تبذير و اتراف، نشانه بي تقوايي
	نويسنده : نیکبخت
	نوع ديگر بي تقوايي را مي توان در تبذير و ريخت و پاش ها ديد.برخي از افراد اعم از فقير و يا ثروتمند، نسبت به هر چيزي که دارند راه تبذير را مي پيمايند.به اين معنا که اگر امکان بهره مندي از چيزي را به وفور بيابند به گونه اي رفتار مي کنند که همراه با ريخت و پاش است بي آن که فايده و بهره اي درست و حسابي از آن چيز ببرند.البته تبذير در اقشار ثروتمند و سرمايه دار بيش تر است؛ زيرا امکانات در اختيار آنان بيش تر است و همين امر موجب مي شود تا بي اندازه ريخت و پاش کنند. اتراف، روش ديگري است که از سوي سرمايه داران نسبت به مصرف چيزها انجام مي گيرد.اتراف به معناي رفاه زدگي، آن است که شخص روحي و رواني طبيعي خويش را از دست دهد و رفتاري به دور از انسانيت در پيش گيرد و تفاخر و تبختر و استکبار، منش وي شود. در حقيقت مي توان گفت که اتراف، حالت رواني در سرمايه داران است که به سبب وجود امکانات و رفاه زدگي به آنان دست مي دهد.اين رفتار در اشکال مختلف حاوي نابهنجاري بسياري است که از جمله مي توان به اسراف و تبذير در مصرف و نيز تفاخر و تکبر و تجاوز از قوانين و حدود در رفتارهاي اجتماعي اشاره کرد.اصولاً مسرفان و مبذران و مترفان مردماني بي تقوا هستند و از افساد در طبيعت و منابع و امکانات پرهيزي ندارند.(بقره آيه205و 206) از اينرو خشم و غضب الهي را به جان مي خرند و با مصرف نادرست و بي رويه خويش خود را به سوي دوزخ قهر الهي سوق مي دهند. گروهي از مردم، متأثر از رفتار نابهنجار برخي از مسرفان     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Article.aspx
	| +| نوشته شده در شنبه 15 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	رعايت حدود الهي در مصرف
	نويسنده : نیکبخت
	هرچند که خداوند در آيات بسياري بيان مي کند که همه هستي مسخر انسان است و انسان به عنوان خليفه الهي اين حق و توانايي را دارد که در جهان هرگونه که بخواهد تصرف کند و تغييراتي را انجام دهد، ولي جواز تصرف و تسخير جهان و ايجاد تغييرات در چيزها مي بايست برپايه حکمت و فلسفه نظام آفرينش باشد.از آن جايي که نظام آفرينش به هدف خاصي چون دست يابي همه چيزها به کمال شايسته و بايسته ازطريق حرکت از نقص به سوي کمال برنامه ريزي شده است، تصرفات انسان به عنوان خليفه الهي هم مي بايست در راستاي دست يابي چيزها به کمال باشد. از آن جايي که انسان به سبب برخي محدوديت ها به ويژه در حوزه علم و دانش نمي تواند به همه کمالات امور و روش هاي دست يابي به آن آگاه باشد، نيازمند برخي از دانش هاي بيروني است که از راه وحي به او الهام مي شود و از آن آگاه مي گردد.اين دانش ها که از آن به دين اسلام ياد مي شود از زمان آدم(عليه السلام) تا حضرت خاتم(صلّي الله عليه و آله و سلّم) به انسان از راه وحي منتقل شده است.انسان ها مي توانند وبلکه مي بايست با بهره گيري از اين دانش ها در مسيري حرکت کنند تا خود و ديگر موجوداتي که تحت ربوبيت خلافت الهي آنها قرار دارند به کمال شايسته و بايسته خويش برسند. بنابراين هرگونه تصرف و تغييري مي بايست براساس اين حکمت و فلسفه آفرينش انجام گيرد و هرحرکتي برخلاف آن، حرکتي ضدکمالي و ضدتقواي الهي شمرده مي شود و آثار و نتايج بد و زيانباري در دنيا و آخرت به شکل تکويني و تشريعي بر آن بار مي شود. در دستورالعمل ها و راهنمايي هايي که از سوي خداوند     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Article.aspx
	| +| نوشته شده در شنبه 15 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	تقوا در مصرف
	نويسنده : نیکبخت
	تقوا به معناي پرهيزگاري و خودداري نفس و برگرفته از کلمه وقايه، در کاربردهاي قرآني از چنان گستره معنايي برخوردار مي باشد که برخي بر اين عقيده هستند که بسياري از مفاهيم کليدي در حوزه هاي اعتقادي و رفتاري را مي توان ازطريق اين واژه بيان کرد. به اين معنا که در کاربردهاي قرآني و فرهنگ آن، تقوا به مفهومي گسترده تر و فراگيرتر از آن است که بتوان با تک واژگاني چون پرهيزگاري آن را بيان کرد.از اين رو، هنگامي که از تقوا در مصرف سخن به ميان مي آيد، به معناي رعايت و حفظ حدود و ثغوري است که خداوند براي بهره مندي شخص از نعمت ها و رزق الهي بيان کرده است تا به اين وسيله خود را از خشم و غضب الهي که نماد و مظهر آن دوزخ و عذاب هاي آن است حفظ کرده و نگه دارد. براين اساس مي توان از تقوا در مصرف سخن گفت.نويسنده در اين حوزه معنايي بر آن است تا شيوه ها و الگوهاي درست مصرف را براساس آيات قرآني بيان کند.با هم اين مطلب را از نظر مي گذرانيم.     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Article.aspx
	| +| نوشته شده در شنبه 15 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	رعايت حدود الهي
	نويسنده : نیکبخت
	شايد يکي از کليدي ترين اصطلاحات و واژگان قرآني تقوا باشد.حضور پررنگ آن را در همه آيات قرآني مي توان مشاهده کرد.از اين رو هر واژه و اصطلاح ديگر قرآني چون توحيد و ايمان به گونه اي با اين اصطلاح قرآني ارتباط تنگاتنگي مي يابد و نمي توان از توحيد يا ايمان سخني گفت اما معترض تقوا و مسايل آن نشد.اصولاً توحيد، زماني به عنوان اعتقاد، خود را نشان مي دهد که ايمان و باور شخص در حوزه معنايي تقواي قرآني بروز و ظهور يابد و شخص در عمل، انساني متقي باشد و رفتارهاي وي بيانگر باطن و باورهاي دروني او باشد.بنابراين، تقوا هرچند که به معناي حفظ کردن خويشتن از چيزي است که انسان از آن مي ترسد و در اصطلاح شرعي به معناي نگهداري نفس از چيزي است که موجب گناه مي شود و اين معنا با پرهيز شخص از آن چه خداوند از آن نهي نموده حاصل مي شود و حتي کمال آن به وسيله ترک برخي از مباحات تحقق مي يابد (مفردات راغب اصفهاني؛ ص 881 ذيل واژه وقي) ولي مي توان گفت که تقوا اصولاً شامل رعايت همه حدود الهي است که به شکل امر و نهي صادر شده است.در اين صورت مي توان گفت همان اندازه که انجام حرام و مکروه، عملي ضدتقوايي است، به همان اندازه ترک واجب يا مستحب نيز عملي ضدتقوايي مي باشد. براين اساس، نمي توان گفت که تقوا در مفهوم اسلامي و     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Article.aspx
	| +| نوشته شده در شنبه 15 اسفند 1388  |  نظرات (0)

	طمع و مفاسد آن
	نويسنده : نیکبخت
	طمع عبارت از: توقع داشتن در اموال مردم است. و آن نيز يکي از فروع محبت دنياست. و از جمله رذايل مهلکه و صفات خبيثه است. و حضرت رسول(ص) فرمود: زنهار که گرد طمع نگردي که آن فقر حاضري است و حضرت اميرالمؤمنين(ع) فرمود که: از هر که خواهي استغنا کن تا مثل و نظير آن باشي. و به هر که مي خواهي احسان کن تا بزرگ و امير او باشي. و از هر که مي خواهي طمع کن تا بنده و اسير او باشي و بندگي و خادمي طامع، امري است ظاهر و روشن. همچنان که مشاهده مي شود که: صاحبان همت و مناعت طبع، نه کوچکي سلطان را مي کنند و نه تملق امير و وزير را مي گويند اما صاحبان طمع، در رکاب ارباب جاه و دولت مي دوند. و در برابر اهل دنيا دست برسينه مي نهند.  وقتي درويشي تنگدست به در خانه توانگري رفت و گفت: شنيده ام مالي در راه خدا نذر کرده اي که به درويشان دهي، من نيز درويشم. خواجه گفت: من نذر کوران کرده ام تو کور نيستي. پس گفت: اي خواجه کور حقيقي منم که درگاه خداي کريم را گذاشته به در خانه چون تو گدائي آمده ام. اين را بگفت و روانه شد. خواجه متأثر گشته از دنبال وي شتافت و هر چه کوشيد که چيزي به وي دهد قبول نکرد. آري؛ چگونه کسي که روي از در خانه خدا برتافت کور نباشد و حال آنکه چنين درگاه را گم کرده؟چگونه کر نباشد و حال اينکه آيه کريمه اليس الله بکاف عبده يعني: آيا خدا کافي نيست از براي بنده خود؟ (طلاق-3) را فراموش کرده است.     ادامه مطلب لينک هاي مرتبط : http://www.rasekhoon.net/Article/Article.aspx
	| +| نوشته شده در جمعه 14 اسفند 1388  |  نظرات (0)