يا رضيع الحسين(ع)

به روی دست پدر عاشقانه جان می داد

گلی ز باغ لبش دست باغبان می داد

سپیدی گلویش شد نشان تیر ولی

شکوه خنده ی خود را به او نشان می داد

کمان ابروی او دل شکار بود ای کاش

کمان سرکش دشمن کمی امان می داد

تمام  چارستون  حسین  را  لرزاند

سه شعبه ای که علی را تکان تکان می داد

کمی ز خون گلو را به آسمان پاشید

نمی ز خون گلو غسل آسمان می داد

به لحظه لحظه ی سرخ غروب عاشورا

حسین در گذر عشق امتحان می داد

(مهدي زنگنه)

گوشه ی خیمه ای نشسته رباب

دارد امّن یجیب می خواند

زنده می ماند اصغرش یا نه ؟

مانده در برزخی ، نمی داند

رفت چندی قدم زد و آمد

آمد و گوشه ای دوباره نشست

می شد از چشم های او فهمید

که به قول حسین دل گرم است

زیر لب های تشنه اش می گفت

با دلی پر ز حس یک مادر

یا که تشنه دوباره می آید

یا که سیراب می شود اصغر

باورش هم نمی شد اینگونه

پاسخ یک سوال را بدهند

لحظه ای فکر هم نمی کرد او

که سه شعبه به حنجرش بزنند

همه دیدند روی دست پدر

چه بلائی سر علی آمد

همه دیدند تیر حرمله را

همه دیدند دست و پا می زد

کم کمک روی خاک می بارید

اشک سرخ فرشته های خدا

همه دیدند زیر بال عبا

پدری می بَرَد پرستو را

به گمانم که روی پیشانیش

عرق شرم را همه دیدند

عده ای بغضشان گلوگیر و

عدّه ای کف زدند و خندیدند

آمد آرام پشت یک خیمه

تا که قبری برای او بکند

مادر آمد دوباره یک بوسه

بر سپیدی حنجرش بزند

شاعر : وحید محمدی

علیرضا لك

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

شش ماهه ترین تشنه به دست پدر آمد

با لب زدنش گریۀ هر سنگ در آمد

در فاصلۀ كوچك یك بوسه به سرعت

بی تاب شد و حوصلۀ تیر سر آمد

این عرض گلو لازمه اش تیر سه شعبه است؟

یا آهن سرد است؟ چرا شعله ور آمد؟

می خواست كه كم تر بشود زحمت شمشیر

با این همه شدت به گلویش اگر آمد

در رگ رگ حلقوم چه سرسخت گره خورد

بابا چه كشیده است كه تا تیر در آمد

مادر شوی و منتظر آن وقت ببینی

قنداقۀ خونین شده ای از پسر آمد

جواد حیدری

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

وسط تشنگی و قحطی آب

گفت لبیک به شه طفل رباب

بند قنداق درید و نالید

ای پدر اصغر خود را دریاب!

غیرتم می کشد ای شاه غریب!

که شدی بی سپه و بی اصحاب

یک سه شعبه ز تو کم خواهد کرد

می شوم من سپر تو به شتاب

من ز گهواره دگر خسته شدم

می روم بر روی دست تو به خواب

می روم تا که نبینم مادر

در اسیری برود بزم شراب

پرچم تشنگی خیمه منم

باب حاجات منم، طفل رباب

محمّدرضا مختارنژاد

حضرت علی‌اصغر(ع)-شهادت

منظور نداشته عذابم بدهد

حتّی سر سوزن اضطرابم بدهد

چون غنچه‌ام و تنگ دهانم، آن تیر

از راه میان‌بر آمد آبم بدهد

***

مانند تو هیچ‌كس عطش نوش نشد

با تیر نرقصید و هم‌آغوش نشد

مانند تو هیچ‌كس برای رفتن

از بدو تولدش كفن‌پوش نشد

یوسف رحیمی

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

این نالۀ شکستۀ یک خسته مادرست

بی شیر بودنم به خدا مرگ آورست

آن مادری که شیر ندارد دهد به طفل

خجلت زده غریب و پریشان و مضطرست

از دخترم سکینه شنیدم چه ها شده

رویت خضاب گشته ز خون کبوترست

مهلت بده دوباره گلم را بغل کنم

من مادرم که سینۀ من مهد اصغرست

یا که ببند چشم علی یا که صبر کن

چشمش هنوز در پی بیچاره مادرست

با من مگو که تیر به حلق علی زدند

بر حنجرش نشانۀ تیزی خنجرست

داغش عظیم اگر چه خودش شیر خواره بود

این داغ سخت با همه غم ها برابرست

رضا هدایت خواه

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

حال و روز لبش بیابانی ست

و سلاحش دو چشم بارانی ست

توی خیمه اگر که زندانی ست

گریه هایش پر از رجز خوانی ست

شوق لبیک در صدایش بود

آخرین بی قرار را برداشت

غربت بی شمار را برداشت

حرف پایان کار را برداشت

گوییا ذوالفقار را برداشت

آخرین یار با وفایش بود

برد تا دست آسمان بدهد

سند ظلم را نشان بدهد

یا بهانه به آن کمان بدهد

کاش دشمن کمی زمان بدهد

تازه آغاز ربنایش بود

در دل ظلمت اظطراب افتاد

تا نگاهش به نور ناب افتاد

یاد روی ابوتراب افتاد

دهن تیر تشنه آب افتاد

این ولی باز ابتدایش بود

موی بابا سپیدتر شده است

غصه و غم شدیدتر شده است

از علی نا امیدتر شده است

چشمش از آنچه دید تر شده است

سر در آسمان رهایش بود

در دلش حسرتی تلاطم کرد

در جوانی تو را تجسم

راه برگشت خیمه را گم کرد

به دل مادرت ترحم کرد

جای تو در پر عبایش بود

محمد علی قاسمی-حضرت علی اصغر علیه السلام-مرثیه

تشنه ام، جانِ فراتِ همه، آبم بدهيد
يا به دريا خـــبر از حالِ خــرابم بـدهيد
چون اباالفضلِ پر از عشق بياييد همه
بين گهوارهء پــرپــر شــده تابـم بـدهيد
تشنه ام، با لب گلگونِ عطش واعطش ام
در دلِ بسترِ خون، رخـصتِ خـوابم بـدهیــد
حــربهء حـــرمله ها با دل و جانم چه نکـرد
خــبر از تــشنگی و حـال خرابــم بـــدهــيد
با نشان دادنِ گلهايِ بخون خفتهء باغ
کـــمتر از ديدنِ اين صحنه عذابم بدهيد
ســاقـيـانِ لــبِ کــــوثر، بشتابيد کـــنون
که از اين تشنه لبی جام شرابم بدهيد
کی می آييد به بالينِ منِ غرقــه به خـون
تا به پاس عطش ام، جرعه ای آبم بدهيد
تـا نبينم غضب و چهرهء ظلمانی شب
با گل و لهجهء خورشيد جوابم بــدهيد

محمد جواد غفورزاده«شفق»

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

ای که گرفتی به دوش، بار غم و بار عشق

باز بیا سر کنیم، قصه ی گلزار عشق

قصه شنیدم که دوش، تشنه لب گل فروش

برد گلی سبز پوش، هدیه به بازار عشق

گل غم ناگفته داشت، خاطر آشفته داشت

چشم به خون خفته داشت، از غم سالار عشق

عشوه کنان ناز کرد، وا شدن آغاز کرد

خنده زد و باز کرد، دیده به دیدار عشق

گر چه زمان دیر بود، تشنه لب شیر بود

منتظر تیر بود، یار وفادار عشق

باغ تب و تاب داشت، گل طلب آب داشت

کی خبر از خواب داشت، دیده ی بیدار عشق

عشق زمین گیر شد، عرش سرازیر شد

گل هدف تیر شد، ای عجب از کار عشق

آن گل مینو سرشت، بر ورق سرنوشت

با خطی از خون نوشت، معنی ایثار عشق

این گل باغ خداست، از چمن کربلاست

خواب گه او کجاست، سینه ی اسرار عشق

آه که با پشت خم، پشت خیامت برم

نغمه سراید به غم، قافله سالار عشق

تازه گل پرپرم، من ز تو عاشق ترم

اصغرم ای اصغرم، ای گل گلزار عشق!

غنچه ی آغوش من، زینت خاموش من

یار کفن پوش من، یار من و یار عشق

دشت پر از های و هوست، مشتری عشق اوست

ای شده قربان دوست، اوست خریدار عشق

خیمه به کویم زدی، خنده به رویم زدی

می ز سبویم زدی، بر سر بازار عشق

کودک من لای لای، از غم تو وای وای

گریه کند های های، چشم عزادار عشق

با تو «شفق» پر گرفت، عشق در او در گرفت

تا نفسی بر گرفت، پرده ز اسرار عشق

مریم پیله ور

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

این گونه ستم را که خداوند نمی خواست

بر صورت لب های تو لبخند نمی خواست

ای تیر یزیدی که کمان ات یله می شد

اصغر به خدا از تو گلوبند نمی خواست

***

وجدان کسی خواب نباشد ای کاش

یک کودک بی تاب نباشد ای کاش

حالا که قرار است به اصغر نرسد

مهریه ی من آب نباشد ای کاش

***

از دجله به محراب می آرم اصغر

سخت است، ولی تاب می آرم اصغر

حتی شده بی دست بمانم سهل است

لب تر بکنی٬ آب می آرم اصغر