ديـن مـقـدّس اسـلام ، نه تنها ثروتمندى وتهيدستى را معيار ارزش انسانها نمى داند، بلكه به پـيـروانش دستور مى دهد باافراد فقير ومحروم بگونه اى آبرومندانه ودلسوزانه رفتار كنند وثروت وشادى خويش رابا آنان تقسيم كنند.

قرآن كريم مى فرمايد:

(وَاصـْبـِرْ نـَفـْسـَكَ مَعَ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداوةِ وَ العَشِىِّ يُريدوُنَ وَ جْهَهُ و لاتَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُريدُ زينَةَ الْحَيوةِ الدُّنْيا...) (348)

نـفـس خـويـش راهـمراه كسانى پايدار بدار كه خداى خود را به صبح وشام مى خوانند و وجه خدا راخواهانند ودر طلب زينت زندگى دنيا چشمان (نظر وتوجّه )خود را از آنان مگردان .