به نام خالق زیبایی ها
هواشناسی برای این هفته، هوای سرد و پر بارشی را پیش بینی کرده بود. شنبه اول صبح زنگ زدم خانه بهداشت و مطلع شدم خانم قادریان تشریف دارند. به خاله گفتم نوبت معاینه امیرعلی امروزه و قصد رفتن دارم. خاله بدون هیچ درنگی آماده شد و مثل همیشه امیرعلی را بغل گرفت و راهی شدیم. یاد روزهای اول بخیر که می ترسیدم امیرعلی را بغل بگیرم اما خاله با اعتماد بنفس کامل و خیلی با دقت امیرعلی را بغل می گرفت و طرز گرفتنش برای ما آرامش بخش بود.
اندازه دور سر خوب بود اما قد و وزن کمی از مسیر منحنی رشد پایین تر اومده بود. خانم قادریان تذکرات لازم را دادن و پرونده را برای بررسی به پزشک خانه بهداشت ارجاع دادن. طبق نظر خانم قادریان، پزشک مشغول نوشتن آزمایش خون برای امیرعلی شد. از ایشون چند سوالی در مورد نحوه آزمایش و اینکه اگر کم خونی اثبات شود راه چاره چیست، پرسیدم. آزمایش سختی بود و با هوای سرد سختر می شد. به خانم دکتر گفتم امیرعلی سه هفته ایی بیمار بوده و بدنش تحمل غذا را نداشته. ایشون شرایط امیرعلی را بررسی کردن و تاریخ آزمایش را برای چند ماه دیگر (یک سالگی) بتعویق انداختن. تقریبا بهترین قطرهای آهن را تهیه کرده بودیم مثل قطره میم و آیروویت. با تذکرات داده شده و بهتر بودن وضعیت جسمانی امیرعلی، مجددا زرده تخم مرغ و سایر مواد مغذی را از سر گرفتم و میزان آهن روزانه را کمی بیشتر از یک میل تعیین کردم. موارد را با بررسی و پرس و جو تغییر دادم تا مشکلی ایجاد نشود.
(تسبیح بابایی در دست امیرعلی)
امیرعلی سرماخوردگی شدیدی را پشت سر گذاشته بود و حساسیت آزار دهنده ایی را تحمل کرده بود. اما هنوز ناآروم بود و نق می زد. تا صدای گریه امیرعلی بلند می شد، خاله می اومد دنبالش و می بردش خونه. به خاله می گفتم بدعادت می شه اما دل خاله کوچیک تر از این توجیحات بود. اخیرا موقع تعویض پوشک یا لباس، جیغ و داد امیرعلی بلند می شد و بلافاصله صدای زنگ در بلند می شد و امیرعلی خوشحال که بازم می ره خونه خاله. بغلی شدن امیرعلی از زمان بیماری ادامه داشت و ما نگران بودیم. جلوی داد و فریادش مقاومت می کردیم اما نهایتا تسلیم خاله می شدیم. خلاصه، کمی ما کوتاه اومدیم و کمی هم امیرعلی. کاش فقط جیغ و داد بود، این روزها یکی از اقلام خوراکی سفرمون امیرعلی شده و با کشیدن سفره و ریختن وسایل و بهم زدن وسایل، خنده تلخ تر از گریه را نصیبمون کرده. راه رفتن چهار دست و پا و نزدیک شدن به وسایل خطرناک و دست زدن و کنجکاوی هاش در عین شیرین بودن دلهره آور شده. امروز پشت سر مامانی رفته آشپزخونه و بی سرو صدا درپوش فاضلاب را باز کرده و دستشو برده داخل لوله!
(امیرعلی بدون مو!!)
سردترین روزهای زمستانی یکی یکی سپری می شد هر روز برف و سرما. خاله اینا برای آخر هفته جهت شرکت در مراسمی، راهی تهران بودند و سه – چهار روزی ما محروم از وجودشون می شدیم. امروز عازم سفر بودند و دائم سراغ امیرعلی را می گرفتن. نگین امیرعلی را گرفت و برد خونه، چند دقیقه بعد خاله پیامک زد که "دندونش دراومده"! این جمله ایی بود که چند هفته یا چند ماهی منتظر شنیدن و دیدنش بودیم. شاید اگر دقت می کردیم زودتر میدیدیم. حالت گردی روی لثش ایجاد شده بود که وسطش جوانه کوچولوی نشسته بود.
خدا را شکر دندون درآوردن امیرعلی زمان خوبی صورت گرفت نه زود و نه دیر. دکتر اطفال تا سیزده ماهگی فرصت داده بود و پزشک خانه بهداشت نه ماهگی را آخرین فرصت می دونست. جیگر گوشه نمی ذاره دندونشو ببینیم. یکم که رشد کنه و بهتر معلوم بشه، عکسشو اضافه می کنم.
ادامه مطلب
[ چهارشنبه 16 بهمن 1392 ] [ 8:48 PM ] [ Amir Ali ]
