کم و پر غمم گشت طی

خداحافظ ای شهر شام بلا                                                 خداحافظ ای طعنه ها سنگ ها

خداحافظ ای کنج ویرانه من                                                 خداحافظ ای بیت الاحزان من

خداحافظ ای بوی نان و طعام                                               خداحافظ ای دختر شهر شام

ببین آمده باب نیکو سرشت                                               مرا می برد همره خود بهشت

                                                       علی رضا شریف