آزادى اقتصادى با ایجاد انگیزه فردى و رقابت آزاد، رشد تولید و رفاه جامعه را به ارمغان مى‏آورد. آزادى اقتصادى، نه تنها همچون نظام اقتصاد سوسیالیستى انگیزه‏هاى فردى را در عرصه‏ هاى مختلف اقتصادى از بین نمى‏برد بلکه با ارج نهادن به آنها بر بالندگى تلاش انسانها و رقابت آزاد آنها در کسب حداکثر سود با کمترین هزینه تاکید مى‏ورزد.

نتیجه چنین فرآیندى، افزایش کیفى و کمى تولید و کاهش سطح قیمتها بدنبال فزونى تولید و در نتیجه افزایش رفاه عمومى است.

اسمیت، آزادى رقابت را نتیجه منطقى اصل آزادى طبیعى می ‏دانست:

«هر فرد مادامى که قوانین عدالت را نقض کند، کاملا آزاد است تا منافع خویش را به روش خویش دنبال کند و صنعت و سرمایه‏اش را به رقابت‏یا صنعت و سرمایه هر فرد دیگر با مجموعه‏اى از افراد دیگر وارد کند.