اصلاح الگوی مصرف که رهبری عزیز بدرستی بطور مبسوط در بیاناتشان اشاره کردند نیازمند اصلاح نوع نگاه به این مقوله در بین همه احاد جامعه از مسئولین تراز اول و میانی و نیز بدنه جامعه است اول اهمیف این مسئله باید در بین اقشار مختلف جامعه جا بیفتد و این نیازمند کارهای فرهنگی در همه سطوح زندگی از خانواده و مدارس گرفته تا ادارات و نهادها و سازمانها است و البته باید از تمام ابزارهای اطلاع رسانی در این زمینه باید استفاده شود مثل صدا و سیما، جراید، تریبونها، برگزاری جشنواره ها و نمایشگاهها و کارهای از این قبیل پر واضح است که این کار لازم ولی زمان بر است و برای رسیدن به آن زمان طولانی لازم است و در طولانی مدت جواب خواهد داد اگر بدرستی به این امر پرداخته شود و صد البته اگر از اینطریق فرهنگ مصرف درست ایجاد شود پایدار خواهد بود

و اما برای کوتاه مدت می توان از پاره ای اقدامات مدیریتی بهره گرفت که من نمونه هایی را ذکر می کنم : - واقعی کردن قیمت کالاها مثل آب و برق و گاز و نان و از این قبیل موارد - اعمال سیاستهای تنبیهی و تشویقی مثلا برای کسانی که الگوی مصرف صحیحی دارند امتیازاتی داده شود و برعکس برای سایرین تنبیهاتی متناسب در نظر گرفته و اعمال گردد

- اعمال مقررات مناسبی در ادارات برای استفاده صحیح از دارایی ها و امکانات و مدیریت صحیح منابع
- بالا بردن کیفیت محصولات در مراحل تولید تا از هدر رفتن آنها جلوگیری شود مثلا اصلاح پخت نان و مانند آن

- استفاده بهینه از IT که می تواند جلوی بسیاری از اسرافها را بگیرد بعنوان مثال مصرف سوخت را
- و بسیاری کارهای دیگر

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم

معیار اصلی در تشخیص میانه‌روی در مصرف و بلكه مهمترین اصل در اصلاح الگوی مصرف، به جا مصرف كردن، و نابه‌جا مصرف كردن است. این معیار در روایتی از پیامبر(ص) بدین گونه بیان شده است: «من أعطی فی غیر حق فقد أسرف، و من منع عن حق فقد قتر: هر كه به ناحق (بی‌جا ( بخشش كند، ‌اسراف كرده است و هر كه به حق (به جا) خرج نكند، سختگیری و خست ورزیده است.» بر پایة این معیار عقلی و شرعی، همة بایدها و نبایدهای اصلاح الگوی مصرف را می‌توان مشخص كرد و تردیدی نیست كه تأمین همه مراتب نیاز انسان‌ها از درآمد مشروع خود، از مصادیق روشن مصرف به جا محسوب می‌شود . -همدردی در تنگناهای اقتصادی: یكی از دستورالعمل‌های مهم اخلاقی در اسلام، مواسات و همدردی با توده مردم در تنگناهای اقتصادی است. شخصی به نام مُعَتّب، روایت كرده كه در زمان امام صادق(ع ) ـ در شرایطی كه بهای مواد غذایی، رو به افزایش بود ـ امام از من پرسید: «چقدر گندم داریم؟» گفتم: مقداری كه ماه‌ها برای ما كافی است. فرمود: «همه را به بازار ببر و بفروش.» گفتم: در مدینه گندم نیست! فرمود: «ببر و آنها را بفروش.» پس از فروش آنها امام فرمود: «اكنون مانند همه مردم برو و گندم مورد نیاز ما را از بازار تهیه كن !» و افزود: «ای معتب! غذای خانوادة مرا، نیمی جو و نیمی گندم قرار ده؛ خدا می‌داند كه من توانایی این را دارم كه خوراك آنان را تماماً گندم قرار دهم؛ ولی من دوست دارم كه خداوند مرا این گونه ببیند كه زندگی را خوب تدبیر می‌كنم .» این سخن بدین معناست كه همدردی با مردم در تنگناهای اقتصادی، بالاترین مراتب «تدبیر زندگی» و زیباترین «الگوی مصرف» در اسلام است كه باید مورد توجه ثروتمندان، به‌ویژه رهبران دینی و سیاسی باشد

-رعایت بیشترین بازدهی اجتماعی: یكی از نكات مهم در الگوی مصرف در مشاركت‌های اجتماعی، این است كه باید به گونه‌ای عمل شود كه دارای بیشترین بازدهی اجتماعی باشد. از این رو، هزینه كردن در مواردی كه زیانش برای انسان، بیش از سودش برای دیگران است، نكوهیده شمرده شده است. چنان كه در روایتی از امام كاظم(ع) آمده است: «لاتبذل لاخوانك من نفسك ما ضره علیك اكثر من منفعته لهم : برای برادران[ایمانی]خود، چندان از خودت مایه مگذار كه زیان آن برای تو بیشتر از سودش برای آنهاست.» یعنی وقتی كسی بدهكاری زیادی دارد، شما نباید همة ثروتتان را برای پرداخت بدهی چنین شخصی بدهید؛ چون در این صورت، بدون آنكه بدهی او پرداخته شده باشد، همة ثروت خود را از دست داده‌اید . -ساده‌زیستی: اصلاح الگوی مصرف، بدون قناعت و ساده‌زیستی و دوری از تجمل‌گرایی امكان‌پذیر نیست، از این رو، در روایات اهل بیت(ع) كاستن از هزینه‌های زندگی و ساده‌زیستی، مكرر توصیه شده است. بر پایة روایتی از امام صادق(ع)، ویژگی‌های شخصی با ایمان این گونه است: «المؤمن حسن المعونه، جید التدبیر لمعیشته: مؤمن یاریگری شایسته است، كم خرج است و گذران زندگی‌اش را خوب تدبیر می‌كند.» بر این اساس، برنامه‌ریزی در جهت ارتقای فرهنگ ساده‌زیستی، یكی از مصادیق بهترین برنامه‌ریزی‌ها برای تدبیر زندگی و اصلاح الگوی مصرف است . در این باره امام صادق(ع) سفارش فرمود: انظر الی من هو دونك فی المقدرة ولا تنظر الی من هو فوقك فی المقدرة، فان ذلك اقنع لك بما قسم لك: به ناتوان‌تر از خودت بنگر و به توانگر از خویش منگر؛ زیرا این كار تو را به آنچه قسمت تو شده، قانع‌تر می‌سازد.» رعایت این رهنمود، نقش مهمی در پیشگیری از چشم و همچشمی و افراط در تجمل‌گرایی دارد . -درنظر گرفتن جامعه:یكی از نكاتی كه درباره موضوع ساده‌زیستی و اجتناب از تفریط در مصرف، توجه به آن ضروری است، درنظر گرفتن فرهنگ عمومی مردم، در زمان‌های مختلف است. به سخن دیگر، ساده‌زیستی به معنای استفاده از پوشاك یا غذای نامرغوب یا مسكن نامطلوب و در یك جمله «زندگی نامتعارف » نیست

در روایتی از امام رضا(ع) آمده كه می‌فرماید: «ان اهل الضعف من موالی یحبون ان أجلس علی اللبود والبس الخشن، ولیس یتحمل الزمان ذلك: دوستان سست عقیده‌ام، دوست می‌دارند كه من بر پلاس بنشینم و جامة زمخت بپوشم؛ اما این روزگار گنجایش چنین كاری را ندارد .»

همچنین هنگامی كه سفیان ثوری با دیدن لباس زیبایی برتن امام صادق(ع) به ایشان ایراد گرفت كه پدرانش از این گونه لباس‌ها استفاده نمی‌كرده‌اند، امام فرمود: «پدران من در روزگار فقر و تنگدستی زندگی می‌كردند، حال آنكه امروز، زمانة گشایش و فراخی است. پس شایسته‌ترین كسان برای بهره‌مندی از این گشایش، نیكان این زمانه‌اند.» بنابراین همسویی با فرهنگ مشروع حاكم بر جامعه، نه تنها نكوهیده نیست، بلكه مطلوب و پسندیده است

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم

الگو چيست؟

با در نظر داشت اين واقعيت كه واژه ي «الگو» در محاورات فارسي و «اسوه» در متون ديني ما به كار برده مي شود ، نگاهي اجمالي به معنا و مفهوم اين دو واژه ضروري مي نمايد.

الف: (الگو) الگو مفهوم گسترده و وسيعي دارد كه هم در علوم تربيتي و هم در علوم اجتماعي و نيز در روان شناسي كاربرد فراوان دارد. «الگو» ( pattern ) معناي مدل ، گونه و هنجار از آن بر مي آيد و هيچ كدام معناي كامل آن را نمي دهد. الگو چيزي است شكل گرفته در يك گروه اجتماعي ، به اين منظور كه بعنوان مدل يا راهنماي عمل در رفتارهاي اجتماعي به كار آيد. الگوها آن شيوه هاي زندگي هستند كه از صوري فرهنگي منشاء مي گيرند. افراد به هنگام عمل به طور طبيعي با اين الگوها سركار دارند و اعمال شان با آنها تطابق مي يابد علي اكبر دهخدا الگو را چنين معنا كرده است: «الگو؛ روبر ، مدل ، سرمشق ، مقتدي ، اسوه ، قدوه ، مثال ، نمونه ب: (اسوه) هر چند واژه اسوه در اصل معناي مصدري دارد؛ اما كاربرد كنوني آن بيشتر به عنوان اسمي يا وصفي است نه مصدري. البته لغت نامه هايي هم چون لسان العرب بر معناي وصفي آن هم صحه گذاشته است. راغب در مفرداتش در معناي «اسوه» مي نويسد: «أسا ، الأسوه و لاسوه همانند قُدوه و قِدوه حالتي است كه انسان از غيرش متابعت مي كند. اين متابعت مي تواند نيكو باشد يا زشت ، مفيد باشد يا مضر نكته اي قابل ذكر در اين خصوص اين است كه واژگان «الگو» و« اسوه» هر چند استعمال فراوان در متون كتبي و محاورات روز مره دارند؛ ولي تنها واژگان نيستند و در اين خصوص واژگاني همچون مدل ، سر مشق ، مثال ، قهرمان ، قدوه ، مراد ، پير طريقت ، شيخ و پير ميخانه نيز كاربرد فراوان دارند كه بعضاً در زبان هاي خاص و حلقات ويژه بكار مي روند. به هرحال وجه مشترك همه ي واژگان از اين دست ، همان رهنمون بودن و خط دهي انسان ها در راستاي حركت به سمت و سوي مشخص است. از جانب ديگر وجود مترادف و معادل اين واژگان در ساير زبان ها و فرهنگ ها حكايت از آن دارد كه انسانها طبيعتاً تقليدگر بوده و در شكل دهي رفتار و سلوك شان ، شخص يا اشخاصي را مقتدي ، الگو و اسوه قرار داده و مدل رفتاري آنان را سرمشق خويش ساخته اند. چنانچه امروزه هم الگو سازي در زمينه هاي گوناگون مطمح نظر آناني است كه در صدد معرفي و بعضاً تحميل فرهنگ و باورشان بر ساير ملل هستند. دين اسلام كه منطبق با سرشت آدمي سازگار و احكام و آموزه هايش در جهت به كمال رساندن فطرت انسان زيور صدور يافته اند ، به اين نياز فطري آدمي توجه كافي مبذول داشته است. قران نمونه هاي زيادي را به عنوان الگو و اسوه براي انسانها معرفي و بر پيروي از آنان ترغيب كرده است. بي شك كامل ترين اسوه و برترين الگويي كه مي توان تصور كرد وجود نازنين پيامبر اعظم محمد مصطفي(ص) است كه خداوند بر بندگان منت نهاده و او را به عنوان الگو و سرمشق براي عمل معرفي نموده و فرمود: «لقد كان لكم في رسول الله اسوه حسنه لمن كان يرجو الله و اليوم الاخر و ذكر الله كثيرا امام علي(ع) در نهج البلاغه نيز از پيامبر به عنوان اسوه بي نياز كننده و كافي ياد كرده مي فرمايد: «لقد كان في رسول الله كاف لك في الاسوه» و نيز در همين خطبه مي گويد« فان فيه اسوه لمن لمن تاسي» پيروي از اين الگوي كامل انسانيت و اهل بيت او براي آحاد بشر بويژه ملل مسلمان به همان ميزان كه ضروري و لازم است ، متاسفانه در پشت ابرهاي غفلت و سايه هاي اغماض پوشيده مانده است. در نتيجه ميان رفتار ما مسلمانان و پيشوايان ما اثري از همانندي و تشابه به چشم نمي خورد و در واقع همان نگراني هاي پيامبر تحقق يافته است؛چه اينكه از اسلام اسمي و از قرآن رسمي بيش در روش و منش رفتاري جوامع اسلامي به ديد نمي آيد. شايد اين غفلت و اغماض از سيره عملي پيامبر(ص) و اهلبيت او بر اثر اين توهم باشد كه ميان ما و او قرن ها فاصله زماني افتاده است و ديگر بروز رفتار و منشي مانند او نه مقدور است و نه معقول. هر چند در بدو امر گفتن اين جمله و نظاير آن هر مسلماني را برآشفته خواهد ساخت ؛ اما اگر اندكي به خود رجوع كرده و اعمال و رفتارمان را با زره بين نقد به نظاره بنشينيم ، در خواهيم يافت كه اين ادعا و توهم  نه تنها غلط نيست؛ كه حقيقتي تلخ و ناگوار است. مضاف بر اين اگر متدلوژي الگو گيري و معرفي الگوها را به دقت بنگريم، به گويندگان اين قبيل جملات كاملاً حق خواهيم داد. نه تنها آنان را تخطئه نخواهيم كرد ،كه چه بسا با ايشان هم نوا شويم. به راستي آيا پيامبري كه به ما شناسانده اند و به ديگران معرفي مي كنيم، قابليت الگو بودن را داراست؟ آيا امكان الگو برداري از زندگان معصومين آن سان كه تا حال به ما نموده اند ، وجود دارد؟ اينجا است كه بحث آسيب شناسي الگوگيري از سيره پيامبر(ص) و معصومين به عنوان يك ضرورت انكار ناپذير در مقابل ديدگان ما خودنمايي مي كند. در اين نوشتار كه بناي ما بر اختصار است ، آفت ها و آسيب هاي موجود در راستاي الگو پذيري از معصومين(ع) را به بررسي مي نشينيم. و مسائلي كه مي توانند الگو گيري از پيامبر(ص) و معصومين(ع) را با چالش جدي مواجه سازند را  در قالب موارد زير دسته بندي مي كنيم:

الف» پيچاندن پيشوايان در هاله ي قداست ؛

 بي شك وجود معصومين(ع) بويژه نبي اعظم(ص) مملو از قداست بوده و وجودات پاك و به نهايت مقدس اند؛ ولي از اين  رهگذر كه برخاسته از متن اجتماع بوده و در زندگي ظاهري هموزن و همرنگ توده مردم اند ، بايد به جنبه هاي حيات عرفي و انساني آنان به عنوان پيشوايان نگريست تا قابليت الگو برداري و گذاشتن پاي در جاي پاي آنان به خوبي درك و فهم گردد. قرآن در موارد متعدد به اين ويژگي پيامبران اشاره فرموده و برانگيختن از سنخ  و جنس هر امت را يك امتياز بارز معرفي مي نمايد. در قرآن  مي خوانيم:« هو الذي بعث في الاميين رسولا منهم» در اين آيه خداوند متعال مبعوث ساختن پيامبر امي را در ميان قومي كه نه خواندن مي دانند و نه نوشتن مورد تاكيد قرار مي دهد. و در مورد ديگر تاكيد مضاعفي را در اين زمينه مشاهده مي كنيم. آنجا كه مشركين از پيامبر طلب معجزات گوناگون مي كند و خداوند به پيامبر چنين دستور مي دهد؛ «قل سبحان ربي هل كنت الا بشراً رسولا». با تكيه بر ويژگي هاي انساني پيامبران و معصومين است كه انسان رهرو و پيروي مي تواند  با تقويت روحيه ي همانند انگاري و احساس شباهت با پيشرو ، امكان دستيابي به كمالات او را بررسي كرده و در اين راستا گام بردارد. به هر ميزان كه در معرفي و شناساندن پيشوايان به جنبه هاي مافوق بشري و ملكوتي آنان تاكيد ورزيم ، به همان ميزان امكان پيروي و الگو برداري از سيره و سلوك آنان را بر مبتديان مسير ديانت و كمال دست نيافتني تر و راه ايشان را  براي نيل به كمالات پيشوا و مقتداي ايشان صعب العبورتر كرده ايم. چه اينكه با تاكيد بيش از حد بر جنبه هاي قدسي ، وجود شباهت و همانند انگاري را در فكر و ذهن پيروان از ميان برده ايم. بنابراين تاكيد مضاعف بر جنبه هاي ملكوتي و قدسي و در نتيجه پيچاندن معصومين در هاله اي از قداست و ملكوت ، مي تواند به عنوان يك آسيب و مانع جدي در راستاي الگو پذيري انسان هاي امروزين قلمداد گردد

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم

 

اصلاح الگوی مصرف

سال 88 از سوی   رهبر فرزانه انقلاب اسلامی   به نام اصلاح الگوی مصرف نام گذاری گردید و البته این انتخاب حکیمانه باید مورد توجه جدی نخبگان جامعه قرار گیرد . باید   بدانیم شکست اقتصاد غرب معلول فرهنگ مصرف گرایی بوده که برمبنای تولید   بیشتر برای انباشتن بیشتر ثروت می باشد آنهم برای گروهی معدود که متاسفانه   در نظام سیاسی غرب دارای قدرت انتخاب مسئولین هم می باشند زیرا تبلیغات   انتخابات در غرب توسط همین سرمایه داران تامین گردیده و صاحبان قدرت مدیون   صاحبان ثروت خواهند بود . این چرخه باطل سیاسی و اقتصادی که به نظام سرمایه داری معروف است   در حال فروپاشی است و انشاءالله همچنان که نظام سلطه در شرق با سقوط شوروی   درهم شکسته شد نظام منحط سرمایه داری نیز در غرب بحول و قوه الهی از بین   خواهد رفت و این حادثه عظیم در آستانه تحقق است . در این شرایط حساس زمانی باید به تحلیل رابطه منطقی مصرف ، تولید   و ثروت پرداخت و برای تبیین آن درجامعه ابزار تبلیغ در رسانه را به کمک   گرفت تا الگوی مصرف در فرهنگ عمومی اصلاح گردد . باید الگوی مصرف را از وحی گرفت و آن را به جهانیان ارائه کرد   ودانست امروز جهان تشنه معارف نورانی قرآن و معصومین علیهم السلام می باشد . فرصت ها در حال گذرند و مسئولین و نخبگان جامعه باید زمان برای حرکتی بزرگ و تاریخی از دست ندهند

 

اصلاح الگوي مصرف داروي درد خانمانسوز اسراف است

صرفه جويي و نگاه پرهيزگرانه به مصرف گرايي را از جمله راه هاي مقابله با اسراف: اصلاح الگوي مصرف داروي درد خانمانسوز اسراف است. فرهيختگان، نخبگان و دانشگاهيان کشور بايد با تبيين صحيح و سريع الگوي مصرف به تحقق اين شعار شتاب بيشتر و مطلوب تري بخشند. بر مسوولين اجرايي و مديران ولايي است که پس از شناخت الگوي مصرف به آن جامه عمل پوشند،: بر مردم است به الگوهاي ارايه شده از سوي دستگاه و نهاد هاي اجرايي مربوطه توجه نموده و به سوي مصرف صحيح و مطلوب حرکت کننند. با استناد به فرمايشات مقام معظم رهبري: (همه ما بخصوص مسوولان قواي سه گانه، شخصيت هاي اجتماعي و آحاد مردم بايد در مسير تحقق موضوع حياتي و اساسي "اصلاح الگوي مصرف" در همه زمينه ها برنامه ريزي و حرکت کنيم تا با استفاده صحيح و مدبرانه از منابع کشور مصداق برجسته اي از تبديل احوال ملت به نيکوترين حال ها ظهور و بروز يابد.)، ضرورت اصلاح الگوي مصرف و شناخت دقيق آن از سوي اقشار مختلف مردم را بسيار مهم دانست . با اشاره به فرمايشات مقام معظم رهبري: (مصرف گرايي به صورت اسراف يکي از بيماري هاي خطرناک هر ملتي است و ما يک مقدار به اين مصرف گرايي افراطي دچار هستيم.)، انضباط مالي، صرفه جويي و نگاه پرهيزگرانه به مصرف گرايي را از جمله راه هاي مقابله با اسراف: اصلاح الگوي مصرف داروي درد خانمانسوز اسراف است. پيامدهاي مصرف بي رويه: اسراف و مصرف بي رويه به زيان اقتصادي، اجتماعي و رواني کشور است. اسراف روز به روز شکاف هاي طبقاتي بين فقير و غني را بيشتر مي کند. سرمايه هاي ملي را به هدر مي دهد و کشور را به سمت فقر و وابستگي سوق مي دهد. وي ادامه داد: کشور وابسته از اقتدار و عظمت لازم برخوردار نخواهد بود، و اين همان خواست دشمنان و بدخواهان نظام اسلامي است. مصرف گرايي و اسراف ميراث حکومت هاي گذشته است که مي بايست تا کنون به ورطه فراموشي سپرده مي شد و با آموزه ها و تعليمات ديني اصلاح مي گرديد، اما همچنان در جامعه باقي مانده است، بر اقشار مختلف مردم و مسوولان است که به اين عمل نازيبا در جامعه پايان دهند. با ابراز تأسف از اينکه مصرف گرايي، مصرف زدگي و مصرف بي رويه فراگير شده و همگان را به کام فقر فرو برده است، مردم نيز مبتلا به مصرف بي رويه و ناصحيح فردي و خانوادگي شده اند. پس بايد با عزم جدي عمومي به شعار اصلاح الگوي مصرف جامه عمل پوشيده شود. مصرف زدگي، مصرف ناصحيح و اسراف در سطح مردم و مسوولين را امري بديهي است که قرآن و عترت نيز آن را نکوهيده و مورد مزمت قرار داده است. و با استناد به آياتي از قرآن کريم در مزمت مصرف گرايي و اسراف، "به برتري جستن فرعون و اسراف کاري هايش و نيز اينکه مصرف گرايان اهل دوزخند و از محبت خداد محرومند"، به رواياتي در اين زمينه از امام علي (ع) نيز استناد مي كنيم که: "مصرف گرايان و اسراف گران در نزد خداوند بي مقدارند و اسراف و مصرف بي رويه موجب هلاکت و نابودي سرمايه ها مي شود و ميانه رويي مايه زياد شدن ثروت است"، تأکيد کرد. مديريت وبلاگ اصول کلي مصرف از ديدگاه معصومين (ع) را، مصرف در حد شأن، مصرف در حد نياز، مصرف به جا و به حق و هيچ چيزي را بي فايده ندانستن برشمرد و با هشدار به فرا گير بودن مصرف گرايي در بين مردم، خاطرنشان کرد: در حاليکه کشور ايران 1 درصد جمعيت جهان را در خود جاي داده اما 9 درصد انرژي جهان در کشور مصرف مي شود که اين ميزان مصرف انرژي در ايران 2 برابر چين و 4 برابر هندوستان است. وي در ادامه گفت: ايران در جهان جز نوزدهمين کشور پر مصرف برق در دنياست.  سرانه مصرف بنزين در ايران را 11 ليتر، در فرانسه 5/1 ليتر و در کانادا 6/5 دهم ليتر مي اشد و 30 درصد از مصرف روغن نباتي در کشور ما بيش از حد استاندارد است و مصرف ميوه در ايران 4 برابر ميانگين ميوه در جهان است.: در حاليکه 8 هزار الگوي استاندارد تغذيه در دنيا وجود دارد اما فقط 200 مورد آن در ايران وجود دارد. با استناد به اظهارات وزير بازرگاني سرانه مصرف نان در ايران براي هر نفر را حدود 160 کيلو گرم در سال اعلام که نسبت به کشورهاي اروپايي نظير فرانسه براي هر نفر 56 کيلو گرم و در آلمان 70 کيلو گرم در سال است. که نسبت به ايران مردم ما 2 تا 3 برابر مصرف نان بيشتري دارند.

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم