جانم پدر جانم پدر – هستی تو مهمانم پدر

از بعد زینب در جهان                                                         عاشق تر از من بر تو نیست

در عشق بازی ای پدر                                                       فرزانه ام ، فرزانه ام

                    جانم پدر جانم پدر – هستی تو مهمانم پدر

بابا به شمع روی تو                                                          پروانه ام ، پروانه ام

من نوگلی پژمرده ام                                                         سیلی ز دشمن خورده ام

                  جانم پدر جانم پدر – هستی تو مهمانم پدر 

چوب گر زده خصمت به لب                                                 من بوسه بر جایش زنم

روشن شده از نور تو                                                         کاشانه ام ، کاشانه ام

                جانم پدر جانم پدر – هستی تو مهمانم پدر 

ابا ، بابا ، بابا – نور بَصَرم بابا         

                                     ای تاج سرم بابا – ای همسفرم بابا

آندم که من از ناقه                                                             افتادم و غش کردم (2)                

بابا تو کجا بودی                                                    از ما تو جدا بودی  (2)

آندم که من از ناقه                                                             افتادم و غش کردم (2)               

من بر سر نی بودم                                                            با تو همه جا بودم

                                     کی از تو جدا بودم (2)

                                      بابا ، بابا ، بابا – نور بَصَرم بابا        

                                     ای تاج سرم بابا – ای همسفرم بابا

آندم که مرا ظالم                                                   اظهار کنیزی  کرد (2)

بابا تو کجا بودی                                                    از ما تو جدا بودی (2)

آن دم که تو را ظالم                                                           اظهار کنیزی کرد (2)

در طشت طلا بودم                                                            مشغول دعا بودم (2)         

                                     کی از تو جدا بودم (2)

                                      بابا ، بابا ، بابا – نور بَصَرم بابا        

                                    ای تاج سرم بابا – ای همسفرم بابا    

 از سفر باز آمدی ، بابا                                                         یوسف کنعان من ، بابا

      و ز دلم داری خبر ، بابا                                                        نازنین مهمان من ، بابا

    مثل شمعی تا سحر ، بابا                                                   می شوم از گریه ها، بابا

خسته از راه آمدی ، بابا                                                      من که پایم خسته بود ، بابا

      در قفای قافله ، بابا                                                            روی دامانم بخواب ، بابا

      از چه تنها آمدی ، بابا                                                         ای سر خونین بگو ، بابا     

     قصه غم های خود ، بابا                                                      من بگویم مو به مو ، بابا

ویرانه تاریک من امشب چراغانی شده                         عمه حلالم کن دیگر هنگام قربانی شده

                                    دسته گل محمدی – بابای من خوش آمدی

امشب چو بلبل تا سحر افغان و زاری می کنم                        دور گلم می گردم و شب زنده داری می کنم

                                    دسته گل محمدی – بابای من خوش آمدی

امشب دگر از تن برون رخت اسارت می کنم              با اشک خونین لاله خود را زیارت می کنم

                                    دسته گل محمدی – بابای من خوش آمدی

گیرم سرش را من بغل مانند خاک کربلا                     دامان گرد آلود من نبود کم از طشت طلا

                                    دسته گل محمدی – بابای من خوش آمدی

امشب من و تو از دهن گوهر فشانیم ای پدر              می گریم و می خندم و می میرم امشب پدر جان دسته گل محمدی – بابای من خوش آمدی      

   یا ابا المظلوم ، ای پدر جانم

                               ای پدر جانم ، ای پدر جانم

بر بدن امشب تا رمق دارم                                                 ناله بر  گرد این طبق دارم

                                     یا ابا المظلوم ، ای پدر جانم

زائرم بر این روی نورانی                                         بوسه گاهم شد زخم پیشانی

             ای پدر جانم ، ای پدر جانم

هر قدم صد بار بین ره مُردم                                                تو نگه کردی من کتک خوردم

            ای پدر جانم ، ای پدر جانم

از خرابه صدای بلبل آید (2)        گوید ای عمه جان بوی گل آید

من یتیمم، من یتیمم، من یتیمم

سوی ویران روید با گل و لاله (2)       از پی دیدن طفل سه ساله

من یتیمم، من یتیمم، من یتیمم

چشم خود وا کن ای عمه سادات (2)      فامه آمده بهر ملاقات

من یتیمم، من یتیمم، من یتیمم

وقتی خبر رسید به قمی ها ،خواهر امام داره می آد به سمت قم،دختر امام داره می آد به سمت قم،مردم كیلومترها از شهر بیرون اُمدند، به استقبال حضرت معصومه سلام الله علیها،یه عده با تنگ دستی قربونی زیر بغل زده بودند، بابا تو تنگ دستی قربونی برا چی می بری،می گفت:مگه خبر نداری دختر امام داره می یاد،خواهر امام داره می یاد،یه عده با خودشون دسته گل می بردند،چه احترامی گذاشتند،عرضم اینه،ای كاش به همه ی خواهرای امامان احترام می گذاشتند،وقتی بی بی رو وارد قم كردند،از بزرگان و محترمین قم اُمدند،از بهترین جاهای قم رو در اختیار بی بی قرار دادند،یه باغی بود،اصرار كردند،التماس كردند،بی بی رو با احترام وارد این باغ كردند،سادات مثل پروانه دور دختر امام می گشتند،دور خواهر امام می گشتند،اصلاً بی بی احساس ترس نمی كرد،احساس عدم آرامش و امنیت نمی كرد،اما بمیرم برای اون خواهر امامی كه،نگاه می كرد،برا دل آماده،معطلت نذارم،اگه خریدار این نالت حضرت زهراست،بفروش این ناله رو،هر چی دور خودش نگاه می كرد،عوض سادت عوض بنی هاشم ،عوض عباس،عوض علی اكبر،می دید یه عده حرام زاده،دورش رو گرفتند،می خوام بگم مگه رقیه دختر امام نبود،عوض باغ تو خرابه بردنش،

عمه جان این سر منوّر را كمكم می كنی كه بردارم

شامیان ای حرامیان،دیدید راست گفتم كه من پدر دارم

ای پدر جان عجب سری داری،ای پدر جان عجب دلی دارم

گیسویم را به پات می ریزم،تا ببینی چه دختری داری،

هر بلایی كه بود یا می شد،بر سر زینب تو آوردند

قاری من چرا نی خوانی چه بر سر لب تو آوردند

چرا رنگ لبت،چون ارغوانه گمانم جای چوب خیزرانه

گفت:بابا وقتی چشم تو رو دور دیدند،چشم عموم اباالفضل و دور دیدند،چشم علی اكبر و دور دیدند،وقتی منو غریب گیر آوردند،دستی از پشت خیمه ها آمد،لاجرم راه چاره ام گم شد،درهیاهوی غارت خیمه ،ناگهان گوشواره ام گم شد

به جغدی بلبلی گفتا تو در ویرانه جا داری

                                           من اندر بوستان بر شاخه سرو آشیان دارم

بگردان روی از این ویران بیا با من سوی بستان

                                      ببین چندین هزاران سرو و کاج و ارغوان دارم

جوابش داد ای بلبل تو را ارزانی آن گلشن

                                              مرا این بس که ویرانه، مأوی و مکان دارم

اگر ویرانه بد بودی چرا پس دختر زهرا

                              به ویران می نشستی که غمش آتش به جان دارم

ای بلبل! من هم مثل تو چمن نشین بودم می دانی کی ویرانه نشین شدم؟

گذشتم از گل احمر پس از مرگ علی اکبر

                                               به دل، داغ غم ناکامی آن نوجوان دارم

تو بر سر، شورش شمشاد و یاس و ارغوان داری

                                                 من اندر لانه دل، داغ عباس جوان دارم

اُف بر این روزگار! بچه های فاطمه(س) کجا و گوشه ویرانه کجا. چراغها را خاموش کردند. در این تاریکی به یاد یک خرابه نشین باشد. مجلس،خوب مجلسی است حال خوشی هم داریم. روز اربعین هم است، نزدیک زوال ظهر است. آی امام حسین(ع)! این قدر دلمان می خواست امروز کربلا باشیم. آی امام حسین! این قدر دلمان می خواست امروز دور قبرت مثل پروانه بچرخیم. آقایان اهل علم! فضلا! محترمین! رجال فضیلت! متدینین! مذهبی ها! خود امام حسین(ع) هم راضی است که من امروز شما را به حرم این سه ساله ببرم. خدا نکند سرپرست شوی، به خدا سرپرستی خیلی زحمت دارد، مسوولیت دارد. زینب(س) سرپرست بچه ها بود. زینب (س) این همه غمی که دارد باید به همه کارها برسد. بی بی، تمام زنها و بچه ها را خواب کرد. حالا آمد خودش بخوابد. کمتر من این کلمه را با صراحت گفته ام، اما روز اربعین است بگذارید بگویم، آتش بزنم. آی زن و مرد! زینب(ع) آمد روی خاکها بخوابد. تا آمد بخوابد یک وقت دید گوشه خرابه در تاریکیها یک بچه بلند شده، هی می گوید: بابا! بابا! بابا!  ای خدا! چه کار کنم؟ با این همه زحمت من این زن و بچه را خواباندم، باز یکی یکی بیدار می شوند بلند شد آمد جلوببیند چه کسی است؟ دید رقیه است.  امروز برای امام حسین(ع) داد بزنید. رقیه گفت: من بابایم را می خواهم، من پدرم را می خواهم، الان بابایم اینجا بود.

دختر دُر دانه منم       به کنج ویرانه منم    عمه چه آمد به سرم   چرا نیام پدرم

الله اکبر،  الله اکبر

امروز می خواهم نوحه بخوانم، همه با من بخوانید:

دختر در دانه منم     به کنج ویرانه منم    عمه چه آمد به سرم     چرا نیامد پدرم

الله اکبر،  الله اکبر

یک وقت دیدند غلامی آمد یک طبق هم در دستش است. یا الله! یا الله! این بچه دوید جلو روپوش را از روی طبق برداشت، دید سر بریده حسین(ع) است.

عمه بیا گمشده پیدا شده          کنج خرابه شب یلدا شده      پدر! فدای سر نورانیت

سنگ جفا که زد به پیشانی ات  بس که دویدم عقب قافله  پای من از ره شده پر آبله

سر بابایش را به سینه چسباند. صدا زد: بابا! چه کسی مرا یتیم کرد؟ یک وقت دیدند این بچه دیگر ناله نمی کند. وقتی زیر بغل بچه را گرفتند دیدند رقیه جان داده است.

حاج احمد كافي خراساني

ی سر امشب بر یتیمان سر زدی                                              طایر قدسی به ویران سر زدی

قول دادی بهر من آب آوردی                                                            از سفر سوغاتی ناب آوری

صورت از خون خضاب آورده ای                                                    پس چرا خون جای آب آورده ای

جان بابا از رخت شرمنده ام                                                      تو سرت از تن جدا من زنده ام

ای به قربان سر نورانیت                                                                  تا نبینم زخم بر پیشانیت

کاش چشمم مثل دستم بسته نبود                                           کاش فرق دخترت بشکسته بود

زخمها بر صورت خوبت زدند                                                            یوسف زهرا کجا چوبت زدند

یک مرتبه دیدند روضه خوان سه ساله ابی عبدالله خاموش شد ، خدایا چه شده ؟ آمدند جلو دیدند کنار سر بریده بابا جان داده.

یامد در برم جانانم امشب                                      به تن آمد دوباره جانم امشب

به غیر جان چه دارم تا که سازم                                           نثار مقدم جانانم امشب

شدم من بی سر و سامان ز هجرت                          پدر دادی سرو سامانم امشب

لب خشکیده ببوسم یا گلویت                                              در این سودا عجب حیرانم امشب

دلها را ببریم خرابه شام ، برای دختر سه سالة ابی عبدالله گریه کنیم ، بیاد آن لحظه ای که از خواب بیدار شد ، بهانه بابا گرفت ، به اطراف خرابه نگاه کرد دید خبری نیست ، خودش را به عمه رسانید .

صدا زد عمه : الان سرم روی دامن بابایم بود مرا نوازش می کرد ، بابایم کجا رفت ؟ هر چه کردند این دختر سه ساله را آرام کنند نشد .

دل سنگ آب شد از                                                            گریه تو گریه مکن

عمه بی تاب شد از                                                           گریه تو گریه مکن

عاشقان حرم رقیه ، شما می دانید رسم است اگر یک بچة کوچکی بهانه بابا بگیرد او را نوازش می کنند ، برایش اسباب بازی می آورند آرامش می کنند کجای عالم رسم است برای طفل سه ساله که بهانه بابا بگیرد سر بریده بابایش را بیاورند ، سر بابایش را آوردند خیره خیره  نگاه کرد ، سر بابا را بغل گرفت صدا زد : بابا جانم که رگهای گلوی ترا بریده ، بابا که محاسن تو به خون سرت خضاب  کرده ، هی ناله زد ، گریه کرد ، یک وقت هم دیدند آرام گرفت ، زینب فرمود : آرام باشید رقیه دوباره به خواب رفته بگذارید مقداری استراحت کند اما وقتی نزدیک آمد دید سر یک طرف ، رقیه یک طرف ، صدا زد : رقیه جان دید جواب نمی دهد یک وقت هم  نگاه کرد دید رقیه جان داده .

عمه جانم ، عمه جانم بر تو امشب میهمانم                   می روم در نزد بابا عمه امشب ناگهانم

من ز جان خود که سیرم هم یتیمم هم اسیرم          می کند دشمن شماتت من دگر بابا ندارم