اصغرم، اصغرم، ای کودک جانبازم      ای آخرین سربازم، شیرین زبانم (2)

سوزاندی، سوزاندی، آخر قلب پدر را     آتش زدی مادر را، شیرین زبانم (2)

چه گویم، چه گویم، جواب مادرت را      سکینه خواهرت را، شیرین زبانم (2)

اصغرم، اصغرم، ای کودک جانبازم       ای آخرین سربازم، شیرین زبانم (2)

[مهدی خرازی]

سخن دیگر نمی گویی، چرا ای طفل سرمستم

چرا با این لب عطشان، تو جان دادی سر دستم

علی جانم، علی جانم، علی جانم، علی جانم(2)

در آغوش پدر ناگه، به مثل غنچه پرپر شد

لب خشک علی اصغر، ز اشک چشم من تر شد 

علی جانم، علی جانم، علی جانم، علی جانم(2)

شده قنداقه پر خون و لب خشکیده اش خندان

بیایید از حرم بیرون که اصغر آمد از میدان

علی جانم، علی جانم، علی جانم، علی جانم(2)

غم ششماهه سربازم براه من شده سنگین

ز قطره قطره خون او، کنم رخسار خود رنگین

علی جانم، علی جانم، علی جانم، علی جانم(2)

[غلام رضا سازگار (میثم)]

منهال می گوید: آمدم مکه، محضر مقدس امام چهارم، زین العابدین(ع) شرفیاب شدم. فرمود: منهال!  از حرمله چه خبر داری؟ عرض کردم : آری آقا جان! حرمله در کوفه، زنده است. ولی مختار دستور داده که مأمورانش تعقیبش کرده و پیدایش کنند. می خواست او را بکشد. من می گویم: آقا جان! چرا میان این همه افراد شما فقط از حرمله می پرسید؟ میدانی چرا؟ آخه بچه ی شیر خواره که گناه ندارد؟ برای یک شربت آب حسین(ع) قنداقه بچه اش را روی دست گرفت و مقابل آن مردم بی حیا آورد. مرحوم حاج شیخ جعفر شوشتری نقل می کند: وقتی علی (ع) را به دست امام حسین (ع) دادند آقا نگاه کرد دید بچه دارد از تشنگی جان می دهد. آقایان نمی دانم تا حالا بچه کوچکتان مریض شده یا نه؟ شب وقتی می روی خانه، خانمتان می گوید: کجا بودی تا حالا؟ بچه دارد می میرد. بچه را به دکتر ببر! می گویی بچه را می برم. زن می گوید: من هم می آیم. شما می گویی: نه. آنجا مردها زیادند، نامحرمها خیلی اند، شما ناموس من هستی. همین جا باش من بچه را می برم. زن می گوید آی مرد! اگر بچه را می بری، به دکتر بگو شبها نمی خوابد، زیاد گریه می کند. زود هم بیا من ناراحتم. می گویی: چشم. بعد بچه را می بری. اما این یک ساعتی که شما بچه را می بری این مادر بیچاره هی در خانه می اید، هی بر می گردد. هی می گوید: خدا! بچه ام نیامد. خدا نکند آن وقتی که بچه ات روی دستت است و به دکتر می بری در بین راه بمیرد. به خدا اگر بچه ات بمیرد دیگر روی آمدن به خانه را نداری بچه ات را در دست می گیری هی در کوچه قدم می زنی. می گویی: خدا! چه کنم؟ بگویم این کلمه را یا نه؟ آقایان! مادرها! من نمی گویم این عرب های بی رحم چه کردند. همین قدر بگویم یک وقت دیدند ارباب ما امام حسین(ع) می گوید: خدایا! تو را بر این قوم شاهد می گیرم.

یک بیت شعر از امّ کلثوم راجع به این بچه می خوانم و دعایتان می کنم:

لهف قلبی علی الصغیر الظامی                        فطمته السهام قبل الفطام

علی اصغرم! مردم بعد از دو سال بچه هایشان را از شیر می گیرند. اما مردم کوفه تو را از شش ماهگی از شیر گرفتند.  « صلی الله علیکم یا أهل بیت النبوة 

بر مرکب پیغمبر اعظم سوار شد                      عمامه بست رو به سوی کار زار شد

زیر عبا گرفت علی عزیزه را                             با شیر خواره جانب آن قوم خوار شد

گفتند امده است به قران قسم دهد                پس همهم گرفت و قشون بی قرار شد

پس دست برد و طفلک از حال رفته را                  بیرون کشید و خاتم شه آشکار شد

لب باز کرد تا سخن انشا کند حسین                     پس روبرو به مکتب داد و هوار شد

چندی سخن ز ماهی و آب فرات کرد                   پس با علی سخن از سر التفات کرد

چشم سیاه تو چقدر آب می خورد                         اصلا شب سیاه مگر آب می خورد

شمر و سنان و اخنس و خولی بها نه اند                 قتل پدر زداغ پسر آب می خورد

ای پاره دلم سر دستم تکان مخور                        الان لبت ز تیر سه پر آب می خورد

گفتند آمده است زرنکی کند حسین                        جای تو گفتند پدر آب می خورد

عباس خفته است که بر پاست حر مله            این فتنه از خسوف قمر آب می خورد

حالم ببین که جگرم را فر و ختم                             تنها ستاره سحرم را فر و ختم

اهل کوفه به حسین ظلم فراوان کردند                                 حرمله ، تو ز همه ظلم فزونتر کردی

تازه می خواست گلم بشکفد و باز شود                          زود گلچین گل من چیدی و پرپر کردی

مادر این طفل چه می خواست که از راه جفا                       خون او ریختی و خون دل مادر کردی

وقتی مختار حرمله را دستگیر کرد تا مجازات کند ، حرمله گفت: مختارصبر کن کاری درکربلا کرده ام

برایت نقل کنم . مختار ، در کربلا سه تیر سه شعبة زهر آلود داشتم ، با یک تیر سه شعبه عبدالله بن حسن که رو دامن حسین بود پاره کردم . با یک تیر سه شعبه گلوی علی اصغر حسین را نشانه گرفتم . با تیر سه شعبه دیگر قلب حسین را شکافتم 1

1. منهاج الدموع ، ص 411 .

ای اکبر کرده همدوشی علی                                              برده سر در جیب خاموش علی

تو مسیح عترتی وز مرتبت                                                 کرده با قرآن هم آغوشی علی

اصغرم قنداقه ات شد غرق خون                              زود بودت این کفن پوشی علی

چون تو سربازی دگر نائل نگشت                             بر سر دوشم بسر دوشی علی

خواستم از گریه خاموشت کنم                               من که تا سر حد بیهوشی علی

منهال بن عمرو می گوید: خدمت امام سجاد رسیدم ، به امام سجاد گفتم : مختار در حال انتقام گرفتن قاتلان پدرت می باشد .

امام سجاد (ع)فرمودند : آیا حرمله را هم گرفته اند یا نه ؟ حرمله در چه حالی است ؟

عرض کردم : هنگامی که از کوفه بیرون آمدم حرمله زنده بود . منهال می گوید : دیدم امام سجاد دستانش را به سوی آسمان بلند کرد فرمود :« اللّهُمَّ اَذِقهُ حَرَّ النّار ، اللّهُمَّ اَذِقهُ حَرِّ الحدید »

«خدایا! حرارت آتش را به او بچشان ، خدایا حرارت آهن را به او بچشان» 2مگر حرمله چه کرده بود که اینطور امام سجاد را سوزانده بود ، در تاریخ آورده اند حرمله سه تیر سه شعبه و زهر آلود داشت ، با یک تیر عبدالله را در دامن حسین شهید کرد ، با یک تیر سینه و قلب ابی عبدالله را نشان گرفت ، یک تیر هم به گلوی علی اصغر زد 2. آخر روز عاشورا هنوز سخن عزیز فاطمه تمام نشده بود ، به اشاره عمر سعد ، حرمله گلوی نازک علی را هدف تیر سه شعبه اش قرار داد .

1. قصه کربلا ، نظری منفرد ، ص 658 .

2. ملهج الدموع ،ص 411 ، گل واژه های محرم ، ص 48 .

اصغر ای نور دو چشم تر من                                                از چه خاموش شدی در بر من

بگشا دیده خود سوی پدر                                                  ده تسلّی دل غم پرور من

تیر کین گو که گلوی تو درید                                                بین که بنشسته بر این پیکر من

قاتلت شرم نکرد از داور                                                      رحم ننمود به چشم تر من

بی تو چون رو بسوی خیمه کنم                                          که بود منتظرت خواهر من

برسم چون ببر مادر تو                                                       گریه اش هوش برد از سر من

 داغ سوزان تو را در جگرم                                                  کس ندانسته به جز داور من

در حالات میرزای قمی نقل می کنند : میرزای قمی (ره)روضة دهگی می گرفت و به روضه خوان

 می فرمود : هر ده روز ، روضه علی اصغر بخوان .

می گفتند آقا علی اکبر هم است اجازه بدهید روضه علی اکبر را هم بخوانیم ، می فرمود :

همه شهدای کربلا ، لباس رزم به تن کردند و جنگ کردند و کشته شدند ، اما علی اصغر لباس رزم نپوشید ، فقط با تکان دادن لبهای مبارکش ، می فهماند که من تشنه ام 1

ابی عبدالله علی اصغر را روی دست گرفت آمد وسط میدان ، صدا زد خودتان علی را بگیرید سیرابش کنید .

1. ماهنامه مذهبی هیئت (خیمه) ، پیش شماره ششم ، جمادی الاول 1423 ، ص 4 .

حضرت علی اصغر(ع)-ولادت و شهادت

شبی كه آمدی و عرش در هوات افتاد

ستاره دور و بر عطر خنده هات افتاد

همین كه عطر نفسهات در زمان پیچید

زمین برای بزرگی به دست و پات افتاد

برای دلبری از چشم بی قرار حسین

همای عشق به چشمان دلربات افتاد

بزرگ مرد قبیله، علی اصغر عشق

كنار نام شما راهی از نجات افتاد

شكوفۀ سحرِ بیت حضرت ارباب

تو آمدی و علی باز در حیات افتاد

همین كه پای تو در چشم شهر سكنی كرد

عطش به چشم پر از آتش فرات افتاد

تو مستجاب ترین ذكر هر دعا هستی

ضمان حاجت هر درد بی دوا هستی

تو مثل یك گل سرخی كه بال و پر داری

برای دلبری از دلبران هنر داری

تمام اهل شما دلبرند اما تو

كرشمه و جنم و ناز بیشتر داری

اگر چه كودكی اما گواه تاریخ است

بزرگی از پر قنداقه ات به سر داری

تویی كه یك تنه یك لشگری برای حسین

شبیه حضرت سقا دل و جگر داری

تو حرف آخر و فصل الخطاب بابایی

چرا نیامده حالا سر سفر داری

قسم به اشك رباب و به خنده های حسین

مباد لحظه ای دست از دلم تو برداری

پناه لحظۀ دلواپسی، علی اصغر

جواب روز غم و بی كسی، علی اصغر  

چقدر زیر گلویت سفید و جذاب است

به قب قبت اثر بوسه های ارباب است

به شوق خندۀ تو تا به صبح بیدار است

به یك كرشمۀ چشمت رباب بی تاب است

برای لحظه به لحظت، برای آینده

رباب نقشه كشیدست، حیف بر آب است

دو فصل تاج سر خاكیان شدی و حیف

كه مثل چشم تو بخت رباب در خواب است

نوای نغمۀ لالاییت چه دلگیر است

ترنمی كه نوایش عمو عمو آب است

عطش رسید و ترك شد لب شما می سوخت

برای لحظۀ قربانیت خدا می سوخت

پدر كه قصۀ ذبح عظیم می داند

برای زیر گلوی تو روضه می خواند

چقدر نازك و نرم است حنجرت، حتی

كه رد باد به زیر گلوت می ماند

ولی هنوز زمانی نمی شود كه رباب

كنار نیزه برای تو فاتحه خواند

رسیده است غروب عظیم عاشورا

تو روی دست پدر سبز می شوی حالا

حضرت علی (ع)-مدح

در مذهب هر کس که حقیقت بین است

 ذکر صلوات بر علی شیرین است

 از راه خطا و معصیت بر گردید

 خوشنودی صاحب الزمان در این است

×××

 در سفره عسل اگر که باشد بهتر

 شعر تو غزل اگر که باشد بهتر

 اظهار محبت علی ای دل من

 همراه عمل اگر که باشد بهت

يا باب الحوائج يا عطشان

تبسم كن جواب خنده ي جان پرورت با من

خدا داند چه كردي در نگاه آخرت با من

نه تنها ميكنم تشييع جسمت را به تنهايي

كه در جمع شهيدان است دفن پيكرت با من

سپر گشتن به استقبال پيكان عدو با تو

برون آوردن تير ستم از حنجرت با من

تن پاك تو پشت خيمه ها همسايه ي اكبر

چهل منزل به نوك نيزه ي دشمن سرت با من

چو خواهد بر تو گريد اول از من رو بگرداند

ز بس دارد وفا و مهرباني مادرت با من

اگر زخم گلويت را ببيند بر سر دستم

چه خواهد گفت در خيمه سكينه خواهرت با من

تو خاموش از سخن گرديده اي اما سخن گويد

دو چشم بسته و حلق ز گل نازكترت با من

شود آغوش من هم مقتل تو هم مزار تو

بُوَد چون جان من تا حشر جسم اطهرت با من

اگر پايين پايم جسم پاك اكبرم باشد

شكستِ سينه ام ، قبر عليِّ اصغرم باشد

(غلامرضا سازگار"ميثم")