منحصر بودن انگیزه‏هاى شخص، به «خودخواهى و نفع‏طلبى‏»، و محدود کردن منافع شخصى به درآمد و ثروت، فرد را قادر مى‏سازد که در رفتارهاى خود با سنجیدن سود و زیان شخصى خود از پیامد اعمال، گزینه‏اى را انتخاب کند که حداکثر سود را براى او تامین کند.

مکتب سرمایه‏ دارى، انسان را بگونه‏ اى تعریف مى‏کند که به تحریک نفس براى کسب لذت و جلب منفعت، حرکت مى‏کند و با اتکاء بر عقل حسابگر خویش، بهترین راه دستیابى به موفقیت اقتصادى یعنى بدست آوردن ثروت بصورت پول یا کالا، را بر مى‏گزیند. بدین ترتیب همه انسانها در انتخابها و تصمیم‏ گیریهاى خود از معیار و منطق واحدى پیروى مى‏کنند که اصطلاحا «رفتار عقلایى‏» نامیده مى‏شود.