علی انسانی

حضرت عباس(ع)

ای خداوند ادب، بنده ی عشق

کشته مهر و وفا، زنده عشق

ادب و عشق و وفا، مرهونت

همت و جود و سخا، مدیونت

شرف و غیرت و مهر و احساس

جاودانی زتو باشد- عباس (ع)

پیش سرو قدت، از خجلت خویش

سرو افراخته قد- سر در پیش

نخل جودی تو و- احسان، ثمرت

صد چو حاتم- چو گدایان به درت

پسر شیر دل شیر خدای

شاه بیت غزل عشق و وفای

سرمه ی چشم ملک، خاک رهت

مشتری، مهر- به چهر چو مهت

بسکه ماه رخ تو دل می برد

دل زدیوانه و عاقل می برد

عاشقان ریزه خور خوان تواند

جمله طفلان دبستان تواند

عقل- مبهوت وفاداری تست

عشق، حیران فداکاری تست

مشعل عشق، تو افروخته ای

شمع را سوختن آموخته ای

جز تو ای باخته سر در ره عشق

کیست؟ استاد به دانشگه عشق

گر چه خود مایه فخر بشرست

علی از چون تو پسر مفتخر ست

فاطمه، کش ز خدا باد سلام

در صف حشر چو بگذارد گام

همرهش- دست تو را می آرد

تا که بار گنهان بردارد

ای دل خلق خدا پا بستت

بوسه زن، دست خدا بر دستت

ما همه دست به دامان توایم

میزبان غم و مهمان توایم

مهدی رحیمی(م.زمستان)

حضرت عباس(ع)

ابروانش مثل دو بال پرستو در هم است

اینکه می آید چرا این قدر ابرو در هم است

گونه های آبدار وزلف در دست نسیم

شاخه های بید مشک وآلبالو در هم است

می وزد بر خاک تشنه مهربان وخشمگین

چشم هایش دسته ای از شیر و آهو در هم است

باد مویش می برد با گیسوانش باد را

آن قدر گیسو و باد وباد وگیسو در هم است

چند نقطه ناگهان باران وتیر وچشم وآه...

مرد سر اورده پایین تیر و زانو در هم است

غنچه غنچه لاله ویاس واقاقی برتنش

زخم تیر وزخم تیغ وزخم چاقو درهم است

اکبر دخیلی(واجد)

حضرت عباس(ع)

آبی برای رفع عطش، در گلو نریخت

جان داد تشنه کام و به خاک آبرو نریخت

دستش ز دست رفت و به دندان گرفت مشک

کاخ بلند همت خود را فرو نریخت

چون مهر، خفت در دل خون شفق و لیک

اشکی به پیش دشمن خفاش خو نریخت

غیرت نگر، که آب به کف کرد و همتش

اما به جام کام، می از این سبو نریخت

چون رشته امید بریدش ز آب گفت

خاکی چو من کسی به سر آرزو نریخت

جواد حیدری

حضرت عباس(ع)-حضرت زینب(س)

یا ابالفضل تویی تاج سر ام بنین

پسر فاطمه هستی پسر ام بنین

تو علم دارترین صاحب پرچم هستی

تو به اسرار دل فاطمه محرم هستی

تا تو بودی نگرانی به دل خیمه نبود

تا تو رفتی همه ی خیمه شده رنگ کبود

گر چه گفتی تو غلامی به من اما عباس

تو شدی آبروی حضرت زهرا عباس

منِ زینب چه کنم بی تو در این دشت بلا

من و یک خیمه ی پر کودک و زن در صحرا

دست تو قطع شد و دست مرا می بندند

چشم تو پاره و بر گریه ی من می خندند

جگر من شده چون چشم تو پاره پاره

دختر شیر خدا بعد تو شد آواره

از شکافی که به فرق سر تو افتاده

معجر از روی سر خواهر تو افتاده

به همان محکمی ضربت نامرد عمود

خورده ام سیلی و رخساره ی من گشته کبود

تو سر نیزه و من محمل بی پرده اخا

سهم تو علقمه و قسمت من شام بلا

چرا ای غرق خون از خاک صحرا بر نمی خیزی

حسین آمد به بالینت تو از جا بر نمی خیزی

نمــــــاز ظــــــــــهر را با هم ادا کردیم در مَقتل

بُود وقت نماز عصر تو از جا بر نمی خیزی

خیام کودکان خـــــــــالی از آب است و پر افغان

چرا سقای من از پیش دریا بر نمی خیزی

عدو از چار سو آهنـــــــــــــگ یَغمای حرم دارد

چرا آخر برای دفع اعدا بر نمی خیزی

منــــــــــــم تنها و تن های عزیزانم بخون غلطان

چرا بر یاری فرزند زهرا بر نمی خیزی

شکست از مــــرگ تو پُشتم برادر مرگ تو کُشتم

که می دانم دگر از خاک صحرا بر نمی خیزی

دستم تکیه کن بــــــــــــــرخیز با من در برِ زهرا

چو می بینم زبی دسیت کز جا بر نمی خیزی

جمال حق ز ســــــر تا پاست عباس        به یکتــــــایی قَسم یکتاست عباس

شب عُشــــــــــاق را تا صبح محشر       چــــــــراغ روشن دلهاست عباس

اگــــــــــــــر چه زاده ام البنین است       ولیـــکن مادرش زهراست عباس

عَلم در دسـت و مشک آب بر دوش       که هم سردار و هم سقاست عباس

بنـــــــــــازم غیت و عشق و وفا را       که عطشان بر لب دریاست عباس

هنوز از تشنه کامان شرمگین است       از آن در عـــــلقمه تنهاست عباس

نـــــــــــــه در دنیا بُوَد بابا الحوائج        شفیع خلـــــــق در عقباست عباس

چه بـاک از شعله های خشم دوزخ        که در محشر پنـــــاه ماست عباس

سراسر صحنـــــــه های کربلا را         به هر سو بنگری پـــیداست عباس

                    شفیعان چون به مـحشر روی آرند         بـــــــــــریده دست او همراه دارند

دل صفــــــــــــــــا گرفته امشب ز گل یاس علی

من مــــــی خواهم امشب بشَم گدای عباس علی

بــــــــــــــــــــــرای کرببلا دلهای ما  می زنه

در خـــــــــــــــــــانۀ اباالفضل علی در می زنه

قـــــــــــــــــــــربون فــــــــــــرق دو تایت شوم

فـــــــــــــــدای   دســـــت   جــــــــــدایت   شوم

شنیـــــــــدم تو علقمه، با صورت افتاد رو زمین

فــــــــــــــــاطمه گفت پسرم بر پر پسر ام البنین

یـــــــــــــا     حسین    زهــــــرا شــــده جلوه گر

یــــــــــــا     حسین  حــــالا   مـــــی گــــم برادر

بچه ها تو خیمه ها می گن که ما آب نمی خواهیم

بـــــابا جان قربون تو که ما فقط عمو می خواهیم

قـــــــــــــربون  فـــــــــــرق دو تــــــــــایت شوم

فــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدای دست جدایت شوم

بــــــــــــــاباجان عمه چرا به سینه و سر می زند

عمــــــــومون تـــــو علقمه مگر دارد پر می زند

قـــــــــــربون      فـــــــــــرق    دوتـــایت   شوم

فــــــــــدای    دســــت    جــــــــدایت   شـــــــوم

عبـــاس، عباس             اَبــــــو   فــــــاضل

لالــــــــۀ پـرپر              اَبــــــو   فــــــاضل

لالــــــــۀ احمر              اَبــــــو   فــــــاضل

سیـــد و سرور              اَبــــــو   فــــــاضل

ســــــاقی لشکر             اَبــــــو   فــــــاضل

نــــور دو عینی             اَبــــــو   فــــــاضل

جـــــان حسینی              اَبــــــو   فــــــاضل

دست خـــــدایی              اَبــــــو   فــــــاضل

دلـــــــــبر مایی             اَبــــــو   فــــــاضل

تشنـــــــه لبی تو            اَبــــــو   فــــــاضل

مــــــــاه شبی تو            اَبــــــو   فــــــاضل

مـــــــــــاه مدینه            اَبــــــو   فــــــاضل

جـــــــــلوۀ حیدر              اَبــــــو   فــــــاضل

دلبـــــــــــر دلها               اَبــــــو   فــــــاضل

یکه و تنــــــــها                اَبــــــو   فــــــاضل

در صـــف اعدا                اَبــــــو   فــــــاضل

دست بـــــــریده                اَبــــــو   فــــــاضل

چشـــــــم دریده                اَبــــــو   فــــــاضل

بــــــا دل خسته                اَبــــــو   فــــــاضل

به خـون نشسته                اَبــــــو   فــــــاضل

عـــباس، عباس               اَبــــــو   فــــــاضل

دست ابا الفضل از تن جدا شد (2)    پاینده از او، دین خدا شد (2)

میان علقمه، دریای خون شد        جسم بی دست سقا لاله گون شد

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

بگذشته از جان، در راه جانان     لب تشنه جان داد، سقای طفلان (2)

شد دو تا، فرقش از عمود آهن      چشم او شد سپر از تیر دشمن

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

نقشِ لب او، اَدرِک اخا بود        در انتظار خون خدا بود

تا که آید گُل گلزار زهرا      شُویَد از اشک دیده روی او را

اباالفضل، اباالفضل، جانم اباالفضل (2)

ای عـــــــــــلمدار در خون خُفتۀ من       خیــــــــــــز و کن یاریَم، در بین دشمن

بر روی من، دیده بگشا یا ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

قد رعنــــــــــای تو، در خون نشسته       کمــــــــــــــــــرم از غم، داغت شکسته

بی تو گشتم، یــــکه و تنها ابا الفضل       یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

کـــــــــودکان گفته اند عموی ما کو؟       نخــــــــــل امـــــــید و آرزوی مــا کو؟

خیـــزو رو سویِ حَرَم بنما ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای کــــــــــــه هستی تو ماه بی قرینه      ســـــــــــاقی    دسته    گلهــــای   مدینه

از عطش پــژمرده اند گلها ابا الفضل      یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

در حرم کودکـــــــــان چشم انتظارند      غیـــــــــــــــــــر اشک روان آبی ندارند

العطش بر خیزد از لبهای اباالفضل          یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

گـــــــــــــــر که اینجا نباشد مادر تو        دیــــــــــده بـــــــگشا کــــــه بالین سر تو

جـــــــای مادر آمده زهرا ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

ای شفـــــــــا بخش دلها خاک کویت        چشــــــــــــــم امیـــــــــد ما باشد بسویت

ایکه هستی کعـــــــبۀ دلها ابا الفضل         یا ابا الفضل، یا ابا الفضل، یا ابا الفضل

[محمد نعیمی]