ایثارگری اقتصادی به جای دادن یک قرص نان باید به صورت توانمند سازی افراد جامعه انجام شود و سعی کنیم که امکان اشتغال برای افراد فراهم شود و کمک های مالی از سوی اغنیا و دولت فقط باید برای افراد معلول به صورت کمک های نقدی باشد.
در جامعه امروزی ما باید توجیه اقتصادی کمک هایی که دولت به مردم می کند، دیده شود. اینکه ما با نیت های خیر، قسمتی از منابع جامعه را صرف کمک هایی کنیم که نتیجه ای جز ایجاد هزینه های مصرفی برای کشور ندارد و صرفا نیاز افراد را به صورت مقطعی درمان می کنند،‌ نمی تواند اقدام درستی باشد. ما باید منابع مالی خود را برای ایجاد مهارت، تخصص و فعالیت های اقتصادی صرف کنیم.
امروزه ما شاهد اعطای تسهیلات برای ایجاد بنگاه های کوچک و زودبازده هستیم که هیچ توجیه اقتصادی ندارد و این اقدام یک بیکار را به بیکار بدهکار تبدیل می کند اما اگرحسابگری اقتصادی را مبنای روابط و ایثارگری اقتصادی قرار دهیم و به جویای کار بیاموزیم که فعالیت اقتصادی خود را با توجیه اقتصادی آغاز کند، به طور قطع ما قادر به حل مشکل افراد نیازمند خواهیم شد.
ما نه در عدل،‌ نه در احسان و نه در ایثارگری اقتصادی، حق اتلاف منابع را نداریم زیرا تضییع یکی از بزرگترین محرمات در حقوق اسلامی است.
ما دستور صریح داریم که منابع مالی خود را در اختیار افرادی که آنها را ضایع می کنند، نگذاریم و حتی در قرآن مجید نیز آمده که اموال خود را در اختیار کسانی که از قدرت عقلی کافی برخوردار نیستند،‌ نگذارید. زمانی که به شان نزول آیه توجه می کنیم،‌ می بینیم که منظور از این اموال،‌ اموال و دارایی فردی است که از قدرت و رشد عقلانی کافی برخوردار نیست زیرا قادر به مدیریت اموالش نیست.
در آموزه های روایی ما نیز نسبت به تضییع،‌ تاکید فراوانی شده است و امام صادق(ع) در این خصوص می فرمایند: من به هیچ وجه سرمایه خودم را در اختیار دو گروه خاین و ضایع کننده اموال قرار نمی دهم زیرا گروه دوم با نادانی و بی دانشی،‌ سرمایه را از کف می دهد.