سلام جیگر گوشه

مامای خصوصی (خانم افهمی) که تمام وقت در انتظار تولدت بود، بدلایلی تشخیص می دهد که جهت تندتر شدن فرآیند، یکسری دارو استفاده کند. مشکل حل شد اما مشکل جدید خطر زردی بود که خیلی زود به آن دچار شدی. روز سوم که برای غربالگری به بیمارستان مراجعه کردیم، به اشتباه زرد شدنت را انکار کردند و تغییر رنگ چهره ات را طبیعی دونستند. با اصرار مامانی روز چهارم همراه خاله به کلینیک شبانه روزی کودکان رفتید و طی یک آزمایش، زردی شما تایید شد و به توصیه دکتر دستگاه فوتوتراپی از کلینیک اجاره کردیم. 

چیز مهمی نبود اما دیدن صحنه هایی که مجبور بودی زیر دستگاه قرار بگیری، آزار دهنده بود. قطره بیلی ناستر برای تو تجویز شده بود اما بهترین گزینه استفاده از این دستگاه بود و اگر خدای نخواسته با این دو روش جواب نمی گرفتیم، مجبور به بستری کردنت یا نهایتا تعویض خونت بودیم. ترس از عوارض این بیماری، ما را مجبور به گذاشتنت زیر دستگاه می کرد.

اولین بار که قصد استفاده از دستگاه فتوتراپی را داشتیم، حاضر نبودی زیر دستگاه بروی، انگار با دست و پای نحیفت می خواستی برگردی به آغوش مامانی. اون شب منصرف شدیم اما روز بعد خاله فاطمه مهربون بازم بداد ما رسید و با هر ترفندی که بود تو را زیر دستگاه گذاشت، بدون اینکه گریه کنی. انگار دستای خاله معجزه می کرد، بعد از اون برای رفتن گریه نمی کردی و بعد از شیر خوردن و تعویض پوشک مجددا آروم و راحت زیر دستگاه می خوابیدی و هر وقت چشم بندی که چشمان نازت را در برابر نور محافظت می کرد، کنار می رفت، با یه ندای کوچولو به ما می فهموندی که ای مامانی و بابایی بی فکر حواستون کجاست من دارم اذیت می شم. مامانی می گفت شب اولی که قرار بوده زیر دستگاه بری، با دو دستت دست مامانی را گرفتی که جدات نکنه. مامانی بهت قول داده بود که همراهت میاد و تنهات نمی ذاره و خدا را شکر تا صبح هیچ بهونه ایی نگرفتی.

اون روزای سخت خیلی زود گذشت، تست غربالگری که خون از کف پای تو می گرفتن و آزمایش زردی که اون هم از طریق گرفتن خون از کف پا بود، برای ما بد جور سخت گذشت. و خدا را شکر که بسلامتی گذشت. جالبه که تو با رفتارا و برخوردات انگار ما رو دلداری می دادی که این عکس یک نمونه از شیرین کاریهاته.