جلیل صفربیگی

السلام علیک یا قمر بنی هاشم علیه السلام

۱

ما راست سری خم شده سوی نیزه

افتاده به خاک پیش روی نیزه

باید که سری میان سرها باشی

هر سر که نمی رود به روی نیزه

۲

با سوز و گداز و شور و اخلاص بخوان

با حنجره ی زخمی احساس بخوان

صحن دل من عین حسینیه شده

ای عشق بیا روضه ی عباس بخوان

روح الله اسماعیلی

حضرت عباس(ع)-امام حسین(ع)

به خیمه نام بلندت شگوم می آرد

علم به دست، مرامت رسوم می آرد

فراز دوش تو هفت آسمان اهل خیام

قمر برای عشیره نجوم می آرد

تو باب حاجنی و مرده می کنی زنده

قضای تو به قدر هم لزوم می آرد

برای برگ شفاعات حشر، مادرمان

"کف" تو را جهت مُهر و موم می آرد

نرو که عمر علی اصغرم به مشک توست

نرو که رفتنت اوقات شوم می آرد

نرو سکینه بفهمد ز پای می افتد

نرو که بعد تو دشمن هجوم می آرد

نرو که قافیه را باختم، بدون تو

عمود خیمه ات انداختم بدون تو...

***********  

پس از تو کاسه ی صبر برادرت سر رفت

گرفت وعده ی قنداقه و به لشکر رفت

از آن سه شعبه که چشم تو را زهم پاشید

یکی به حلق ظریف علی اصغر رفت

و بعد لحظه ی سخت وداع آخر شد

و بعد تیر به قلب عزیز حیدر رفت

"بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد"

بروی حنجر او ضربه های خنجر رفت

و بعد حمله ی دشمن به خیمه گاه افتاد

و بعد کار زدستان خواهرت در رفت

نخست مشعل خود را به خیمه ای انداخت

و بعد چشم حرامی به سمت دختر رفت

"برای غارت یک گوشواره ی کوچک

دو گوش رفت، گل سر شکست، معجر رفت"

اسیر موج حوادث شدم بدون تو

سوار ناقه ی "حارث" شدم بدون تو

حضرت عباس(ع)-شهادت

سقای دشت کربلا ابالفضل

دستش شده از تن جدا ابالفضل

من قوتی دیگر به تن ندارم

دستی دگر چون در بدن ندارم

سقا و رنگ از تشنگی پریده

دریای خون جاری ز هر دو دیده

تن لاله گون از خون جبین شکسته

لب تشنه و دست از بدن بریده

جان بر کف و در اوج سرفرازی

خجلت ز اشک کودکان کشیده

دریای اشک از چشم ما گرفته

هر قطره خون کز بازویت چکیده

از حنجر خشک تو دوست دارم

این بیت را بهتر ز صد قصیده

والله ان قطعتموا یمینی

انی احامی ابدا عن دینی

من زاده علی مرتضایم

من شاهبار ملک لا فتایم

یارب کمک کن این فرس برانم

این آب را به خیمه گه رسانم

یوسف رحیمی

حضرت عباس(ع)-شهادت

مشک تشنه به روی دوشش بود

بی امان سوی علقمه می‌رفت

در نگاهش خروش دریا داشت

آسمان سوی علقمه می‌رفت

چشم ها محو شیوه‌ی رزمش

معرکه از صلابتش پُر بود

قلب سقای تشنه لب اما

از تب سرخ «العطش» پُر بود

خنکای شریعه را حس کرد

چشم خود را به خیمه ها می‌دوخت

لب او در نهایت ایثار

در کنار فرات هم می‌سوخت

مشک از شوق گریه پُر می‌شد

که تو لب تشنه ای و سیراب است

وَ تو از مشک خود پریشان تر

لب خشکت به یاد ارباب است

در هیاهوی موج های فرات

لحظه لحظه سراب می‌دیدی

لب خشک علی اصغر را

در زلالی آب می‌دیدی

جرعه جرعه وفا، محبت، عشق

مشک نه این سبوی ساقی بود

تو گمان می‌کنی که آب ولی

همه‌ی آبروی ساقی بود

پر گشودی دوباره سوی حرم

تیرها نیز پر درآوردند

تا که از راز تشنگیّ تو و

مشک لب تشنه سر درآوردند

ناگهان بغض مشک سر وا کرد

یک سه شعبه رسیده بود از راه

چشم های تو بوسه باران شد

در هجوم سه شعبه ها ناگاه

حاجت دست‌های پاک تو را

زودتر از خودت روا کردند

دست های گره گشای تو را

یک به یک از تنت جدا کردند

سنگ ها گرم استلام لبت

حج سرخت چه زود کامل شد

نیزه ها در طواف پیکر تو

بر سر تو عمود نازل شد

رمق از زانوان آقا رفت

بغض أدرک أخا که سر وا کرد

از روی اسب، پرپر و بی دست

سجده ات را که او تماشا کرد

تو به آغوش زخم ها رفتی

سایه ات از سر حرم کم شد

کمر کوه از غم تو شکست

قامت آسمان دگر خم شد

چشم ها در غروب تو می‌سوخت

دشت از داغ تو لبالب بود

تکیه گاه حرم! فراق تو

اول بی کسی زینب بود

بی‌پناهی خیمه ها، بی تو

هر دلی را پُر از محن می‌کرد

همه دیدند بعد تو ارباب

کهنه پیراهنی به تن می‌کرد

قاسم صرافان

حضرت عباس(ع)-شهادت

از خواهش لبهای او بی تاب شد آب

از شرم آن چشمان آبی آب شد آب

وقتی که خم شد نخل‌ها یکباره دیدند

لبخند زد مَرد و پر از مهتاب شد آب

آنقدر بر بانوی دریا سجده می‌کرد

تا در قنوت آخرش محراب شد آب

زیباترین طرح خدا بر پرده‌ها رفت

وقتی میان دستهایش قاب شد آب

یک لحظه با او بود اما تا همیشه

از چشمهای تشنه‌اش سیراب شد آب

آن تیرها، شمشیرها بارید و بارید

توفان گرفت و گرد او گرداب شد آب

تیر آمد و ... از حسرت مشکی که می‌مرد

مرداب شد، مرداب شد، مرداب شد آب

علیرضا لک

حضرت عباس(ع)-شهادت

سوغات تو از علقمه آیا بخورد تیر؟

یک مشک پر از حسرت لبها بخورد تیر؟

با دست رشیدت که در آغوش کشیدیش

این آرزوی توست مبادا بخورد تیر

تا چند قدم مانده به بی تابی طفلی

تو آمدی و آمدی .... اما بخورد تیر

***

حالا که به این خیمه تشنه نرسیدی

تو خواسته ای آن قد و بالا بخورد تیر

تو خواسته ای دست ترت را که بیفتد ...

چشمی که رسیده است به دریا بخورد تیر

تو خواسته ای حال که آبی نرساندی

سرتا سر شرمندگی ات را بخورد تیر

***

تو خواسته ای تا همه دار و ندارت

پیش قدم حضرت زهرا بخورد تیر

شهودی

حضرت عباس(ع)-شهادت

هنوز نام  تو  در دفتر زمان جـــاری اســت

و خون غیرت تو در رگ جهان جاری است

هنــوز  هـم  تو  امید  امـــــیدوارانـــی

زلال نام تو در بغض  کودکــــان جاری است

چه  دست  بود  فشاندی  به آب ها  که هنـــوز

حد یث عزت نــفس تو در زبـان جاری ا ست

و از  دو دست  تو دشت  وفــا و غیـــــــــرت را

دو رود پای گرفته است و همچـنان جاری است

مگر  نگاه   تو  د نبال  مشــــــک  می گـــردد

که رود اشگ زهر دیده  بی امان  جـــاری  است

وفا  به قامت  تو  قـــــدر  خویش  را ســـــــنجید

که  با  وفایی   تو   مثل  بیکران جــــاری است

و اوج  آبی  نامـــت   شبیه   معـــــجزه هســــت

که  بر   مناره  آفاق    چون  اذان جاری است

هنوز هـــم شفـــق آلود تســــت  چشم افــــــــق

پیام  سرخ  تو  در  متن آسمان جاری  است

سفیــــــــنه تـــــو  کنـــار فـــــرات یاس آلود

به خون نشسته و در بحر آرمان جـاری اســــت

به پای بوسی  دستان آسمانی  تو

هزار رود  فرات از نهاد جان جاری است

قســـــم به حرمت آن بــازوان قاطــــــع تو

که  دجله  دجله مرام تو در زمان جاری است

تو آب را  بــه  تمـــنای  تشنــــــگی  بــــردی

که  در مرام  تو   زخم از  پی سنان جاری است

********

سلام  بر  تو و  دستان  پر  سخاوت    تـــــــو

ســـلام  بــر  ادب  و  غیرت  و  نجابت  تـــــــو

ســـلام   بر  قـــــلم  بازوان  خـــــــونــینـــــت

كه  قطعـه  قطعـه شــد  از  بهر  قاطعیـــت  تـــو

سلام  بر  عرق  شـرم  گـــــــونه  ماهــــــــــت

که  قطره  قطره  چکید از  جبین  عصمت تـــــو

سلام  بر  شرف  و  مشی و مشق و میثـــــاقـــت

ســلام  بـر  دل  لبریـــــــــز  از  ولایت   تــــــو

چقدر  نــام  تو  همرنگ  جـــــانفشـانیهــاســـت

ســلام  بــر  تـو  و  آییـن  استـقا مت  تـــــــــو

سلام   بر   صدف   سینه   گهر  خیــــــــــــزت

سلام  بر  سعه  صــدر بی نها یـــت   تــــــــو

به  روز  حادثـه  بودی  پنــــــــــــــــاه   آل الله

شكست قامـت شاه از غـــــــــم شهادت تــــــــو

کشم  چگونه  غمت  را  به  رشـــــــــته تحریر

که  شرحه شرحه قلم شد زشرح  محنت  تـــــو

حضرت عباس(ع)-مدح

 
هرچه داریم همه از كرم عباس است
خلقت جنّت حق لطف كم عباس است
نور بر شمس و قمر، ماه بنى هاشم داد
عرش یك ذرّه ز خاك قدم عباس است
نه فقط خلق زمین، عبد و غلامش باشد
به خدا خیل ملائك قدم عباس است
شیعه از كینه‏ى دشمن نهراسد هرگز
دین ما تحت لواى عَلَم عباس است
در صف حشر علمدار شفاعت زهراست
  عَلَم فاطمه، دست قلم عباس است

حضرت عباس(ع)-شهادت

عطش بود و عباس بود و مشكى پر آب 
عطش بود و صد لاله در التهاب 
به یك دست مشكى پر از آب داشت 
دلى از غم عشق بى تاب داشت 
در آن لحظه ‏ى سرد و خاكسترى 
ستم بود و یك دشت ناباورى 
دلى بود در بند مشكى اسیر 
ز هر سو تنش زیر رگبار تیر 
ز دست علمدار افتاد مشك 
شد از داغ سقا زمین غرق اشك 
مگر علقمه قلبى از سنگ داشت 
كه عباس را تشنه تنها گذاشت 
به دندان نگه داشت او مشك را 
به آتش كشید او دل اشك را 
ز یك سو دلش بود و این مشك آب 
از آن سو، سكینه كه مى ‏شد كباب 
ز یك سو، على اصغرش تشنه بود 
لب خشك او آب را مى ‏سرود 
و آن سو امامش گرفتار بود 
دلش پیش سجاد بیمار بود 
و مى ‏رفت تا خیمه ‏ها با شتاب 
كه اصغر نبیند دگر خواب آب 
ستم بود و شمشیر و تیر و كمان 
كه مى‏ آمد از هر طرف بى امان 
چو افتاد از اسب بر خاك مرد 
خدا بر غم غربتش گریه كرد 
كه ناگاه عباس بى تاب شد 
پر از خون دو چشمان مهتاب شد 
صدا زد در آن لحظه‏ ى واپسین 
  برادر بیا، حال زارم ببین

مرحوم((شوقی))اصفهانی

بحر طویل حضرت عباس(ع)

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان، كه بُدى صاحب طبل و علم و بیرق و سَیف و حَشم و با رقم و با رمق اندر لقب او ماه بنى هاشم و عباس علمدار و سپه دار و جهانگیر و جهانبخش و دگر نایب و سقا

(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)

دید كاندر حرم خسرو خوبان شده بس ناله و افغان و پر از شیون طفلان همه شان سینه زنان نوحه كنان موى پریشان دل بریان سوى عباس شتابان كه عموجان چه شود جرعه آبى برسانى به لب سوختگان كز عطش آتش بگرفته گلوى ما. 
(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل) 
پس بیاویخت به دوش دگر خویش یكى مشك چو مشكى كه بدى خشكتر از لعل لب ماه مدینه، گل گلزار سكینه به فغان گفت كه یا بنت اخا ناله مكن، ضجه مزن زان كه عموى تو نمرده روح الحال كنم بهر تو من آب مهیا

(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)

پور حیدر چو یكى مرغ سبك روح مكان كرد بر عرشه زین، روح الامین گفت كه احسنت از آن مادر فرزانه بیاورد چه تو شیر دل و نامورى را كه دو زانوش گذشتى ز سر و گوش فرس هى هى به تكاور زدى همچون على عالى اعلا

(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)
پس به تعجیل سوى شط فرات آمده مانند سكندر ز پى آب حیات آمده، آن شیر غضنفر نظرى كرد بر آن آب، كه چون اِشكم ماهى بزدى موج بفرمود كه آب عجب موج زنى، لیك ندارى خبر از تشنگى عصمت طاها. 
(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)
پس به تكبیر بزد نعره، همان شیر به جولان شد و در صحنه میدان شد و پاشید ز هم لشكر كفار، یكى گفت كه اى قوم گریزید كه این است، ابو الغزه، تهمتن، لقبش ماه بنى هاشم و باشد پسر حیدر صفدر، شده منسوب به سقا

(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)
اى آب عجب مى ‏رود، اما خبرت نیست سكینه، گل گلزار مدینه، رخ ماهش بفسرده، اما ز عطش غش بنموده، آخر اى آب تویى مهریه فاطمه اما پسرش شد ز تو محروم، همان سید مظلوم، الهى كه گل آلوده شوى تا به ابد شوقى غمدیده از این غم شده دیوانه و شیدا. 
(شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتى ابوالفضل)