ب                                                وی اسوه صبر و گل ماتم زینب

از بعد حسین پرچم عاشورا را                                             بر دوش کشیدی تو به عالم زینب

امروز بیائید بریم گوشه خرابه شام ، بریم یتیم نوازی کنیم ، انشاءالله هیچ وقت دختر بی بابا در زندگیت بزرگ نکنی ، امروز حاجت دارها دست به دامن سه ساله امام حسین بزنید ، بمیرم برای زینب که هر وقت بچه های امام حسین را می زدند زینب می آمد خودش را سپر می کرد ، صدا زد عمه جان :

مگر ما بلبلان لانه نداریم                                        به جز ویرانه کاشانه نداریم

همه رفتند سوی خانه خویش                                            مگر ای عمه ما خانه نداریم

رحمت خدا بر آن چشمی که برای حسین و بچه های حسین گریه کند ، انشاءالله کنار حرمش گریه کنی.

صدا زد عمه جان :

دوست دارم که شب هجر پدر سر گردد                                           دیده از دیدن او باز منور گردد

من دعا می کنم ای عمه تو آمین بر گو                                  کز سفر باب من خسته جگر بر گردد

عمه دلم براب بابا پر می زند ، عمه دلم تنگ شده می خواهم بابایم را ببینم ، از کربلا تا شام هر وقت این دختر بهانه باب می گرفت عوض اینکه نوازش کنند با تازیانه آرام می کردند .

آمد چو یار آشنا آرام شو  ، آرام شو                           دیگر شدی از غم  رها ، آرام شو ، آرام شو

گفتی پدر جانم چه شد ، گفتم که درمانم چه شد     این است پدر ، این است دوا ، آرام شو ، آرام شو         

انه ام                                         نور دو چشم فاطمه را نازدانه ام

روز از فراق روی پدر همدم غمم                                       شبها انیس و مونس آه شبانه ام

بابا بیا که دل به امید تو بسته ام                                        در گوشة خرابه بود آشیانه ام

مانند شمع گشته دل عمه ام کباب                                     از بس که جان گداز بود این ترانه ام

هر کودکی به دهر بگیرد بهانه ای                                        تنها توئی و دیدن رویت بهانه ام

بابا ز راه لطف بیا و مرا ببر                                             از کنج این خرابه غم سوی خانه ام1

دشمن به جای آن که تسلّی دهد مرا                              از کینه می زند به خدا تازیانه ام

بیاد شهدای عزیزمان ، بیاد امام راحل مان ، دلها را روانه شهر شام و خرابه شام کنید ، همان جائی که در

تاریکها یک دختر سه ساله ای زمزمه می کرد :

یا ابتاه ، مَن ذَالَّذی خَضَبَکَ بِدمائکَ ، یا ابتاه مَن ذالَّذی قَطَعَ وَریدَیکَ ، یا ابتاه مَن ذَالَّذی اَیتَمنَی عَلی

صِغَرِ  سِنّی بابا چه کسی رگهای گلویت را بریده ، بابا کدام ظالمی در این سنین کودکی مرا به داغ تو

مبتلا کرد ، این قدر با سر بابا درد دل کرد یک وقت دیدند صدای این روضه خوان امام حسین خاموش

شد آمدند دیدند سر بریده یک طرف افتاده ، رقیه یک طرف .

عمه خدانگهدار رفتم از این زمانه                             همره رأس بابم به ملک جاودانه

من حوری بهشتم ویرانه جای من نیست                  باید روم به جنت اکنون شدم روانه

1. محمد علی تا بع .

حضرت رقیه س ...

تو مادر اومدی پیشم، ببین پاهای من زخمه

بدن، صورت، همه اعضا، همه جاهای من زخمه

یکی اومد به پیش من، به عشق گوش و گوشواره

نگاهی کن به گوش من، ببین گوشای من زخمه

ز روی مرکب دشمن، بیفتادم به روی خار

به دستامم نگا بنداز، ببین دستای من زخمه

یکی با تازیون اومد، به پهلوهای مجنون زد

تو ای لیلای من بنگر، که پهلوهای من زخمه

یکی با کعب نی آمد، یکی با سیلی ای مادر

چنان محکم زدش تا که، دو تا چشمای من زخمه

منم مثل پدر تشنه، می شم تا لحظه ی آخر

ز درد تشنگی مادر، همه لبهای من زخمه

امان از کعب نی مادر،  سرم درد می کنه مادر

به لطف کعب نی هستش که ابروهای من زخمه

حضرت رقیه (س)

زخم زبان می زندم، ظلم زمان می زندم

بهر دریدن سر و کشتن جان می زندم

لب ز عطش ترک زده ، یک دل پر کتک زده

از سر نی بگو چرا ، جان جهان، می زندم

قصه ی نیزه های شام، نُقل مجالس است گاه

گاه شبیه یک نفر، نیزه پران می زندم

چشم من شکسته دل، مست نگاه ماه توست

لشکر دشمن تو با، هر چه توان می زندم

قامت من خمیده و ، مثل کمان شدم پدر

چون بشوم شبیه این، قوس کمان، می زندم

شب سوم حضرت رقیه (س)

بلبل خسته جانم و رمق ندارد این پرم

بال و پرم شکسته و کسی شکسته این سرم

گلشن قلب زار من خشک ز جور اشقیا است

کنار جسم پاره ات دگر پدر نمی پرم

دمی به سیلی و لگد، مرا کبود می کنند

دمی ز کعب نی شده ، کبود دیده ی ترم

شبیه مادرت شدم، شبیه یاس حیدری

به رنگ نیل می زند، تن کبود پیکرم

ببین پدر که حرمت، حرم سرات می درند

مواظبت کننده ای، دگر ندارد این حرم

منم که روی تشت زر، بدیده ام سر تو را

که داستان عشق بود، سر بریده و برم

دمی به پیش من بمان ، گذار تا که بشمرم

به چند ضربه این سرت، جدا شده است پرپرم

لگد به پهلویم زدند، و کعب نی به صورتم

ز بس که ضربه خورده ام، دگر غذا نمی خورم

به خیمه ها و رأس من ، کشیده اند آتشی

دگر عزیز دل مپرس، همش ز حال معجرم

همین کنار رأس تو، گذار تا که جان دهم

ز من گذشت زندگی، دگر به فکر خواهرم

شب سوم حضرت رقیه (س)

بابا سرم شبیه سر تو ترک زده

دشمن به جرم عشق تو من را کتک زده

بابا ببین که چو زهرا دو پهلویم

خورد و خمیر گشته و رویم ترک زده

گویا سر تو را به نی آزار می دهند

دشمن به زخم تازه ی قلبم نمک زده

بابا شنو ز دختر خود درد عشق را

او عمه ی مرا به جرم کمک زده

مردان این دیار چقدر غول پیکرند

سیلی به روی ماه به یاد فدک زده

از روی نی نگاه کن به دخترت

این دل برای نگاه هات لک زده

شعر حضرت رقیه س در اسارت

یه گل یاس خمیده

برگ گلهاشو کی چیده

روی نیزه ی اسیری

سر باباشو می دیده

پهلو هاشو کی شکسته

از زمونه شده خسته

با سر و روی برهنه

می دوید با دست بسته

روی خارای بیابون

زخمی میشه پای مجنون

سر بابش روی نیزه

تن باباش روی هامون

روی نی قرآن می خونه

بابای خوب و غریبش

می رسه تا آسمونا

ناله ی امن یجیبش

باباجون مهربونم

الهی دردت بجونم

رگهای سرت بابا جون

پره خون شده می دونم

بابا جون پرام شکسته

غم روی دلم نشسته

مرغ لب های من امشب

روی این رگات نشسته

باباجون کدوم حرومی

رگاتو ز هم گسسته

چشای خمار عشقو

نکنی تو باز و بسته

اینجا جای گریه زاری

شادی می کنن برامون

توی این شبای غربت

یا حسین حسین نوامون

     ابتاه يا حسين(ع)

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

دنبال او شب تار صیاد رفته باشد

یک زخم بر دو گونه یک چشم نیم بسته

از زجر یادگاری یک دنده شکسته

فهمیده ام در این شهر معنای سیری ام را

از ضرب دست خوردم دندان شیری ام را

نامحرمی که با خود دیشب سر تو را داشت

وقتی به گوش من زد انگشتر تو را داشت

طفلی که خنده میزد بر این لباس پاره

او گوشوار من داشت من زخم گوشواره

من خار میکشیدم با ناخنی شکسته

او با گل سر من گیسوی خویش بسته

وقتی که شعله افتاد از بام روی معجر

نگذاشت ساربان تا بردارم آتش از سر

من باز ماندم از درد از فرط ناتوانی

او رفت و پیش پایم انداخت تکه نانی

من سخت باز کردم انگشت کوچکم را

او رفت و بین دستش دیدم عروسکم را

دیشب که خواب رفتم یک بار بی عمویم

زنجیر دست و پایم پیچید بر گلویم

از کوفه آمدی و سنگ صبور داری

رنگ محاسنت زرد بوی تنور داری

ای سر بیا که مُردم از دختران شامی

از خنده های کوفی از خنده های شامی

ای کاش پای حلقت میمُرد دختر تو

آری هنوز گرم است رگ های حنجر تو

(شاعرش را نميشناسم)

ابتاه يا حسين(ع)

تو بودي آن كه مرا بود جا در آغوشت

چه روي داده كه گشتم به كُلّ فراموشت

(صامت بروجردي)

   ابتاه يا حسين(ع)

به چشمم غير اشك آبي ندارم

به رخ جز رنگ مهتابي ندارم

اگر خواهي به خواب من بيايي

به بيداري بيا خوابي ندارم