دلی ای عمه پر ز غم دارم امشب                                        که دل تنگ پدر بسیارم امشب

من امشب می نشینم عمه تا صبح                                            به امید پدر بیدارم امشب

مگر بابم خبر  از من ندارد                                                    که منزل در خرابه دارم امشب

بود چشمم به راهش در خرابه                                            که باشد حسرت دیدارم امشب

پدر جان گر بیایی ور نیایی                                                 من ازهجر تو جان بسپارم امشب

سرم بابا به دامن می گرفتی                                              ببین برخشت سر نگذارم امشب

برویم دست الفت می کشیدی                                           ببین بر خاک غم رخسارم امشب

                                         پدر جان آه و فریاد از یتیمی

                                          که جای اشک غم خونبارم امشب

بـــــــــــــــــابـــا بقربان سرت        مــــــی میرد امشب دخترت

پـــــدر فــــــدای سر نورانیت         سنگ جفا که زد به پیشانیت

اکنون که نیـــــــــــامد ز سفر ماه منیرم

خوب اســت در این گوشۀ ویرانه بمیرم

با من نــــــزد حرف، کسی چونکه یتیمم

از مــــــن نکشَد ناز کسی چونکه اسیرم

امروز یزید هر چه دلت خواست ستم کن

زیــــــــــرا تو امیری من مظلومه اسیرم

بــــــــــر محکمۀ عدل خدا نگذرم از تو

آنجا تــــــــو اسیری من مظلومه امیرم

بابا بیا که دل به امید تو بسته ام      در انتظار دیدن رویت نشسته ام

تا که نشان دهم رخ نیلی، مرا ببر    امشب بنزد مادر پهلو شکسته ام

سحـــــــــــرگاهان بهر دیدن من در میان طبق آفتاب آمد

بدامانِ طفل کوچک خود، اندر آن دل شب رأس باب آمد

بیا عمــــــــه آه و زاری کن، به مرگ من سوگواری کن

عمـــــــــــــه جـــــــــــــان زینب، عمـــــــــه جان زینب

فرو ریزد مثل دُرّ گهر اشک چشم پدر روی دامــــــــانم

هم او گیرد بوسه از رخ من، من هم از لب بوسه بستانم

بیا عمه آه و زاری کــــــــن، به مرگ من سوگواری کن

عمــــــــــــــــــــــه جــــــــــــان زینب، عمه جان زینب

خداوندا اره شد جگرم همره پــــــــــدرم می روم امشب

به تن امشب کهنه پیرهنم می شود کفنم عمه جان زینب

بیا عمه آه و زاری کن، به مرگ مــــــن سوگواری کن

عمــــــــــــــــــــه جـــــــــــــان زینب، عمه جان زینب

پس از رنج راه شام غم و آنهـــــمه ستم و وادی صحرا

از این ویران با دو دیدۀ تر می روم به بر مادرم زهرا

بیا عمه آه و زاری کن، بـــــه مرگ من سوگواری کن

عمــــــــــــــــــــــه جـــــــــــان زینب، عمه جان زینب

[غلام رضا سازگار(میثم)]

در نظر آور روی نیلی را      بوسه باران کن جای سیلی را (2)

یا ابا المظلوم، یا ابا المظلوم (2)

شه سوی میدان، بی امان می رفت      نوگلان تشنه، باغبان می رفت

یا ابا المظلوم، یا ابا المظلوم (2)

زین وداعی که، با حَرم کردی         شد به من معلوم، بر نمی گردی (2)

یا ابا المظلوم، یا ابا المظلوم (2)

دختری آمد، راه میدان بست       سوره ای کوچک، ره به قرآن بست (2)

یا ابا المظلوم، یا ابا المظلوم (2)

بابا چرا سر از خاک یک لحظه برنداری

حق داری ای پدر جان زیرا که سر نداری

مــــــــــا را سوار کردند با ضرب تازیانه

                                                                               بابا مــــــــــگر تو با ما، عزم سفر نداری

اگر خواهی کُنون بینی وفای دختر خود را

بریز پای مَرکب ای پدر افکن سر خود را

نهان از چشم طفلان آمدم گیرم سر راهت

که گیری در بقل یک بار دیگر دختر خود را

اگر نازی کند دختر خریدارش بوَد بابا

بزرگی کن ببوس این دختر کوچکتر خود را

مرا یک حرف باشد با تو آنهم از عطش مُردم

برو در علقمه فرمان بده آب آور خود را

بگهواره نظر انداختم دیدم بود خالی

کجا بردی نیاوردی علی اصغر خود را

به دنبال مسافر آب می پاشند کو آبی

کنم ناچار دنبالت روان اشک تر خود را

لبم از تشنگی خشک است و جوهر در صدایم نیست

برو در علقمه فرمان بده آب آور خود را

میان خیمه می دیدم گلویت عمه می بوسید

مگر آماده کردی بهر خنجر حنجر خود را

در آن شب شام را شوری دگر بود        تو گویی شام عاشورا دگــــر بود

سه ساله دخـــــــتری چون ماهپاره        فرو می ریخت از چشمش ستاره

طواف شـمع چون پروانه می کرد         به دستش موی بابا شانه مـی کرد

سر روی پــــــدر را پاک می کرد         برایش عقدۀ دل باز مـــــــی کرد

بـــــــــه قـــــــربان سر نورانی تو         چرا خون ریزد از پــــــیشانی تو

رخ من نیلی از سـیلی است ای سَر        لبان تو چرا نیـــــلی است ای سَر

مگــــــــــــر چوب جفا بوسیده بابا         که خون بر روی او خشکیده بابا

تـــــــــو از چوب جفا داری نشانه         مـــــــــــرا باشد نشان از تازیانه

ز تــــــــــــــــو دارم تمنا جان بابا         مرا با خــــــود ببر در نزد زهرا

کــــــــــه گیرم در بقل مانند جانش        دهم من جـــــای سیلی را نشانش

رفت بخواب و ز تَنَش رفت تاب       دید مه روی پدر را بخواب

دست زد و زوی پدر بوسه داد          پیش پدر لب به شکایت گشاد

کای پدر ای مهر تو سودای من        رفتی و از جور بدان وای من

رفتی و ما زار به دوران شدیم         دست خوشِ فتنه عدوان شدیم