1) بهره بردن از نعمت‌هاي الهى
	نويسنده : نیکبخت
	در آموزه‌هاي اسلام، همه آنچه در آسمان‌ها و زمين وجود دارد، ‌به پاسخ‌گويي به نيازهاي بشري به‌عنوان اشرف مخلوقات مربوط است و از همين رو، از بندگان خود مي‌خواهد از آنها به درستي بهره‌برداري كنند. قرآن كريم در موارد متعددي از نعمت‌هاي الهي با عناويني چون رزق الهى، طيبات و زينت ياد مي‌‌كند. از نظر اسلام، استفاده از نعمت‌هاي الهي در حدي كه انسان بتواند سلامت خود را حفظ كند و با نشاط كامل به اداي وظايف فردي و اجتماعي خود بپردازد، امري مطلوب و بلكه واجب است. خداوند متعال در آيه 114 سوره نحل مي‌فرمايد: فَكُلُوا مِمّا رَزَقَكُمُ اللّهُ حَلالاً طَيبًا وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِياهُ تَعْبُدُونَ. پس، از نعمت‌هاي حلال و پاكيزه‌‌اي كه خداوند روزي‌تان كرده است، بخوريد و اگر فقط خدا را مي‌پرستيد، سپاسگزار نعمت‌هاي او باشيد. زيبايي و آراستگى، محبوب فطري انسان‌هاست. ازاين‌رو، خداوند متعال نيز كه انسان را موجودي اجتماعي آفريده، آموزه‌هايي را براي آراستن به او الهام كرده است تا از اين راه، هم مورد پسند و رغبت ديگران باشد و هم با برقراري روابط اجتماعى، نيازهاي روحي و مادي جامعه تأمين شود. از ديدگاه اسلامى، هر چيزي كه سبب عيب‌پوشي انسان و آراستگي او گردد، زينت است، مانند كمالات اخلاقي يا لباس‌هايي كه موجب آراستگي انسان مي‌شود. از آنچه بيان شد، به دست مي‌آيد كه خداوند متعال نعمت‌هاي خود را براي همه بندگان، به‌ويژه بندگان نيكوكارش آفريده است و اين درست نيست كه بگوييم افراد باايمان از نعمت‌هاي دنيايي بهره نبرند. امام صادق(عليه السّلام) مي‌فرمايد: زماني كه نعمت‌ها وفور يافتند و دنيا به انسان روآورد، بندگان صالح و شايسته و افراد باايمان به استفاه از آنها سزاوارتر هستند. قرآن كريم مي‌خواهد كه انسان‌ها از نظر روحي و معنوي به‌گونه‌اي تربيت شوند كه با افزايش     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Show-40630.a
	| +| نوشته شده در سه شنبه 25 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	2) اعتدال و ميانه‌روى
	نويسنده : نیکبخت
	هرگونه فعاليت اقتصادي شامل توليد، توزيع و مصرف بايد بر اساس اعتدال و ميانه‌روي صورت گيرد. در قرآن كريم نيز به مسئله اعتدال و قناعت توجه ويژه‌اي شده و به صراحت اعلام گرديده است كه در هرگونه تصرف و مصرف آشاميدني‌ها و خوردني‌ها بايد از اسراف پرهيز شود. در نگرش اسلامى، مصرف مطلوب، مصرف در حد كفايت است؛ يعني مصرف براي زندگي و تأمين نيازها كه به گونه معقول و منطقي و بر اساس امكانات شكل گيرد، حقوق ديگران در آن رعايت شود و به محيط زيست انسان و ديگر جانداران آسيب نرساند. قناعت و زهد، از ويژگي‌هاي ستوده‌شده در دين مقدس اسلام است. اين دو صفت سبب مي‌شود كه فرد به رفع نيازهاي خود بسنده كند و براي به دست آوردن زيادي مال به زحمت نيفتد. بنابراين، مصرف مناسب و پسنديده در عرصه‌هاي گوناگون، مصرف بدون اسراف و در پيش گرفتن راه اعتدال است. از ديدگاه برخي از صاحب‌نظران، اعتدال و حدّ ‌وسط، مفهومي نسبي است كه با اختلاف انسان‌ها، زمان‌ها و مكان‌هاي گوناگون، تفاوت پيدا مي‌كند. ازاين‌رو، ممكن است رفتاري براي فردي اعتدال داشته باشد، ولي براي شخص ديگر رفتار معتدلي نباشد. امام صادق(عليه السّلام) نيز درباره معيار اعتدال و اسراف مي‌فرمايد: ميانه‌روى، كاري است كه خداوند     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Show-40630.a
	| +| نوشته شده در سه شنبه 25 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	3) پرهيز از اسراف و تبذير
	نويسنده : نیکبخت
	سطح ممنوع مصرف در اسلام، سطح اسراف و تبذير است. برخي معتقدند اسراف، غير از تبذير است. اسراف، يعني مصرف بيش از شأن (مانند اينكه شخصي با درآمد كم كه فقط نيازهاي اندك او را برطرف مي‌سازد، كالاهاي لوكس مصرف كند) و تبذير يعني مصرف بيهوده كه با اتلاف مال همراه است. برخي ديگر مي‌گويند اسراف و تبذير هر دو يكي هستند. اگر كسي در ميزان يا شكل استفاده از نعمت‌هاي الهي زياده‌روي كند و بيش از آنچه نياز دارد، مصرف كند، اسراف‌كار شمرده مي‌شود. قرآن كريم، اسراف را در معناي بسيار گسترده‌اي به كار برده و حتي از اسراف در اعمال و عقايد نيز سخن گفته است. برخي از موارد اسراف در آيات و روايات عبارتند از: خوردن و آشاميدن بيش از حدّ،  دادن مال به كسي كه شايستگي آن را ندارد، مصرف بيش از شأن در جهت مصالح شخصى،  و اسراف در مخارج كيفى. در حديثي از امام صادق(عليه السّلام) نقل است كه به ياران خود درباره اسراف فرمود: كمترين حد اسراف اين است كه لباسي را كه بيرون خانه براي حفظ آبرو مي‌پوشى، در داخل خانه نيز بپوشي يا باقي‌مانده آب و غذا را كه در ظرف مي‌ماند، دور بريزي يا خرما را بخوري و هسته آن را دور اندازى. در برخي از روايات با صراحت، اسراف و تبذير از گناهان كبيره معرفي شده است. در روايتي كه فضل بن شاذان از امام رضا(عليه السّلام) نقل مي‌كند، حضرت در نامه‌اي به مأمون، به شمارش گناهان بزرگ مي‌پردازد و يكي از آنها را اسراف و تبذير مي‌داند.     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Show-40630.a
	| +| نوشته شده در دوشنبه 24 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	ج) الگوي مصرف مطلوب در اسلام
	نويسنده : نیکبخت
	شناسايي نيازهاي واقعى، رعايت اعتدال و صرفه‌جويي و بهره‌برداري از امكانات را الگوي صحيح مصرف بيان مي‌كند. به ديگر سخن، الگوي مصرف، از يك سو راهنماي حركت درست جامعه در مسير بخش وسيعي از منابع كمياب، و از سوي ديگر، عامل تنظيم نيازهاي واقعي جامعه است. به نظر مي‌رسد فرهنگ حاكم بر جامعه، از عوامل مؤثر در تعيين الگوي مصرف است؛ زيرا اعمال و تصميم‌گيري افراد، آيينه تمام‌نماي عقايد، انديشه‌ها و نوع نگرش به جهان هستي و ارزش‌هاي مورد پذيرش آنهاست. معرفي الگوي صحيح در مصرف، آثار فردي و اجتماعي فراواني در پي دارد. در سطح كلان تا زماني كه امكانات جامعه با نيازها و خواسته‌هاي افراد آن متناسب نباشد، ‌كسب استقلال اقتصادي و رسيدن به عزت و سرافرازي ممكن نمي‌گردد. در سطح فردي نيز بدون پرهيز از مصرف‌هاي غيرضرور، آرامش روحي و رواني به دست نمي‌آيد. جوان مسلماني كه مي‌كوشد براي يافتن مسير درست در زندگي از وحي و سخنان معصومان بهره ببرد، بايد در امر مصرف نيز الگويي در پي گيرد كه مطلوب اسلام باشد. يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي الگوي مصرف اسلامي اين است كه داراي حدود است. از نظر عالمان اسلامى، در اسلام سه سطح مصرف وجود دارد:‌مصرف مجاز، كمتر از حداقل مصرف و بيش از حداقل مصرف تا مرز اسراف. بنابراين، حد مصرف كافي از نظر اسلام، سطحي است كه سختي و دشواري را از زندگي برطرف سازد.     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Show-40630.a
	| +| نوشته شده در دوشنبه 24 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	2- ايثار و گذشت
	نويسنده : نیکبخت
	دوست من! يك جوان مسلمان همراه با بهره‌برداري از نعمت‌ها و امكانات الهى، بايد در حد توان به كمك محرومان جامعه، ‌فقر را در جامعه كم كند و بكوشد با رعايت اين الگو به رضايت و خشنودي خداوند برسد. نقطه اوج و مرتبه عالي سخاوت و ديگرگرايى، مقام ايثار است. خداوند ايثارگران را اين‌گونه ستوده است: ديگران را بر خود مقدم مي‌دارند؛ هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند. (حشر: 9) انسان سخاوتمند كسي است كه بخشي از مال خود را به ديگري مي‌دهد، ‌ولي اهل ايثار كساني هستند كه در آنچه نياز دارند، ديگران را بر خود ترجيح مي‌دهند. در روايتي از پيامبر اعظم(صلّي الله عليه و آله و سلّم) آمده است: كسي كه به چيزي نيازمند باشد و ديگري را بر خود ترجيح دهد، مشمول غفران الهي مي‌شود. البته اين بدان معنا نيست كه انسان آنچه خود نياز دارد، در اختيار ديگري بگذارد و خود پيش ديگران دست دراز كند، بلكه او بايد عزت نفس خود را حفظ كند. در تعبيري از امام صادق(عليه السّلام) نقل شده است: خداوند همه اختيارات شخصي انسان را به خودش واگذاشته، مگر جايي كه رفتار او موجب ذلت وحقارتش شود. بنابراين، ايثار كردن نبايد به ناتواني شخص بينجامد و او را براي تأمين نياز، ‌محتاج ديگران كند.     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Show-40630.a
	| +| نوشته شده در یک شنبه 23 اسفند 1388  |  نظرات (0)