بنام خدا
نقش زنان در نهضت حسيني - بخش پنجم
8ـ بانواني كه با افشاگري و خطبه خواني پيام عاشورا را فرياد كردند
اگرچه در اين خصوص برجسته ترين شخصيت مورد ذكر حضرت زينب (س) است كه پيام خط سرخ حسيني را به شيوة زيبايي كه ويژگي خاندان اهل بيت : بود، فريادكرد. امّا در مسير اين كاروان با حركت هاي زيباي ديگري نيز در اين خصوص مواجه مي شويم ، از آن جمله :
الف ) ام كلثوم
ام كلثوم (س) در شهر كوفه در روز يازدهم محرّم در خطاب سرزنش آميز به اهل كوفه چنين فرمود:
اي اهل كوفه ، واي به حالتان ! با حسين (ع) چه كرديد؟ او را تنها گذاشتيد، به قتل رسانيديد و اموالش را به غارت برديد و خود را وارث او شمرديد. زنانش را اسير كرده ، و آزارداديد. هلاكت بر شما باد، از رحمت خدا به دور باشيد! كه مصيبت بزرگي آفريديد! آيامي دانيد بار چه گناه سنگيني را بر دوش خود نهاده ايد و چه خون هاي پاك و مطهري را برزمين ريختيد؟ و چه اموال محترمي را به غارت برديد؟ شما برترين انسان پس از پيامبررا كشتيد .
قساوت باد شما را كه از رحمت و مهرباني به دوريد. به درستي كه ياران خدارستگارانند و حزب شيطان زيان كاران .
سپس در خلال اشعاري كه سرود. فرمود:
شما برادرم را به گونه زجر و سختي به شهادت رسانيديد، واي بر شما...! كه به زودي آتش پاداشتان خواهد بود. خوني را بر زمين ريختيد كه خداي آن را محترم شمرده بود و قرآن و سپس رسول خدا ريختن آن را حرام . آتش روز قيامت پاداشتان باد كه به يقين در آن جاودانه ايد. من پيوسته تا زنده ام بر برادرم مي گريم ، بر آن برادري كه پس ازرسول خدا(ص) برترين بود و اشك هايم همچون سيل و باران پيوسته بر گونه هايم جاري مي شوند و هرگز خشك نخواهند شد .
صاحبان مقاتل گويند: پس از آن كه ام كلثوم اين عبارات را بيان كرد، مردم از گريه و شيون جنجالي به پا كردند و خاك بر سر خود مي ريختند و صورت مي خراشيدند و سيلي به صورت مي زدند و واويلا مي گفتند. سيد بن طاووس در لهوف و محدث قمي در نفس المهموم مي فرمايد:
پس از استماع اين خطبه ، مردان به سختي گريستند و هرگز ديده نشد، مردم به شدت آن روز گريه كنند.
ب ) رباب همسر باوفاي امام حسين (ع)
رباب يكي از همسران سيدالشهدا: بود كه در كربلا كودك شيرخواره اش درميان دستان امام حسين (ع) شربت شهادت نوشيد و خود نيز به همراهي كاروان كربلا تاشام رفت . او در مجلس جشن يزيد در شام چون سر بريدة امام (ع) را ديد سر را در آغوش گرفته بوسيد و در ضمن اشعاري فرمود:
آه حسينم ! من هرگز حسين را كه در برابر تير و نيزة دشمنان قرار گرفت ، فراموش نمي كنم . حسين را در كربلا فريب دادند، دعوت كردند و سپس با لب تشنه به شهادت رسانيدند. خداوند دشمنانش را در قيامت سيراب نگرداند.
اين اشعار كه در آن مجلس بيان گرديد، سندي شد كه شهادت امام (ع) را به دست دشمنان اثبات مي كرد و گرنه چه بسا دشمن در صدد آن بود كه شهادت امام را مخفي داشته و چنان وانمود كند كه در اثر بيماري از دنيا رفته است .
اين بانوي سعادت مند وقتي كه در اربعين ، كاروان به كربلا بازگشت ، همراه آن به مدينه نرفت و مدت يك سال در كنار قبر امام حسين (ع) خيمه زد و به سوگواري پرداخت و گريست و عهد كرد كه زير آفتاب بنشيند و هرگز زير سايه نرود، چون بدن امام حسين (ع) را زير آفتاب كربلا ديده بود و سوگند ياد كرد كه هرگز موهايش را شانه نزند.
صاحب مقتل لواعج الاشجان گويد: او پس از واقعة كربلا يك سال بيشتر زنده نماند و در اين مدت هرگز زير سايه بان نرفت .
ج ) فاطمه صغري
فاطمه بنت الحسين (ع) فرزند سيدالشهدا و مادرش ام اسحق بود. وي نيز در كوفه پس از خطبة حضرت زينب (س) با رشادت ويژه اي كه شايستة فرزندي امام حسين (ع)است ابراز سخن كرد. او فرمود
اي اهل كوفه ، اي اهل مكر و فريب ! ما را كافر شمرديد و ريختن خونمان راحلال ؟ خون از شمشيرهاتان مي چكد و شادماني مي كنيد؟ به زودي عذاب بر شما نازل مي شود. واي بر شما! با چه دستي بر ما ظلم كرديد؟ و چگونه نفسي شما را بر كشتن ماترغيب كرد؟ چگونه پاهايتان ياري كرد كه به جنگ ما بياييد؟ قلب هايتان را قساوت گرفته و بر دل هايتان مهر زده شده است ؟ چشم ها و گوش هايتان از شنيدن و ديدن آيات الهي ناتوان گرديده اند و شيطان عمل زشت شما را برايتان زيبا جلوه داد و بر چشم ها يتان پرده اي نهاد، كه ديگر هدايت نمي شويد.
اي مردم كوفه هيچ مي دانيد كه چند خون از رسول خدا بر ذمّة شماست كه از شماطلب خواهد كرد؟ آن مكرها و حيله ها كه با برادرش علي بن ابي طالب كرديد. حال با اين همه ظلم و مكرها عده اي بر اين اعمال زشت به ديدة فخر و بزرگ منشي مي نگرند.آيا به كشتن مردمي مي نازيد كه خداوند آنان را به پاكي ستود و پليدي را از آنان
دور كرد؟ پس خشم خود را فرو بريد كه البته براي هر كس آنچه پيش مي فرستد، باقي خواهد ماند.
سخن كه به اين جا رسيد، اهل كوفه با چشمان گريان نزد دختر رسول آمدند و از اوخواستند كه خاموش شود و بيشتر آنان را رسوا نگرداند.
منابع : مجمع جهانی اهل بیت ، پایگاه جامع عاشورا
